Εκθέσεις

Με την οικονομική υποστήριξη και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Δήμου Ιωαννιτών και του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ιωαννιτών

 

16η διοργάνωση του

Photometria International Photography Festival

Διάρκεια: 28.9 – 1.12.2024

 

To διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας Photometria 2024 φιλοξενεί πάνω από 50 καλλιτέχνες σε 12 εκθεσιακά σημεία των Ιωαννίνων, συμπεριλαμβανομένου και του καινούργιου χώρου: Photometria Photography Center (PPC)!  To πρόγραμμα, όπως κάθε χρόνο, είναι πλούσιο σε νέες φωτογραφικές προτάσεις, διαλέξεις υψηλού επιπέδου και δράσεις για παιδιά. Μετά το πέρας της διοργάνωσης, επιλεγμένες εκθέσεις ταξιδεύουν σε  διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

 

 

Η είσοδος είναι δωρεάν σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Φεστιβάλ

“Constructed Realities”, Photometria Awards 2024

 

Ομαδική έκθεση των 25 επιλεγμένων φωτογραφιών του διαγωνισμού Photometria Awards 2024 “Constructed Realities”, με κριτή τον Martin Parr! 

 

Catwithacamera [IT] – “Resilience”, Niloofar Balami [IR] – “Sitting alone”, Alena Grom [UA] – “Herbarium”, Artem Humilevskyi [UA] – “Marriage ceremony”, Filip Machač [CZ] – “Untitled”, Martina Martorelli [IT] – “Sixty days”, Sergey Poteryaev [RU] – “Staraya Utka”, Antonio Aragon Renuncio [ES] – “Emerging Roots”, Stefano Scagliarini [IT] – “Dancing with my roots”, Evgeniya Strygina [RU] – “Stay afloat”, Nella Stücker [CH] – “I went missing”, Martina Alice Tolotti [IT] – “Unglory”, Evgeniya Tsoy [RU] – “The grandmother’s cup”, Δημήτρης Ασπρολούπος [GR] – “Her voguing moment”, Πολυδεύκης Ασωνίτης [GR] – “Καραγκιόζης”, Σάκης Δαζάνης [GR] – “Κυριακάτικη βόλτα”, Κωνσταντίνος Ζήλος [GR] –“Untitled”, Μιχαήλ Κουράγιος [GR] – “The roots of tradition”, Μάρκος Κυπριανός [GR] – “Untitled”, Ισίδωρος Μπλούγκαρης [GR] – “Η αντανάκλαση μιας μνήμης”, Μιράντα Παπαδοπούλου [GR] – “Κατασκευασμένο όνειρο”, Δήμητρα Σταθοπούλου [GR] – “Ο Ποιμήν”, Παναγιώτης Τέντες [GR] – “Bathers VII”, Σωτήρης Τσίρος [GR] – “Untitled”, Γιάννης Χατζηιωσήφ [CY] – “Fumiko at Exohi”

 

Δημαρχείο Ιωαννίνων (περιβάλλοντας χώρος)

Διάρκεια: 28.9 – 1.12

Παλίμψηστο” (2009-2019), Νίκος Παναγιωτόπουλος, Πηνελόπη Πετσίνη

Επιμέλεια έκθεσης: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Πηνελόπη Πετσίνη

 

Η έκθεση Παλίμψηστο αποτελεί τμήμα ενός πολυετούς φωτογραφικού εγχειρήματος το οποίο εστιάζει σε τόπους μνήμης που αφορούν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη. Στην έκθεση παρουσιάζονται δύο ενότητες. Η ενότητα «Aufarbeitung: The Wall» αφορά το Τείχος του Βερολίνου είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευσή του, το 1989, όταν μετατράπηκε σε τόπο μνήμης με πολλαπλές –κατεξοχήν πολιτικές– λειτουργίες, αποκτώντας διεθνείς συμβολικές διαστάσεις και διεκδικώντας τη μερίδα του λέοντος στις μνημονικές αναπαραστάσεις του 20ού αιώνα. Η ενότητα «Restricted Areas», με τη σειρά της, εστιάζει σε χώρους που ήταν κάποτε «απόρρητοι» και απροσπέλαστοι στο κοινό, για να μετατραπούν  με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου σε επίσημα ή ανεπίσημα μνημεία μέσα από μια διαδικασία διαρκών αναδιαπραγματεύσεων του παρελθόντος: Φυλακές της STASI και της KGB, στρατιωτικά αντιατομικά καταφύγια και εγκαταστάσεις, το αρχηγείο της υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας, το υπόγειο Αρχηγείο του Σοβιετικού στρατού στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. 

Η επεξεργασία του παρελθόντος [Aufarbeitung der Vergangenheit],  φράση-σύνθημα της περίφημης «έριδας των ιστορικών» που χρωστάμε στον Αντόρνο, περιγράφει την επανεξέταση των ιστορικών γεγονότων μέσα από τη διαχείριση ενός συχνά αμφιλεγόμενου υλικού που προκαλεί αμηχανία και συγκρούσεις σε βαθμό που πολλοί να την αποκαλούν «μάχη της μνήμης». Είναι μέσω αυτής της επεξεργασίας που οι χώροι, έχοντας χάσει πια τη χρήση τους, μετατρέπονται σε μνημονικούς τόπους, σε συμβολικά πεδία επιτέλεσης της μνήμης, παίζοντας έτσι βασικό ρόλο στη διαδικασία παραγωγής της δυναμικής εκείνης διεργασίας που οι σύγχρονοι ιστορικοί αποκαλούν «πολιτισμική μνήμη».

Νίκος Παναγιωτόπουλος, Πηνελόπη Πετσίνη

 

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων (1ος όροφος)

Διάρκεια: 29.9 – 2.11

Δευτ. – Πεμπ.: 9:00 – 14:00

Παρ.: 9:00 – 21:00

Κυρ.: 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00

“Stolen Spring, Alena Grom

 

Η κλεμμένη άνοιξη είναι μια κλεμμένη ζωή. Κάθε φωτογραφία είναι μια προσωπική τραγωδία, αλλά είναι επίσης μια ιστορία που επιβεβαιώνει τη ζωή ενός επιζώντος, μια ελπίδα ότι η Ουκρανία θα αναγεννηθεί από τα ερείπια.

Στις αρχές του 2022 τα ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν και κατέστρεψαν τμήματα της περιοχής του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Bucha και Irpin, όπου ζω και εργάζομαι. Οι σκηνές του πολέμου έγιναν η άμεση πραγματικότητα και η ρουτίνα μου. Η δεύτερη γενέτειρά μου συνδέεται με μαζικές δολοφονίες, θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου που διέπραξε η Ρωσία. Μετά την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων μόνο στην Bucha ανασύρθηκαν 458 πτώματα, συμπεριλαμβανομένων 9 παιδιών. Κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους που ξαναχτίζουν τα σπίτια τους και τις ζωές τους από τα ερείπια και κοιτάζουν το μέλλον.

Δημιούργησα μια σειρά φωτογραφιών σε έναν ιστορικό διάλογο με εικόνες του Πολωνού φωτογράφου Michael Nash, ο οποίος χρησιμοποίησε το δικό του διακοσμητικό σκηνικό για να καλύψει τα ερείπια της Πολωνίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ φωτογράφιζε το πορτρέτο μιας γυναίκας το1946.

Στις φωτογραφίες μου απεικονίζονται γυναίκες που επέζησαν από τη ρωσική επίθεση, μεταξύ των οποίων και εγώ. Η κατοχή συνεχίστηκε την άνοιξη, οι άνθρωποι που έζησαν αυτή την τραγική περίοδο δεν πρόσεξαν πώς πέρασε η άνοιξη, πώς άνθισαν τα κάστανα και τα κρίνα της κοιλάδας, πώς πέταξαν τα πουλιά. Στερήθηκαν όχι μόνο τα σπίτια τους, τους αγαπημένους τους, την εργασία τους, την υγεία τους, αλλά και μέρος της ζωής τους. Για τους εσωτερικά εκτοπισμένους από το Donbass και την Κριμαία ήταν η δεύτερη τραγική άνοιξη.

 

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων (ισόγειο)

Διάρκεια: 29.9 – 2.11

Δευτ. – Πεμπ.: 9:00 – 14:00

Παρ.: 9:00 – 21:00

Κυρ.: 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00

Mellow Apocalypse, Alnis Stakle

Επιμέλεια Έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

 

 

 

Υπαίθριος χώρος Ιτς Καλέ (έναντι Βυζαντινού Μουσείου)

Διάρκεια: 28.9 – 1.12

Δευτ. – Κυρ.: 8:00 – 22:00

Βαλκανικοί αντίλαλοι

Ηχο-πορτραίτα από τη νοτιοανατολική Ευρώπη 1962 – 1987

Martin Koenig

 

Επιμέλεια αρχικής έκθεσης: Ivo Hadjimishev

Προσαρμογή έκθεσης: Στέργιος Καράβατος

Παραγωγή: Λαογραφικό & Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης

H έκθεση υποστηρίζεται από την Αμερικανική Πρεσβεία της Βουλγαρίας, το Αμερικανικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη και το Ίδρυμα Smithsonian

 

Το 1966, ο Martin Koenig, εθνογράφος ειδικός στους Βαλκανικούς χορούς, οπλισμένος με μια συστατική επιστολή από τη θρυλική ανθρωπολόγο Margaret Mead, ξεκίνησε μία μακριά σειρά ταξιδιών στα Βαλκάνια που διήρκησε 25 χρόνια. 

Άλλοτε μόνος κι άλλοτε μαζί με τη συνάδελφό του Ethel Raim ερεύνησε και κατέγραψε τη μουσική και τους χορούς των παραδοσιακών κοινοτήτων της περιοχής, σε μια εποχή κορύφωσης των αλλαγών που έφερνε η τεχνολογική πρόοδος, η εκβιομηχάνιση και το επακόλουθο κύμα μετανάστευσης.

Με αφορμή το πλούσιο φωτογραφικό του έργο, ο Martin Koenig μάς αφηγείται ιστορίες συναντήσεων με ανθρώπους, των οποίων η σχέση με τη μουσική και το χορό ήταν βαθιά και η αίσθηση της κοινότητας δυνατή – είτε παρέμεναν στα παραδοσιακά χωριά της Βαλκανικής υπαίθρου, είτε διέμεναν στις κοινότητες της διασποράς του εξωτερικού, σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης για αυτούς και τις οικογένειές τους.

 

Μουσείο Αργυροτεχνίας

Διάρκεια: 28.9 – 28.10

Τετ. – Δευ.: 10:00 – 17:00

 

Σε συμπαραγωγή με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

“90 Miles”, Michael Christopher Brown

Επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

 

Πολιτιστικός Πολυχώρος «Δημ. Χατζής» (Παλαιά Σφαγεία)

Διάρκεια: 28.9 – 13.10

Δευ. – Παρ.: 18:00 – 22:00

Σαβ. – Κυρ.: 10:00 – 14:00 & 18:00 – 22:00

“The tattoo writer”, Akimitsu Takagi / Pascal Bagot

Επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

 

Οι φωτογραφίες που εκτίθενται τραβήχτηκαν από τον Ιάπωνα συγγραφέα Takagi Akimitsu (1920-1995). Γεννημένος στο Αομόρι, στη βόρεια Ιαπωνία, ο συγγραφέας έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς στην Ιαπωνία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.  

Επιστήμονας στην εκπαίδευση, ο Τακάγκι άρχισε να γράφει το 1947, κατόπιν συμβουλής μιας μάντισσας. Παράλληλα, ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για το τατουάζ, το οποίο χρησιμοποίησε ως βασική πλοκή του πρώτου του μυθιστορήματος:  Shisei Satsujin Jiken. Το βιβλίο, που εκδόθηκε το 1948, με θέμα τις δολοφονίες ανθρώπων με τατουάζ στο κατεστραμμένο μεταπολεμικό Τόκιο, σημείωσε τεράστια επιτυχία. Σηματοδότησε την αρχή μιας μακράς και παραγωγικής καριέρας, με περισσότερες από 250 ιστορίες. Αρκετές από αυτές θα δημοσιευτούν στα αγγλικά. Το 2017, μετά την έκδοση στα γαλλικά του πρώτου του μυθιστορήματος (Irezumi, Denoël), η ανακάλυψη αυτών των φωτογραφιών αποκαλύπτει τον φωτογράφο πίσω από τον συγγραφέα.  

Στα χρόνια που ακολουθούν τη δημοσίευση του Shisei Satsujin Jiken, ο Takagi διατηρεί δεσμούς με το περιβάλλον του τατουάζ, του οποίου γίνεται προνομιακός παρατηρητής. Στο Τόκιο, οι φιλίες που αναπτύσσει του επιτρέπουν να εξελιχθεί πιο κοντά στους φορείς αυτού του υπόγειου περιβάλλοντος. Ως ερασιτέχνης φωτογράφος, ο Takagi εκμεταλλεύεται αυτή την εγγύτητα για να την καταγράψει. 

Το πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει αυτές τις εικόνες δεν είναι ασήμαντο. Το τατουάζ έχει απαγορευτεί επίσημα στην Ιαπωνία από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ως συνέπεια της αμερικανικής κατοχής, η απαγόρευση αυτή καταργήθηκε το 1948. Οι εικόνες που τράβηξε ο Takagi ρίχνουν φως στην πραγματικότητα μιας συναρπαστικής και μοναδικής κουλτούρας, που διατηρήθηκε για δεκαετίες στη σκιά της μυστικότητας.  

Τι βλέπουμε; Μέλη της ίσως παλαιότερης λέσχης τατουάζ στον κόσμο, στην ετήσια συγκέντρωσή τους σε ένα δημόσιο πάρκο του Τόκιο- μερικούς από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες τατουάζ της εποχής τους- θεαματικά τατουάζ που αφηγούνται την ιαπωνική λαογραφία, θρησκεία και ιστορία, φτιαγμένα με το χέρι, όπως παραδοσιακά γινόταν από την περίοδο Έντο (1603-1868)- ηλεκτρικές μηχανές επίσης, αντιπροσωπευτικές των τεχνικών εξελίξεων που συντελέστηκαν στο επάγγελμα και ακολούθησαν την ξένη επιρροή μετά το άνοιγμα της χώρας τον 19ο αιώνα.  

Η κουλτούρα των τατουάζ στην Ιαπωνία είναι πολύ παλιά. Βρήκε την πιο ολοκληρωμένη παραστατική διαμόρφωσή της κατά την εποχή Έντο, στις αρχές του 19ου αιώνα. Στην πόλη Έντο – το πρώην Τόκιο, τη μεγαλύτερη πόλη του κόσμου στα τέλη του 18ου αιώνα – όπου είχε αναπτυχθεί μια πολύ δυναμική αστική κουλτούρα, η οποία προωθήθηκε από τη δημοτικότητα των ιαπωνικών χαρακτικών. Περιφρονημένο από την αριστοκρατία, το ιαπωνικό τατουάζ – irezumi ή horimono – επαινέθηκε παραδόξως για την ομορφιά του από ξένους εστεμμένους αρχηγούς όταν το ανακάλυψαν τον 19ο αιώνα. Σήμερα, έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή στυλ που φοριέται από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των ενθουσιωδών αυτής της δημοφιλούς μορφής τέχνης σε όλο τον κόσμο.

 

Gallery 3Portes

Διάρκεια: 29.9 – 29.10

Δευ. – Παρ.: 10:00 – 14:00

Τρ., Πέμ., Παρ.: 18:00 – 20:00

Σαβ.: 12:00 – 15:00

“Αυτοπορτρέτα, Martin Parr 

Επιμέλεια Έκθεσης: Ηρακλής Παπαϊωάννου

 

Photometria Photography Center (PPC) (21ης Φεβρουαρίου 184)

Διάρκεια: 28.9 – 1.12

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

 

Σε συνεργασία με το MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης

Parallel Voices

Ομαδική έκθεση των 9 επιλεγμένων φωτογραφικών σειρών του διαγωνισμού Parallel Voices

Επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

 

StreetMax21 – Karina Bikbulatova – Constance Jaeggi – Rocio Bueno Royo – Mouneb Taim
Κωστής Καραμπίνας – Θέκλα Μαλάμου – Μιράντα Παπαδοπούλου – Κατερίνα Τσακίρη

  

Αύλειος χώρος Αρχοντικού Πυρσινέλλα – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Διάρκεια: 28.9 – 1.12

171213-240423, StreetMax21

Σε αυτές τις φωτογραφίες, το δομημένο περιβάλλον, στατικό και άψυχο, είναι η σκηνή στην οποία διαδραματίζεται μια χορογραφία περπατήματος. Οι άνθρωποι, που φέρνουν το ζωντανό, είναι χωροταξικά τοποθετημένοι σαν να είναι προσεκτικά σκηνοθετημένοι. Φαίνεται ότι έχουν προαποφασιστεί να συμπεριφέρονται σαν αυτόματα ή σαν αυτοαπορροφημένοι περαστικοί, νοητικά απομονωμένοι και υποδυόμενοι ρόλους. Ψάχνω να βρω ρυθμό στις κινούμενες φιγούρες και να τις έχω διαχωρίσει οπτικά μέσα στον πλαστικό χώρο. Σε ένα τοπίο που αποδίδεται εκ νέου από την τεχνολογική αλλαγή, είναι οι χώροι μεταξύ των ανθρώπινων κατοίκων που είναι εξίσου πιθανό να ελέγχουν την αφήγηση. Παρόλο που εργάζομαι σε ένα πραγματικό περιβάλλον, η φωτογράφισή του με αυτόν τον τρόπο μπορεί να του δώσει μια εξωπραγματική όψη. Ίσως η επιρροή της ψηφιακής τεχνολογίας στην Πόλη να απεικονίζει ήδη τα όρια μεταξύ του πραγματικού και του εικονικού κόσμου, όπως το Alphaville του Goddard, το οποίο, μέσω της επιδέξιας χρήσης πραγματικών τοποθεσιών, μετέτρεψε μια πραγματική πόλη σε επιστημονικής φαντασίας. Η επικράτηση της ψηφιακής τεχνολογίας έχει αλλάξει την αίσθηση που έχουμε για το τι σημαίνει να ανήκεις σε μια κοινότητα. Διαβάζουμε, γράφουμε, ακούμε και βλέπουμε διαφορετικά εξαιτίας της. Συνεπώς, προκύπτει ότι θα έπρεπε να καταγράψω την πόλη με διαφορετικό τρόπο και στην πορεία να επιχειρήσω μια διαφορετική μορφή φωτογραφίας δρόμου.

“The Two Parallel,Karina Bikbulatova

Αυτό το έργο βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία, το τράβηξα στη Ρωσία, σε ένα μικρό χωριό στα Ουράλια Όρη. Η ιστορία αφορά δύο αδελφές που δεν γνώριζαν για πολλά χρόνια ότι είχαν κοινό πατέρα. Δύο εντελώς διαφορετικές ζωές, σαν δύο παράλληλες διαδρομές που διασταυρώθηκαν αφού έμαθαν την αλήθεια.

“Escaramuza, the Poetics of Home, Constance Jaeggi

Η Escaramuza είναι ο αθλητισμός των ομάδων γυναικών που εκτελούν ακριβείς μανούβρες ενώ κάνουν ιππασία στην πλευρική σέλα σε υψηλές ταχύτητες και φορώντας παραδοσιακά Μεξικάνικα ενδύματα. 

Μέσα από φωτογραφικά πορτρέτα, ποίηση και συνεντεύξεις, η Escaramuza, η Ποιητική του Σπιτιού, εξετάζει πώς η συγκεκριμένη παράδοση παραμένει στις Ηνωμένες Πολιτείες της σημερινής εποχής, τι σημαίνει για την ταυτότητα των Μεξικανών και Μεξικανο-Αμερικανών γυναικών πρακτικών της, και πώς προάγει έναν βαθύ αίσθημα του ανήκειν.

Αυτό το έργο εξερευνά τους ρόλους της οικογένειας, της μετανάστευσης και των φύλων στην πολιτιστική κληρονομιά της Escaramuza και της Charrería στις ΗΠΑ, επισημαίνοντας ιστορικά παραλληλισμάτα με τις soldaderas που πολέμησαν στη Μεξικανική Επανάσταση και είναι η έμπνευση για τη δημιουργία της παράδοσης της Escaramuza.

Αυτό το έργο συνδυάζει τα φωτογραφικά πορτρέτα της Constance Jaeggi και την ποίηση της Ire’ne Lara Silva, ποιήτριας του Τέξας για το 2023, και της Angelina Sáenz, βραβευμένης εκπαιδευτικού, ποιήτριας και φοιτήτριας στο πρόγραμμα γραφής στο UCLA. Η συνεργασία των ποιητών με την Jaeggi τοποθετείται στο πλαίσιο θεμάτων ταυτότητας, οικογένειας και φύλου εντός της κοινότητας της Escaramuza.

“Renascence, Rocío Bueno Royo

Το Renascence είναι μια αναζήτηση, μια ανακάλυψη και ένας διάλογος γύρω από τη μορφή της ποιήτριας Edna St. Vincent Millay, μιας από τις γυναίκες με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ποίηση του 20ού αιώνα. Ένα οδοιπορικό για να φέρουμε μια ξεχασμένη γυναικεία αναφορά στο παρόν. Ένα ταξίδι συντονισμού και ταύτισης στο οποίο μπαίνω στο πετσί της ποιήτριας για να νιώσω πώς ένιωθε και να αντλήσω δημιουργική έμπνευση. Μέσα από την ποίησή της, δημιουργώ τις εικόνες μου και συνδέω δύο παράλληλους κόσμους, τον δικό της και τον δικό μου, με δύο παράλληλες φωνές που μαζί δημιουργούν ένα νέο σύμπαν, μια συμπληρωματική ιστορία που έχει τις ρίζες της στο παρελθόν και μας βοηθά να ξανασκεφτούμε και να χτίσουμε το παρόν. Με τις παρεμβάσεις σε αρχειακές εικόνες θέλω να ενισχύσω τον διάλογο μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, μέσω της φύσης, ως κάτι μόνιμο που μας υπερβαίνει, και της αλληλεπίδρασης των γυναικών και της φωτογραφίας του 20ού και 21ου αιώνα.

Another face of War, Mouneb Taim

Όταν ήμουν στον πόλεμο και ήμουν παιδί, προσπαθούσα να επικεντρωθώ στην άλλη πλευρά του πολέμου και στους αμάχους και τα παιδιά που είναι εγκλωβισμένα και υποφέρουν.

Το έργο μου προσπάθησε να εστιάσει στο γεγονός ότι η Συρία δεν είναι απλώς μια χώρα καταστροφής, αλλά υπήρχαν άνθρωποι που υπέφεραν σιωπηλά και παρόλα αυτά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αντισταθούν στον πόλεμο και την πικρία του.

Σίγουρα, η πραγματικότητα του πολέμου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, αλλά υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ό,τι μπορούν για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον πόλεμο που ξεκίνησε και δεν τελείωσε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Άμαχοι και παιδιά προσπαθούν με την αποφασιστικότητα, την ελπίδα και την επιμονή τους να αντιμετωπίσουν την πίκρα αυτού του τρομερού πολέμου. Όταν κατέγραφα αυτό το έργο, έπεφταν διεθνώς απαγορευμένες βόμβες και ρουκέτες, άνθρωποι πέθαιναν, κτίρια καταστρέφονταν κάθε μέρα και αυτό έγινε καθημερινή ρουτίνα. Σίγουρα, αυτή η καθημερινή ρουτίνα δεν είναι φυσιολογική για τους ανθρώπους που παρακολουθούν το έργο μου. Υπήρχαν αντικρουόμενα συναισθήματα σχετικά με το τι σημαίνει η ζωή για τους ανθρώπους.  Οι εικόνες αναγνωρίζουν την ανθεκτικότητα και τη δημιουργικότητα των ανθρώπων σε περιοχές που βίωσαν έναν πόλεμο που τους κατέστρεψε ολοσχερώς.

Αυτό το έργο αποτυπώνει πάνω από μια δεκαετία ολόκληρη την κατάσταση που πέρασα, την παιδική μου ηλικία σε διάφορες περιοχές της Συρίας, απεικονίζοντας τον αγώνα των αμάχων και των παιδιών να ξεπεράσουν τον πόλεμο.

“Κόκκοι”, Κωστής Καραμπίνας

Επιβιβαστείτε σε μια οπτική οδύσσεια, ταξιδεύοντας στην ελληνική επαρχία μέσα από 8 φωτογραφικά στιγμιότυπα. Τοπία και πορτραίτα, που αφυπνίζουν μνήμες και συναισθήματα, μεταφέροντας «κόκκους» μοναξιάς, εγκατάλειψης και απορίας, εκεί που ο χρόνος έχει σταματήσει. Παραμελημένες γωνιές με απόκοσμη ομορφιά ξεδιπλώνονται σε κάθε εικόνα, προσκαλώντας τον θεατή να αφουγκραστεί τις ιστορίες της απομόνωσης.

“Σολασταλγία”, Θέκλα Μαλάμου

Η “Σολασταλγία” είναι ένας νεολογισμός που σχηματίζεται από το συνδυασμό των λατινικών λέξεων sōlācium (παρηγοριά) και της ελληνικής ρίζας -algia (πόνος, ταλαιπωρία, θλίψη), που περιγράφει μια μορφή συναισθηματικής ή υπαρξιακής δυσφορίας που προκαλείται από περιβαλλοντική  αλλαγή. Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή ή τοπικά γεγονότα όπως ηφαιστειακές εκρήξεις, ξηρασία, καταστροφικές τεχνικές εξόρυξης, πυρκαγιές, το αποτύπωμα ενός πυρηνικού πολέμου προκαλούν σολασταλγία. Eίναι η βιωμένη εμπειρία της αρνητικά αντιληπτής αλλαγής και του οικολογικού άγχους που συνδέεται με το τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον. Η Σολασταλγία δεν είναι μόνο το συναίσθημα, αλλά ο μεταβαλλόμενος “τόπος” που οικοδομείται γύρω από αυτή την έννοια και που μέσα σ’αυτόν καλείται ο άνθρωπος να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του είναι ο άφατος κόσμος της φύσης που αλλοιώνεται επίμονα από τον “θόρυβό” του και που νομοτελειακά σβήνει και χάνεται. Ο πρωταγωνιστής του Solastalgia στέκεται αβέβαιος μέσα σ’αυτόν, λόγω της αίσθησης του τέλους που έρχεται δεν το γνωρίζει σα γεγονός, το νιώθει σαν ένα σκοτεινό προαίσθημα, βιώνοντας σκληρά ένα προτραυματικό στρες. Είναι ένα υβριδικό ημιανθρώπινο oν, ένας σύγχρονος Κένταυρος που αντιπροσωπεύει τις εισβολές των αρνητικών όψεων της φύσης στον κόσμο της δικαιοδοσίας των ανθρώπων. Μέσα στην εξουθενωτική του αγωνία περιηγείται φαταλιστικά σε μια άχρονη πραγματικότητα που προμηνύει την καταστροφή που φοβάται πως θα ζήσει. Τελώντας εν αναμονή, πλάθεται γύρω του -άλλοτε ανώδυνα και άλλοτε επώδυνα- ο κόσμος του Solastalgia μέσα από σπαράγματα μνήμης, συναισθημάτων και μελλοντικών ονείρων.

“Behind the light”, Μιράντα Παπαδοπούλου

Η φωτογραφική εργασία Behind the light, πραγματεύεται τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικού. Το φως αναδεικνύει το ασήμαντο, σηματοδοτεί το μυστήριο, σε μια διαδικασία αυτογνωσίας θέτω τα ερωτήματα και αναζητώ τις απαντήσεις μέσα από την δημιουργική διαδικασία της φωτογραφίας. Η εργασία βρίσκεται σε εξέλιξη.

“The Smiley Cut“, Κατερίνα Τσακίρη

Η δουλειά “The Smiley Cut” είναι μία φωτογραφική σειρά ντοκουμέντο της εμπειρίας μου με τη θεραπεία που υπέστη για τον καρκίνο του μαστού. Το φωτογραφικό μέσο ήταν η διέξοδός μου από την συνθήκη την οποία βίωνα και παράλληλα το μέσο με το οποίο παρατήρησα και διαχειρίστηκα το πένθος και τις σωματικές μου μεταμορφώσεις. Μέσα από την φωτογραφική εικόνα διεκδίκησα τον έλεγχο που είχα χάσει πάνω στο σώμα μου.

Σε αυτή τη δουλειά το δημόσιο οικειοποιείται και το ιδιωτικό μετατρέπεται σε δημόσιο μέσα από την ανάγκη για σύνδεση μέσω της ενσυναίσθησης και του εναγκαλισμού της ευαλωτότητας.

“ENTEFXIS”

 

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας 20 φωτογραφικών ομάδων του δικτύου “ΕΝΤΕΥΞΙΣ”

 

Bleach-κολεκτίβα για τη φωτογραφία και τις εικαστικές τέχνες – Αθήνα

Art8– Αγρίνιο

METApolis – Αθήνα

Φωτοερευνητές – Αθήνα

Φωτογραφική Ομάδα art.A’s  Φ.Ο.Α.

Το αυγό 5+1 κλικ μαζί – Ηγουμενίτσα

”Φ” – Θεσσαλονίκη

Φωτοπόροι – Θεσσαλονίκη

ΦΩ.Σ.Π.Ι. – Ιωάννινα

Φωτόραση – Ιωάννινα

Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας

Φωτογραφική Λέσχη Κορίνθου – ”C.P.C”

Φωτογραφική Ομάδα Πάρου

Α.Σ.Τ.Ο.-επικοινωνούμε – Πάτρα

Φωτογραφική Λέσχη Πάτρας ”ΗΔΥΦΩΣ”

Κα.Δρω – Φιλιππιάδα

Λε.Φ.Κι – Χανιά

Shashin Lovers – Αθήνα

ΦωτΟΑρτ – Φωτογραφική Ομάδα Άρτας

Εργαστήρι Φωτογραφίας PhotoProletarii – Αθήνα

 

 

21ης Φεβρουαρίου 182 (δίπλα από το PPC)

Διάρκεια: 23.9 – 31.12

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

Student Awards 2024

 

Έκθεση των 4 καλύτερων portfolios του διαγωνισμού Photometria Student Awards 2024!

Επιμέλεια από τους Ιουλία Λαδογιάννη και Τάσο Παπαδόπουλο

 

“Dove piovono cristalli” – Alice Muratore, Ατομικές Αντανακλάσεις” – Αναστασία Νάκου,

“Tourism for all” – Ελένη Χάκου, Η πισίνα της πίσω αυλής” – Νικόλας Αναστασέλος

 

CompArt Factory (Αραβαντινού 6, εντός στοάς)

Διάρκεια: 28.9 – 13.10

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

“Seeking”, Άρτεμις Γιαννοπούλου

Η φωτογραφική σειρά Seeking (2022 – 2023) εμπνέεται σε προσωπικό επίπεδο από το Πρελούδιο Op. 28 Νο. 4 σε Μι ελάσσονα του Σοπέν. Με καλλιτεχνική αφετηρία αυτή την νοσταλγική μουσικότητα, η σειρά επικεντρώνεται γύρω από την ιδέα περί της έννοιας της αναπόλησης, των διάσπαρτων αναμνήσεων. Το οικείο που περνά στη σφαίρα της αποξένωσης. Την εγκαθίδρυση ενός φαντασιακού τόπου, υπό την έννοια του φαντάσματος, μιας ετεροτοπίας, κατά τον Michel Foucault, εκείνης του ανοίκειου, όπου σώμα και φυσικό τοπίο έρχονται σε σύζευξη για να αποδώσουν την αίσθηση αυτή. Πάντοτε στη φιγούρα λείπει κάποιο μέρος του σώματος, και όταν δε λείπει, όπως όταν ξαπλώνει, αυτή παρουσιάζεται σχεδόν ονειρική. Μέσα από αυτή τη σειρά επιχείρησα να ερμηνεύσω το ενδιαφέρον μου για την στιγμή εκείνη που πάντοτε διαφεύγει, την απουσία του αντικειμένου του πόθου, δηλαδή μιας χαμένης ζωής, της παιδικότητας, της οποίας η αθωότητα είναι ακόμη μια απουσία, και την νοσταλγία που προκαλεί αυτή η κατάσταση στο σύνολο της. Η αναζήτηση, όπως και η επιθυμία, δηλώνει την έλλειψη.

Α.Γ

“Today, Tomorrow, and the Tales from the Wind”, Tianjun Li

Το “Today, Tomorrow, and the Tales from the Wind”είναι ένα διαρκές project Φωτογραφίας-Ήχου που εξερευνά την αλληλεπίδραση μεταξύ φύσης και ανθρωπότητας στην εποχή του Ανθρωποκαίνου. Αυτό το έργο επικεντρώνεται στην καλλιτεχνική εξερεύνηση διαφορετικών περιοχών,περιλαμβάνοντας φυσικά τοπία, ανθρώπινες δραστηριότητες, περιφερειακή λαογραφία και πολιτιστική κληρονομιά.

Έχοντας μεγαλώσει σε μια κατοικημένη περιοχή στα περίχωρα μιας πολύβουης νότιας κινεζικής πόλης, ανέπτυξα μια βαθιά αγάπη για τη φύση που καλλιεργήθηκε από τα μαγευτικά δάση που περιβάλλουν το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας.Αυτά τα δάση, κάποτε μεγαλοπρεπή και γαλήνια, είδαν την παρακμή της γειτονιάς καθώς υπέκυψε στην αμείλικτη πορεία των εργοστασίων και των κτηματομεσιτικών εξελίξεων. Η απώλεια που βίωσα κατά την επιστροφή μου στην περιοχή μετά την πανδημία ήταν καταλύτης για την εξερεύνηση της θλίψης μου και της σύνθετης σχέσης της με τον κόσμο που κατοικούμε.

Η μετακόμιση στη Φινλανδία παρείχε μια αντίθετη οπτική, καθώς θαύμαζα την πληθώρα των αστικών δασών, ανάμεσα στα καλύτερα στον κόσμο. Ωστόσο, αυτός ο νέος θαυμασμός ήταν γεμάτος με μια ζοφερή συνειδητοποίηση ότι ακόμη και αυτά τα δασώδη βασίλεια δεν ήταν απρόσβλητα στις καταπατήσεις του αστικού σχεδιασμού. Μέσω της εμπλοκής με παθιασμένους ακτιβιστές που θρηνούσαν την απώλεια των δασών και της φύσης, συνειδητοποίησα πλήρως την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Η αγωνία τους λειτούργησε ως μια οδυνηρή υπενθύμιση της αλληλοσύνδεσης της περιβαλλοντικής παρακμής και της εξαφάνισης της φύσης, οδηγώντας με να εμβαθύνω περισσότερο στους κινδύνους της τωρινής εποχής μας, του Ανθρωπόκαινου.

Στη δημιουργία αυτού του εγχειρήματος, προσπαθώ να συλλάβω και να εκφράσω τα πολύπλευρα συναισθήματα που σχετίζονται με τη θλίψη ενάντια στην οικολογική υποβάθμιση. Η σειρά των φωτογραφιών επανασυντίθεται με επικαλυπτόμενες και διπλές εκθέσεις των φωτογραφιών που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια αισθητικών εξορμήσεων στο πεδίο των αισθήσεων και μέσα στον κόσμο της καθημερινότητας στη Φινλανδία και την Κίνα, ενώ οι φυσικές και τεχνητές οπτικές μεταφορές διαπλέκονται, επαναπροσδιορίζοντας μια εύθραυστη, παραμυθένια ουτοπία βασισμένη στις τρέχουσες ζωντανές πραγματικότητες.

“Fallen Memories”, Μαρία Τουλτσινάκη

Μια φωτογραφία αποθανατίζει μια στιγμή διαφυλάσσοντας την στο χρόνο. Φυλακίζει την εικόνα και την κρατάει αιώνια ζωντανή, εμποδίζει την αποδόμησή της μέσα στον ανθρώπινο νου. Το χαρτί όμως είναι φθαρτό. Μπορεί να καεί ή να σκιστεί και έτσι να χαθεί ή να μετασχηματιστεί η εικόνα που παριστά. Το έργο χρησιμοποιώντας τη μεικτή τεχνική, μεταξύ ψηφιακού αρχείου και δια χειρός κατεστραμμένου χαρτιού, δημιουργεί έναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ της φθοράς και της αφθαρσίας των ανθρώπινων αναμνήσεων.

Μαρία Τουλτσινάκη
Αθήνα, 2023

“Συναισθήματα”, Νικολέτα Πραμπρόμη

Ζώντας σε μία εποχή που το “φαίνεσθαι” παίζει μεγαλύτερο ρόλο από το “είναι”, η εξωτερική εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο στο πώς αντιμετωπίζεται ένας άνθρωπος, από τον εργασιακό χώρο, την κοινωνία έως και την προσωπική ζωή. Μέσα από την εργασία μου θέλω να δείξω ότι οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν με την πρώτη ματιά, μπορεί να δείχνουν χαρούμενοι και ανθισμένοι αλλά μέσα τους να έχουν μαραθεί. Πολλές φορές όμως, το έξω ίσως και να ταυτίζεται με το μέσα μας. Μια γυναίκα που μέσα και έξω της “καεί”, μία γυναίκα που πενθεί τόσο απ’ έξω ως μαύρο ντυμένη όσο και μέσα της γεμάτη θλίψη. Οι φωτογραφίες αυτές ήθελα να τείνουν προς την υπερβολή, να μην ταυτίζονται με κάτι καθημερινό και ρεαλιστικό, ίσως να εμπλέκεται κάπως η ζωγραφική με την φωτογραφία. Όλα σε αυτήν την εργασία βγάζουν νόημα, από τα χρώματα των λουλουδιών, από τον αριθμό τους, ακόμα και από την ίδια τους την ύπαρξη. Διάλεξα να παντρέψω την φωτογραφία με την γραφιστική διότι εργάζομαι ως γραφιστρια και σπουδάζω ως φωτογράφος και τα δύο είναι μέρος της ζωής μου και της καθημερινότητας μου. Τα λουλούδια τα επέλεξε συγκεκριμένα διότι σπουδάζω παράλληλα σε γεωπονική σχολή στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και θα ήταν ο κατάλληλος τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μου. Για την εργασία αυτήν πήρα έμπνευση από μία φωτογράφο του εξωτερικού η οποία φωτογραφίζει τον ίδιο της τον εαυτό χωρίς ποτέ να φαίνεται το πρόσωπο της, χρησιμοποιώντας καθρέφτες, λουλουδια, κεριά, έπιπλα κλπ για να κρύψει τα χαρακτηριστικά του προσώπου της ή του σώματος της και να δημιουργήσει συμμετρίες με το σώμα της. Το ίδιο σχεδόν προσπάθησα να κάνω και εγώ. Σε όλες τις φωτογραφίες είμαι εγώ χωρίς ποτέ να φαίνεται το πρόσωπο μου χρησιμοποιώντας δύο καθρέφτες, έναν μεγάλο και ένα μικρότερο, και προσθέτωντας λουλύδια τα οποία να φαίνονται ότι δεν είναι αληθινά.

© Photometria International Photography Festival