Με την οικονομική υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Ηπείρου και του Δήμου Ιωαννιτών    

Photometria International Photography Festival

18η διοργάνωση

Διάρκεια: 26.9 – 29.11.2026

Επίσημη έναρξη: 26.9 στις 21:00, Θέατρο Πολιτιστικού Πολυχώρου Δημ. Χατζής

To διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας Photometria 2026 φιλοξενεί πάνω από 50 καλλιτέχνες σε 10 σημεία ιστορικού και εικαστικού ενδιαφέροντος στην πόλη των Ιωαννίνων. Το Photometria Photography Center, η μόνιμη έδρα του φεστιβάλ που λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, φιλοξενεί και φέτος μία από τις πιο εμβληματικές εκθέσεις της διοργάνωσης. To πρόγραμμα, όπως κάθε χρόνο, είναι πλούσιο σε νέες φωτογραφικές προτάσεις, διαλέξεις υψηλού επιπέδου και δράσεις για τους επισκέπτες και τους πολίτες των Ιωαννίνων. Μετά το πέρας του φεστιβάλ, επιλεγμένες εκθέσεις ταξιδεύουν σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Φεστιβάλ

 

ΜΟΝΙΜΗ ΕΚΘΕΣΗ

Στο νήμα του χρόνου: Άνθρωποι και τοπία της Ηπειρώτικης γης | Κώστας Μπαλάφας [GR]

Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο Στο νήμα του χρόνου: Άνθρωποι και τοπία της Ηπειρώτικης γης επιχειρεί μια αφήγηση του έργου του εμβληματικού Έλληνα φωτογράφου Κώστα Μπαλάφα, με κύριο άξονα την πόλη των Ιωαννίνων και την ευρύτερη περιοχή της. Παρουσιάζεται ένα μικρό μέρος από τις πρωτότυπες εκτυπώσεις του φωτογράφου που παραχωρήθηκαν στο Photometria Photography Center από τον Γιώργο Μπαλάφα, υιο του φωτογράφου. Η έκθεση επιδιώκει να συνδέσει τις φωτογραφίες του Μπαλάφα με τη σύγχρονη ζωή και τις μνήμες των κατοίκων, μεταδίδοντας την ιστορία του τόπου στις επόμενες γενιές. Η έκθεση τιμά τον Έλληνα φωτογράφο, εντάσσεται στην 18η διοργάνωση του Photometria και θα αποτελεί μόνιμη εγκατάσταση στη νέα έδρα του Photometria Photography Center. Θερμές ευχαριστίες οφείλονται στον Γιώργο Μπαλάφα για την παραχώρηση των φωτογραφιών. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Κώστας Μπαλάφας παραχώρησε εν ζωή, το 2008, το φωτογραφικό του έργο στο Μουσείο Μπενάκη.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Αλογοπάζαρο, Γιάννενα, Ήπειρος, 1928/31 ©Μουσείο Μπενάκη/Φωτογραφικά Αρχεία

Η αδρή ουσία των πραγμάτων | Έλλη Παπαδημητρίου [GR]

Επιμέλεια: Ιωάννα Πετροπούλου | Σε συμπαραγωγή: ΠΙΟΠ, Μουσείο Μπενάκη

Στην έκθεση παρουσιάζονται φωτογραφίες που αποτυπώνει η Έλλη Παπαδημητρίου στην Ήπειρο και τη Μακεδονία από το 1928 έως το 1931. Ως στέλεχος της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων [ΕΑΠ] και συνεργάτης του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών [ΚΜΣ] ακολουθεί το βηματισμό των εκπατρισμένων και των γηγενών στους χερσαίους και παραθαλάσσιους οικισμούς εξοπλισμένη με σύγχρονες μηχανές. Γυρεύοντας μια γλώσσα να εκφραστεί συγκροτεί από αυτοψία μια νέα πατριδογνωσία. Μέσα από το φακό, συντάσσει το αλφαβητάρι της παλαιάς αλλά και σύγχρονης Ελλάδας. Η κατάκτηση του χώρου επιτελείται με εργαλείο «τη δική της Kodak». Μακριά και πέρα από την όποια φολκλορική γραφικότητα η επιστημόνισα γεωπόνος απαθανατίζει αρχικά την αγροτοποιμενική Ελλάδα διατηρώντας κριτική απόσταση. Πνεύμα αντιρρητικό, φρόνημα ανατρεπτικό, απορρίπτοντας τον νόθο εξωτισμό λειτουργεί όχι ως φυσιολάτρης, αλλά ως ανατόμος. Με την εθνολογική της ματιά επιδιώκει «να αναδείξει σωστά την αδρή ουσία των πραγμάτων».

 

Byker + Byker Revisited | Sirkka-Liisa Konttinen [FI]

Επιμέλεια: Παναγιώτης Παππάς

BYKER (1969 – 1981)

Η εμβληματική φωτογραφική αποτύπωση του Byker από τη Sirkka-Liisa Konttinen —μιας δεμένης κοινότητας του Νιουκάστλ που ήταν προορισμένη για πλήρη αναδιάρθρωση και κατεδάφιση— απέσπασε εθνική αναγνώριση ως κομβικό φωτογραφικό χρονικό ενός πλούσιου εργατικού πολιτισμού στις παραμονές της καταστροφής του.

Γοητευμένη από την αμεσότητα των ανθρώπων και την ικανότητά τους να επιβιώνουν απέναντι στις σκληρές συνθήκες και τις σαρωτικές αλλαγές με αξιοπρέπεια και χιούμορ, η Konttinen άρχισε να καταγράφει την κοινότητα του Byker με λέξεις και εικόνες.

Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, το Byker έπεσε σταδιακά κάτω από το σφυρί της οικιστικής ανάπλασης και οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Έπειτα από επτά χρόνια ζωής στην κοινότητα, η Konttinen έχασε κι εκείνη το σπίτι της. Όπως συνέβη σε πολλές από τις οικιστικές αναπλάσεις των δεκαετιών του ’60 και του ’70 στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν επρόκειτο απλώς για την καταστροφή κατοικιών, αλλά για τον αφανισμό μιας ολόκληρης εργατικής κουλτούρας και ενός πλέγματος μακροχρόνιων δεσμών, τα οποία ήταν αδύνατον να αντικατασταθούν από τα νέα πολεοδομικά σχέδια.

BYKER REVISITED (2003 – 2009)

Ανακαλύπτοντας ότι η αρχική έκθεση για το Byker χρησιμοποιούνταν πλέον για να εξοικειώσει τους νεοαφιχθέντες κατοίκους με την περιοχή και την ιστορική της ταυτότητα, η Sirkka-Liisa Konttinen προσκλήθηκε το 2003 να φωτογραφίσει εκ νέου το Byker και τους ανθρώπους του. Το φημισμένο συγκρότημα Byker Wall —το μεγαλύτερο σε μήκος οικιστικό συγκρότημα στην Ευρώπη κατά την περίοδο της ανέγερσής του— φιλοξενούσε πλέον έναν πολυπολιτισμικό και πιο ρευστό, μετακικούμενο πληθυσμό. Η ίδια εντόπισε ορισμένες από τις αρχικές οικογένειες για τις οποίες είχε σχεδιαστεί ο οικισμός, κάποιους από τους οποίους είχε φωτογραφίσει όταν ήταν ακόμα παιδιά. Ωστόσο, ενδεχομένως επειδή και η ίδια υπήρξε ξένη στο αρχικό Byker, ένιωσε ιδιαίτερη έλξη ιδιαίτερα από τους νεοαφιχθέντες αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι ετών, η Konttinen δημιούργησε αυτά τα πορτρέτα σε στενή συνεργασία με περισσότερα από 100 άτομα και οικογένειες. Τους ζήτησε να φανταστούν τη ζωή τους μέσα από «μία μόνο φωτογραφία», ως έναν τρόπο να συστηθούν στους γείτονές τους και στον υπόλοιπο κόσμο. Έχοντας χάσει την αρχική της κοινότητα, αυτός ήταν ένας δημιουργικός και παιγνιώδης τρόπος να συγκροτηθεί μια νέα, δυνητική κοινότητα με τους σημερινούς κατοίκους του νέου Byker.

Κάνα δυο φωτογραφίες / A Couple of Photos  | Δημήτρης Μουγκός / Dimitris Mougos  [GR]

Επιμέλεια: Δημήτρης Μουγκός, Παναγιώτης Παππάς

Η έκθεση Κάνα δυο φωτογραφίες του Δημήτρη Μουγκού είναι ένα φωτογραφικό αφήγημα που εξερευνά τη συλλογική μνήμη, τη φιλία και την καλλιτεχνική δημιουργία. Ο Μουγκός καταγράφει για χρόνια ένα σώμα ανθρώπων και σχέσεων — έναν κύκλο δημιουργών και φίλων που κινείται και ανάμεσα στο αστικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης, τη μουσική παραγωγή και τις συναυλίες, αναδεικνύοντας πώς η συνεπής φωτογραφική πρακτική και η επανάληψη της, λειτουργεί ταυτόχρονα ως τεκμηρίωση και ως μια εναλλακτική κατασκευή της πραγματικότητας.

Εικόνες της καθημερινής ζωής, του αστικού τοπίου και της παρέας μετατρέπονται σε αφήγηση. Τα όρια ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την αισθητική, ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, στο παρόν και το παρελθόν, παραμένουν ασαφή. Οι εικόνες δεν φιλοδοξούν να αποτυπώσουν την αλήθεια μιας στιγμής, αλλά να ανιχνεύσουν αυτό που μένει από αυτή: η μουσική, η συντροφικότητα, η δημιουργία. Με αυτή την έννοια, το έργο λειτουργεί λιγότερο ως αρχείο και περισσότερο ως ύμνος στη φιλία και τη συλλογική εμπειρία. Σε μια γενιά που έζησε τη συλλογικότητα ως απάντηση στη μοναξιά των πόλεων.

 

Pleasure Points | Alastair Philip Wiper [IE]

Επιμέλεια: Παναγιώτης Παππάς

Το Pleasure Points αποτελεί ένα ταξίδι στη βιομηχανία ερωτικών βοηθημάτων της Καλιφόρνιας — από εργαστήρια κατασκευής ερωτικών κουκλών και οικογενειακές βιοτεχνίες παραγωγής τεχνητών φαλλών, μέχρι σκηνικά γυρισμάτων πορνό εικονικής πραγματικότητας. Η σειρά καταγράφει τη ποικιλομορφία, τη δημιουργικότητα και τη τεχνολογία πίσω από αυτά τα προϊόντα, καθώς και όσα αποκαλύπτουν για τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αναλαμβάνουν τον έλεγχο της σεξουαλικής τους ζωής και ταυτότητας: επιλέγοντας πού, πώς και πότε θα αντλήσουν ικανοποίηση.

Χάρη στην αυξανόμενη συνδεσιμότητα, τα ζευγάρια μπορούν πλέον να χειρίζονται τις συσκευές του συντρόφου τους από απόσταση. Οι ερωτικές κούκλες προσφέρουν απόλυτη δυνατότητα προσαρμογής, με ορισμένες να διαθέτουν ακόμα και ρομποτικές κεφαλές. Το πορνό εικονικής πραγματικότητας μεταφέρει τον θεατή στο εσωτερικό της σκηνής. Αυτό που ενώνει όλα τα παραπάνω είναι μια μετατόπιση: η απομάκρυνση από την εξάρτηση από ένα άλλο πρόσωπο και η στροφή προς κάτι που οι ίδιοι οι άνθρωποι οικοδομούν για τον εαυτό τους.

Blueprints | Javier Talavera [ES]

Επιμέλεια: Παναγιώτης Παππάς | Σε συνεργασία: Experimental Photo Festival | Με την υποστήριξη: Πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα

Το Blueprints (Σχέδια) αποτελεί μια άσκηση που διερευνά το σώμα και την αναπαράστασή του, μια αναζήτηση αυτού που απομένει πέρα από τη φυσική παρουσία. 

Love letters from the war |  Hanno Ketterer [DE]

Επιμέλεια: Παναγιώτης Παππάς

Σε συμπαραγωγή: Γενικό Προξενείο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη, International Photography Festivals Association | Με την υποστήριξη: Gallery 3PORTES

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο παππούς του Hanno Ketterer έστελνε το ένα γράμμα μετά το άλλο στην αγαπημένη του σύζυγο. Σχεδόν χίλιες από αυτές τις επιστολές έχουν διασωθεί. Γραμμένες από έναν Γερμανό στρατιώτη στο Ανατολικό Μέτωπο, αποκαλύπτουν τον εσωτερικό κόσμο ενός συνηθισμένου ανθρώπου σε σκοτεινούς καιρούς. Σε μία από τις επιστολές, αναρωτιέται γιατί οι άνθρωποι που συναντά θα έπρεπε να είναι εχθροί του. Διακρίνει στιγμιαίες αναλαμπές ομορφιάς και κρατιέται από την αγάπη, επιδεικνύοντας ένα διαφορετικό είδος θάρρους. Μέσα από αυτούς τους προσωπικούς στοχασμούς, υπενθυμίζεται πως, ακόμη και υπό τις σκληρότερες συνθήκες, η στάση μας απέναντι στον κόσμο παραμένει επιλογή.

Στο Love Letters from the War (Εκδόσεις Kehrer, 2025), ο Ketterer συγκεντρώνει τις επιστολές μαζί με ασπρόμαυρες φωτογραφίες και σχέδια του παππού του. Βασιζόμενος σε αυτά τα ιστορικά ίχνη, δημιούργησε νέες εικόνες —παραγμένες με τεχνητή νοημοσύνη και επεξεργασμένες στο χέρι— οι οποίες απεικονίζουν επεισόδια που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ, αλλά περιγράφονται ζωντανά στα γράμματα. Παράλληλα, δημιούργησε μια εννιάλεπτη ταινία που συνδυάζει αυθεντικό αρχειακό υλικό με αυτές τις νέες, αναπλασμένες σκηνές. Στην ταινία, ο ίδιος ο Ketterer διαβάζει αποσπάσματα από τις επιστολές.

Alone, Between Sky and Earth | Χρήστος Σωτηρόπουλος [GR]

Επιμέλεια: Χρήστος Σωτηρόπουλος, Παναγιώτης Παππάς

Η έκθεση Alone, Between Sky and Earth ξεκινά με τρία φωτογραφικά λευκώματα του Χρήστου Σωτηρόπουλου, χωρίς όμως να τα παρουσιάζει ως ξεχωριστές ενότητες. Φωτογραφίες, κείμενα, αρχειακά ίχνη και βιβλία-αντικείμενα μεταφέρονται στον χώρο και οργανώνονται σε μια νέα εκθεσιακή αλληλουχία. 

Η αφήγηση κινείται από τόπους λατρείας και σημάδια παρουσίας προς κοινωνικές σκηνές, πορτρέτα, μοναχικές φιγούρες, χωράφια, εργασία, νερό και δρόμους. Με επίκεντρο την Ηλεία, η έκθεση δεν επιχειρεί να ορίσει την αγροτική Ελλάδα στο σύνολό της. Ακολουθεί έναν τόπο μέσα από φωτογραφίες, λεζάντες, αποκόμματα εφημερίδων, μια ιδιωτική καρτ-ποστάλ και ένα ανακατασκευασμένο έγγραφο έκθεσης. Με επίκεντρο την Ηλεία, η έκθεση δεν επιχειρεί να ορίσει την αγροτική Ελλάδα στο σύνολό της. Ακολουθεί έναν συγκεκριμένο τόπο μέσα από φωτογραφίες, λεζάντες, αποκόμματα, μια ιδιωτική επιστολική κάρτα και ένα ανακατασκευασμένο εκθεσιακό έγγραφο.

Ο τίτλος προέρχεται από ένα απόκομμα εφημερίδας. Φέρει το βάρος του αρχικού του πλαισίου, ενώ παράλληλα ανοίγει τον δρόμο για μια ευρύτερη ανάγνωση: ανθρώπινες μορφές και τόποι ανάμεσα στην πίστη, την απουσία, τη μνήμη και τη γη. Το τραπέζι των αρχείων λειτουργεί ως μια μικρή παύση, όπου οι εικόνες συναντούν τα τεκμήρια, τις ιδιωτικές φωνές και τις σιωπές. 

GROUP EXHIBITIONS

Βίκη Γεωργίου

Βιογεωγραφίες

 Επιμέλεια: Ηρακλής Παπαϊωάννου | Σε συνεργασία: MOMus Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

Η έκθεση παρουσιάζει έργο τριών σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών, με αφετηρία και κοινό παρονομαστή το βίωμα και τον τρόπο που αυτό ξεδιπλώνεται ή καθρεφτίζεται στον τόπο: παρελθόν και παρόν, το υλικό και το πνευματικό, η μνήμη και η συνείδηση, η έντεχνη καταγραφή και η επινοητική σκηνοθεσία, διαλέγονται στις τρεις πολύχρονες φωτογραφικές εργασίες της Βίκης Γεωργίου, του Βασίλη Νεμπεγλεριώτη και του Στρατή Βογιατζή. Το έργο τους επιχειρεί, μέσα από ταξίδια εσωτερικά που διασχίζουν τους γενέθλιους τόπους, να φανερώσει τοπία που λανθάνουν κρυμμένα, παρότι συχνά σε κοινή θέα, εκεί που το προσωπικό συναντά το συλλογικό, και η γεωγραφία διασταυρώνεται με την αυτοβιογραφία.

Κάμπος | Στρατής Βογιατζής [GR] 

Στον κάμπο της Χίου τα επιβλητικά αρχοντικά δεσπόζουν μέσα στα κτήματα των εσπεριδοειδών που καλλιεργούνται στην περιοχή επί επτά περίπου αιώνες. Στη σειρά Κάμπος (2017-2022) ο Στρατής Βογιατζής ως ιδιότυπος αφηγητής μας ξεναγεί στην περιοχή πλέκοντας εικόνες με κείμενα, με αρχεία και αντικείμενα, καταγράφοντας μαρτυρίες και μνήμες, γεννώντας εικόνες που αποτελούν άλλοτε τεκμήρια κι άλλοτε προϊόν σκηνοθεσίας. Με όμοιο τρόπο τα κείμενα, υφαίνοντας το βίωμα με τη φαντασία, το θρύλο με την ιστορία, αποκαλύπτουν πολλαπλές, συχνά αθέατες, επιστρώσεις της πραγματικότητας, επιμελώς κρυμμένες πίσω από τους τοίχους που οριοθετούν τα κτήματα. Η σειρά αφουγκράζεται το πνεύμα του τόπου, την αλληλεπίδρασή του με τα ζώα και το τοπίο, τη διείσδυση της φύσης στον πολιτισμό, καθώς και του πολιτισμού στη φύση σε μια εξίσωση που γίνεται όλο και πιο δυσεπίλυτη. Ο Βογιατζής γεννά έτσι, με τα δικά του λόγια, μια σειρά «κομποστοποιημένων αφηγήσεων», ενεργοποιώντας μέσα από μια έντεχνη διαδικασία τη γόνιμη ανακύκλωση και συγχώνευση εννοιών και ιδεών για τη γενέτειρά του. Το έργο του συνιστά ερευνητική ματιά στην περίπλοκη, συχνά αινιγματική, κουλτούρα του κάμπου της Χίου, που γνώρισε περιόδους μεγάλης οικονομικής άνθησης και σιωπηλής παρακμής. Η μελαγχολική συχνά άσκηση πατριδογνωσίας του Βογιατζή, αποφεύγοντας την ευκολία της εξιδανίκευσης, προκρίνει μια πορεία στον χώρο και τον χρόνο που ζυμώνει το αισθητηριακό μέρος με το διαισθητικό, την ορατότητα με την αορατότητα. Σε ένα άλλο επίπεδο, η σειρά λειτουργεί ως αναστοχασμός για το λεπτό, συχνά διαπερατό, όριο ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία, στο πεδίο του λόγου, της φωτογραφικής εικόνας και της σαγηνευτικής σύζευξής τους.

Ιστορίες του κάμπου | Βασίλης Νεμπεγλεριώτης [GR]

Λίγα τοπία ίσως προτείνονται τόσο για τη μελέτη της σχέσης ανθρώπινου πολιτισμού και φύσης όσο ο κάμπος, πεδίο άσκησης της όλο και πιο εντατικής γεωργίας που άλλαξε βαθιά τον ανθρώπινο πολιτισμό. Η σειρά Ιστορίες του κάμπου (2017-2023) του Βασίλη Νεμπεγλεριώτη, εστιάζει στο θεσσαλικό κάμπο, τον μεγαλύτερο σιτοβολώνα της χώρας, που έχει αποτελέσει πηγή ευμάρειας όσο και εστία ανισότητας, όπως υποσημειώνει διακριτικά η φωτογραφία από το μνημείο του Κιλελέρ. Παιδί αγροτικής οικογένειας, ο Νεμπεγλεριώτης εξετάζει εδώ τη σύγχρονη συνθήκη του κάμπου: την αδιατάρακτη απεραντοσύνη του επίπεδου τοπίου, τη σχετική ερημία του από τα μελίσσια ανθρώπων που το καλλιεργούσαν από τότε που η αγροτική εργασία μηχανοποιήθηκε, τους αγρούς που γίνονται κυψέλες παραγωγής ηλιακής ενέργειας, τους μετανάστες που συγκροτούν τη νέα εργατική δύναμη της ελληνικής γης, τα ίχνη των ανθρώπων που επιβάλλουν το δικό τους γραμμικό κανόνα στην κυκλική περιοδικότητα της φύσης. Οι φωτογραφίες του Νεμπεγλεριώτη αξιοποιούν την ευρυχωρία του τόπου, την απουσία έντονου φυσικού ανάγλυφου για να εικονίσουν ελλειπτικά τη διασάλευση της γης, να αποκαλύψουν στοιχεία από τη σύγχρονη και την κοινωνική ιστορία της. Παράλληλα, αφηγούνται προσεκτικά την ιστορία του κάμπου ως τόπου βιωμάτων όπου οι μικρές ατομικές αφηγήσεις συνυφαίνονται με την κεντρική, επίσημη και η φαινομενικά ακίνητη γη αποτελεί ακόμη το καθημερινό σημείο αναφοράς στη ζωή των απλών ανθρώπων, σ’ έναν κόσμο διαρκώς και αναίτια ίσως επιταχυνόμενο, που στροβιλίζεται μέσα στην κλιματική κρίση.

H πίσω αυλή | Βίκη Γεωργίου [GR]

Επιστρέφω μετά από χρόνια στον τόπο καταγωγής μου. Συλλέγω κομμάτια από ανείπωτες ιστορίες και κρυμμένα μυστικά για να κατανοήσω και να ανασυνθέσω το παρελθόν. Προσπαθώ να καλύψω το κενό της μνήμης, το κενό του χρόνου, το κενό του χώρου, όλα τα κενά που φόρεσα στην παιδική μου ηλικία.
Ο πατέρας μου ήταν τότε ένας λεβέντης βοσκός, περιζήτητος για τις κτηνοτροφικές του ικανότητες. Γιατί πήρε, μαζί με την μητέρα μου, την καθοριστική απόφαση να εγκαταλείψουν το χωριό για να ταξιδέψουν στην άλλη άκρη του κόσμου;
Βλέπω τα παιδιά μου να παίζουν στον κήπο και μπορώ να φανταστώ πως ήταν η ζωή στην «πίσω–αυλή», backyard, μία από τις λίγες λέξεις που έφεραν πίσω από την ζωή μας στην Αυστραλία.
Χρησιμοποιώ τις εικόνες ως συγκολλητική ύλη.
Το σκαρφάλωμα στα δέντρα, μαζί με τα αδέλφια μου, η κίνηση των χεριών της μητέρας, καθώς κρεμάμε την μπουγάδα, τα λόγια, οι σιωπές, τα χρώματα, το στρωμένο τραπέζι, η μυρωδιά του καπνού όταν πέφτει το φως.
Ανοίγω ένα μπαούλο γεμάτο γράμματα και Χριστουγεννιάτικες κάρτες, δοκιμάζω τα ρούχα της μητέρας, φωτογραφίζομαι μαζί της.
Αντιμετωπίζω τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και ξανά. Ήμασταν ποτέ ευτυχισμένοι ως οικογένεια;
Γιατί φύγαμε; Γιατί γυρίσαμε πίσω; Μήπως είναι καλό να ξεχνάς;
Γιατί σκαλίζω τη στάχτη της μνήμης; Γιατί άνοιξα την πόρτα της πίσω αυλής;

Photometria Awards 2026 Coming of age (18+) judged by Alec Soth

 Marylise Vigneau [AT] – Hello, Sunshine // Wenxuan Li [JP] – When Two Hands Quietly Descend // Alice Mann [UK] – Excelsior // Simon Johansson [SE] – Untitled // Simon Johansson [SE] – Untitled // Δήμητρα Μπασαμάκη [GR] – In case I forget // Byeongbeom Kim [AU] – Almost Grown Ups // Anna Zhuk [DE] – Holding Memory // Παναγιώτης  Χλοπτσίδης [GR] – Η απώλεια | The loss // Δημήτρης Κυρούσης [GR] – Η Μεταμόρφωση // Vasilis Ntaopoulos [GR] – Outdoor Haircut // Ekansh Mehta [IN] – The Leap Into Tomorrow // Pamela Hanlan [US] – Layla // Αλέξανδρος Μόμτσος [GR] – Wedding Day (Portrait of a Second Son) // Ιωάννα Φραγκοστεφανάκη [GR] – MAM, KAKA & NANI // Αλέξανδρος Καζαμίας [GR] – You taught me how to leave // Dylan Budge [UK] – Space to Play // Ρεγγίνα Κορκοβέλου [GR] – One two fools // Μαρίνα Σατανάκη [GR] – You’ve been here before I // Μαρίνα Σατανάκη [GR] – You’ve been here before II // Bjorn Nilsson [SE] – Samtal Misslyckades (Communication breakdown) // L A D [IT] – Inside, Out There // Zhigang Ye [UK] – Taste Like Salsedine // Έλενα Παρασκευά [CY] – The Girls of In Between // Σωτήρης Χασιώτης [GR] – The weight of growth

Καθώς το φεστιβάλ φτάνει στην 18η διοργάνωσή του, εισέρχεται συμβολικά σε μια φάση ωριμότητας, ικανή να αναστοχαστεί και να διερευνήσει κεντρικά ζητήματα μετάβασης. Το Coming of Age (18+) θέτει στο επίκεντρο τη διαδικασία της ενηλικίωσης, όχι ως χρονικό ή νομικό ορόσημο, αλλά ως πολυεπίπεδη συνθήκη, διαμορφωμένη από εσωτερικές και κοινωνικές ρήξεις, επαναπροσδιορισμούς και πράξεις αυτοπροσδιορισμού.

Η αθωότητα δεν εκλείπει, αλλά μετασχηματίζεται, ενώ το υποκείμενο συγκροτείται ως συνειδητό, υπεύθυνο και κοινωνικά εκτεθειμένο. Η θεματική επικεντρώνεται στην ανάδυση της αυτονομίας: το άτομο παύει να λειτουργεί ως προέκταση και συγκροτείται ως διακριτή οντότητα. Το σώμα μετατρέπεται σε πεδίο νοήματος, επιθυμίας, ελέγχου και διεκδίκησης, ενώ η ταυτότητα — φύλο, κοινωνικοί ρόλοι, θέση — τίθεται υπό διαρκή διαπραγμάτευση.

Η σκέψη γύρω από την ενηλικίωση κινείται στο ενδιάμεσο της παιδικότητας και της ευθύνης, όπου το παιχνίδι συνυπάρχει με το βάρος των επιλογών. Το «επιτρέπεται» και το «απαγορεύεται» νοούνται όχι μόνο ως κοινωνικοί κανόνες, αλλά και ως εσωτερικευμένα όρια που δοκιμάζονται και ανασυντάσσονται. Σε αυτό το πλαίσιο, το 18+ λειτουργεί ως συμβολικός δείκτης ενός οριακού καθεστώτος, σηματοδοτώντας την ένταση ανάμεσα στην ελευθερία και την ευθύνη, το προσωπικό και το κοινωνικό.

Η θεματική αναδεικνύει προσωπικές και συλλογικές εμπειρίες μετάβασης: πρώτες αποφάσεις, ρήξεις, στιγμές χειραφέτησης ή συμμόρφωσης, καθώς και τις κοινωνικές προσδοκίες που συγκροτούν την έννοια του «ενήλικα». Η ενηλικίωση προσεγγίζεται ως δυναμικό πεδίο έντασης ανάμεσα στο παρελθόν, τις κοινωνικές επιταγές και την υποκειμενική επιλογή.

Το Coming of Age (18+) θέτει πλαίσιο προβληματισμού γύρω από την ευθραυστότητα, την αμφιθυμία και τη τόλμη που συνοδεύουν τη μετάβαση στην ενηλικίωση, προτρέποντας το κοινό να αναστοχαστεί αν αυτή συνιστά σταθερή κατάσταση ή διαρκώς επαναδιαπραγματεύσιμη συνθήκη.

Parallel Voices

Alex Bex (FR/US), “Memories of Dust”

Το «Memories of Dust» είναι ένα μετα-ντοκιμαντερίστικο φωτογραφικό έργο που διερευνά τους κώδικες της παραδοσιακής αρρενωπότητας στην πολιτεία μου, το Τέξας. Αμφισβητώ τη φιγούρα του καουμπόι, ενός ανδρικού ειδώλου διαμορφωμένου από τα μέσα ενημέρωσης, και τη θέση του μέσα σε μια αμερικανική κοινωνία που βιώνει βαθύ μετασχηματισμό. Ταξιδεύοντας σε όλο το Τέξας και βυθίζοντας τον εαυτό μου στην καθημερινότητα της κοινότητας των ράντσων, επιδιώκω να προχωρήσω πέρα από αυτή την παγιωμένη εικόνα. Οι φωτογραφίες μου εστιάζουν σε καθημερινές χειρονομίες και στιγμές ευαλωτότητας μεταξύ ανδρών που σπάνια προβάλλονται, προσφέροντας μια πιο ειλικρινή και διαφοροποιημένη οπτική για τον σύγχρονο ράντσερ, με σκοπό να ενθαρρύνουν ουσιαστικές συζητήσεις σχετικά με την απεικόνιση της παραδοσιακής αρρενωπότητας και τον μεταβαλλόμενο ρόλο της.

Giuseppe Cardoni (IT), “The Magic of the Circus”

Το τσίρκο είναι μια μεγάλη εκτεταμένη οικογένεια στην οποία ακροβάτες, ζογκλέρ, κλόουν κ.λπ. είναι όλοι λίγο-πολύ συγγενείς μεταξύ τους, σαν μια κοινότητα που κρατιέται ενωμένη όχι μόνο
από την αγάπη αλλά και από το μεγάλο πάθος για τη δουλειά τους (ή μάλλον την «Τέχνη» τους). Το κύριο ενδιαφέρον μου ήταν να αφηγηθώ περισσότερο τις ατμόσφαιρες παρά τους «περφόρμερ», εστιάζοντας στις στιγμές της προετοιμασίας, της παύσης, της πρόβας, της συγκέντρωσης, παρά στο ίδιο το σόου, το οποίο ωστόσο αναφέρεται. Με αυτόν τον τρόπο μού φάνηκε ότι διατηρώ, τουλάχιστον εν μέρει, το μυστήριο, την έκπληξη και τη μαγεία που αιχμαλωτίζει τον θεατή όταν ανοίγει η αυλαία.

Vladimir Karamazov (BG), “In Their Place”

Για μένα, μία από τις πιο παγκόσμιες πανδημίες της κοινωνίας μας είναι ότι όλοι κρίνουν τους άλλους χωρίς να γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτούς. Ενεργώντας έτσι, τους καταδικάζουν κατηγορηματικά. Το ενενήντα τοις εκατό των ανθρώπων που εκτίουν ποινές στη φυλακή είναι άτομα που βίωσαν κάτι σπασμένο στην παιδική τους ηλικία, για το οποίο δεν φταίνε οι ίδιοι. Κάτι τραγικό συνέβη, αφήνοντας ένα σημάδι στη ζωή τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για έλλειψη αγάπης, οικογένειας, βασικών αναγκών και εκπαίδευσης. Υπάρχουν εκατομμύρια παιδιά που γεννιούνται με τη φρικτή μοίρα να είναι το «τίποτα». Δεν έχουν άλλη επιλογή από το να επιβιώσουν όπως μπορούν. Όταν αυτά τα παιδιά ενηλικιώνονται, γίνονται φυλακισμένοι. Γίνονται εκείνοι που η κοινωνία είναι έτοιμη να καταστρέψει, επειδή θεωρούνται οι κακοί. Είναι όμως πραγματικά αυτοί οι κακοί, ή φταίει και η κοινωνία για το πώς κατέληξαν εκεί;

Sveta Kaverina (RU), “The Three of Us”

Το The Three of Us είναι ένα έργο ψευδοστοιχείων/ψευδοκιμαντέρ (mockumentary) που έχει τις ρίζες του σε μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της σοβιετικής ιστορίας: την πεποίθηση ότι ο θάνατος
θα μπορούσε να νικηθεί και ότι ένας νέος τύπος ανθρώπου θα μπορούσε να κατασκευαστεί. Οι επιστημονικές εικασίες σχετικά με την ανάσταση των νεκρών διαμόρφωσαν ακόμη και τη διατήρηση του σώματος του Βλαντιμίρ Λένιν. Το έργο φαντάζεται ένα μυστικό πείραμα που γεννήθηκε από αυτές τις φιλοδοξίες. Δεν ανασταίνει τον Λένιν· αντίθετα, παράγει τρία κλωνοποιημένα κορίτσια – αποπροσανατολισμένα, αζήτητα και ακατάλληλα για προπαγάνδα. Όταν η ΕΣΣΔ καταρρέει, το πρόγραμμα εγκαταλείπεται, αφήνοντάς τα να περιηγηθούν σε έναν κόσμο που
δεν προορίζονταν ποτέ να κληρονομήσουν. Όντας ταυτόχρονα φανταστικοί χαρακτήρες και μεταφορές, οι κλώνοι ενσαρκώνουν κατακερματισμένες ταυτότητες διαμορφωμένες από πολιτικές αναταραχές. Οι παράλληλες ζωές τους αντανακλούν την εσωτερική πολλαπλότητα που φέρουν όσοι μεγάλωσαν μέσα από την κατάρρευση, τη μετανάστευση και την αναγκαστική επαναεπινόηση του εαυτού. Μέσα από αυτά, το έργο δίνει μορφή σε αλληλοεπικαλυπτόμενες φωνές – προσωπικές, ιστορικές και ιδεολογικές – που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τον κόσμο στον οποίο κατοικούμε.

Sarah Malakoff (US), “Personal History”

Στο Personal History [Προσωπική Ιστορία], κοιτάζω προσεκτικά αντικείμενα που εκτίθενται μέσα σε αμερικανικά σπίτια και αναφέρονται στην ιστορία και τον πολιτισμό. Αυτά τα αντικείμενα
μπορεί να μιλούν για την προγονική καταγωγή του ενοίκου, για μια οικειοποίηση (co-opting) των ιστοριών των άλλων ή για μια φιλόδοξη ταυτότητα. Είτε πρόκειται για αναπαραστάσεις ιστορικών προσώπων είτε για ιστορικά γεγονότα, αυτά τα υπάρχοντα υποδεικνύουν μια λαχτάρα για σύνδεση με το παρελθόν και μια εμπλοκή με τον κόσμο γενικότερα. Συχνά, οι συλλογές αντικειμένων υπογραμμίζουν το προνόμιο και την εξουσία που υπονοούνται στην ίδια την πράξη του συλλέγειν. Τα ενθύμια συντονίζονται με τα υπόλοιπα υπάρχοντα και την αρχιτεκτονική που τα περιβάλλει, ταλαντευόμενα ανήσυχα μεταξύ ηρωισμού και κιτς, πατριωτισμού και αποικιοκρατίας.

Kirill Muniabin (RU), “MENlancholy” 

Η γενικά αποδεκτή εικόνα ενός άνδρα συνδέεται περισσότερο με την πολλαπλότητα των ερωτικών σχέσεων κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτό θεωρείται φυσιολογικό συμπεριφορικό χαρακτη-
ριστικό ενός «πραγματικού» άνδρα. Ωστόσο, μια κριτική ματιά στο ζήτημα του ανδρισμού δείχνει ότι η κατάσταση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Αυτό το έργο αφορά τις μοίρες ανδρών οι
οποίοι, ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής θέσης, οικειοθελώς ή μη, παραμένουν χωρίς σχέση. Άνδρες πέρα από έμφυλα στερεότυπα. Άνδρες που επιστρέφουν κάθε βράδυ σε ένα σπίτι όπου δεν τους περιμένει κανείς. Εκτός από τη μοναξιά, την οποία ο καθένας βιώνει με τον δικό του τρόπο.

Στέφανος Πάικος (GR), “Reaching for Dusk” 

Το Reaching for Dusk αμφισβητεί τα κυρίαρχα αφηγήματα των μέσων ενημέρωσης γύρω από τη μετανάστευση, εστιάζοντας όχι στην άφιξη, αλλά σε ό,τι προηγείται αυτής. Ανιχνεύει τα πρώτα στάδια του εκτοπισμού σε ολόκληρη την Αφρική —σε μέρη όπως ο χώρος υγειονομικής ταφής Mbeubeuss στη Σενεγάλη ή εγκαταλελειμμένες αποθήκες στην Τυνησία— όπου οι άνθρωποι περιμένουν, εργάζονται και προετοιμάζονται για αβέβαια ταξίδια. Το έργο συνδυάζει τη φωτογραφία ντοκιμαντέρ με τη γεωχωρική έρευνα για να δείξει πώς η περιβαλλοντική κατάρρευση, η οικονομική απόγνωση και οι αποικιοκρατικές κληρονομιές συγκλίνουν για να διαμορφώσουν τη μετακίνηση πολύ πριν διασχιστούν τα σύνορα. Αντί να προσφέρει ένα θέαμα κρίσης, το
Reaching for Dusk επιδιώκει να καταστήσει ορατά τα συστήματα και τις αποφάσεις που φιλτράρουν τις ανθρώπινες ζωές προτού αυτές γίνουν ποτέ ορατές.

Δανάη Παναγιωτίδη (GR), “We Live Inside a Dream” 

Το We Live Inside a Dream εξερευνά την οριακότητα, εκείνες τις ενδιάμεσες καταστάσεις όπου η αντίληψη γίνεται ασταθής και η πραγματικότητα εμφανίζεται κατακερματισμένη ή ρευστή. Ξεκινώντας από την προσωπική εμπειρία της μητέρας της καλλιτέχνιδας με διαφοροποιημένες καταστάσεις συνείδησης, το έργο κινείται ανάμεσα στη μνήμη και τη φαντασία, την επιστημονική παρατήρηση και το εσωτερικό τοπίο. Οι φωτογραφίες κατοικούν σε έναν μετέωρο χώρο μεταξύ παρουσίας και απουσίας, ορατού και αισθητού, όπου ο χρόνος επιβραδύνεται και τα όρια
διαλύονται. Το άγνωστο δεν παρουσιάζεται ως κάτι που πρέπει να φοβόμαστε, αλλά ως ένας χώρος μεταμόρφωσης και επανασύνδεσης.

Γιώργος Στεργιόπουλος (GR), “Ο Τοίχος έπεσε αλλά κανείς δεν το πρόσεξε”

Η φωτογραφική σειρά αποτελεί ένα οπτικό ντοκουμέντο της Καρδίτσας, μιας πόλης στα δυτικά της Θεσσαλίας που, παρά τις περίοδους ακμής στο παρελθόν, σήμερα αντιμετωπίζει μια μακροχρόνια οικονομική και κοινωνική κρίση. Μέσα από μια κριτική ματιά, το έργο καταγράφει τόσο τις δομικές αιτίες αυτής της υποβάθμισης – πολιτικές και οικονομικές – όσο και τις αισθητικές της εκφάνσεις: τη φθορά, την εγκατάλειψη και την απομόνωση που χαρακτηρίζουν τον αστικό της χώρο. Παράλληλα, λειτουργεί ως ένα εικαστικό σχόλιο για τη δυναμική ανάμεσα σε τοπίο και κοινωνία, υπενθυμίζοντας ότι, όπως παρατήρησε ο W. J. T. Mitchell, το τοπίο δεν είναι απλώς ορατό αντικείμενο, αλλά χώρος δυναμικής αλληλεπίδρασης με την ανθρώπινη ύπαρξη, ιστορία και μνήμη.

“Double Reality (Art Paper editions)”- Tom Callemin

ΦΩΤΟbooks

“Only have faith (Art Paper editions)” – Adel Koleszar, “Lusaka Street (Art Paper editions)” –  Alick Phiri, “Frases Mínimas Baja” – Ana Lía, “Dancing Your Dream Awake”- Anita Andrzejewska, “Ussaro” – Antonio Rosato, “Eight Points” – David Salcedo, “Splinter” – Ela Polkowska, “Deutsches in Deutschland (Art Paper editions)” – Eoin Moylan, “Diaries (Yogurt Magazine editions)” – Francesco Zizola, “Hear you Athens” – Georges Salameh, “Under the mulberry trees” – Giuseppe Riccardi, “Borders” – Grogoris Digas, “Babcia” – Jana Gertz, “Tomorrow” – Jiyan Céline Schmidiger, “Fumes of Mars” – Katerina Angelopoulou, “Don’t Worry, I’m Fine” – Maryna Syrovatka, “ The Australian Journey” – Regina Maria Anzenberger, “Provisoria (Art Paper editions)” – Ria Verhaeghe, “As Real as it Gets (Art Paper editions)” – Thomas Nolf, “Double Reality (Art Paper editions)”- Tom Callemin, “The Only Dream” – Vincent Duluc David, “Pogo” – Viridiana Morandini, “Uncertainties” – Yihan Pan & José Cárdenas Lorca, “The Internal Crusade” – Zexuan Zeng, “Faërie” – Zhou Yang

Η έκθεση φωτογραφικών βιβλίων «Photometria Φωτοbooks» αναδεικνύει τη δημιουργικότητα και το ταλέντο των φωτογράφων που ξεχώρισαν στον ομώνυμο διαγωνισμό. Τα 25 καλύτερα βιβλία που επιλέχθηκαν αποτελούν μοναδικά έργα τέχνης, κάθε ένα από αυτά αφηγείται μια ξεχωριστή ιστορία μέσα από τις εικόνες του. Η ποικιλία των θεμάτων και των τεχνικών αποτυπώνει την πολυμορφία της σύγχρονης φωτογραφίας και τη δυναμική της καλλιτεχνικής έκφρασης. Οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν μέσα από τις σελίδες αυτών των βιβλίων, ανακαλύπτοντας προσωπικές αφηγήσεις, κοινωνικά σχόλια, και καλλιτεχνικές εξερευνήσεις. Κάθε βιβλίο είναι μια πύλη σε έναν διαφορετικό κόσμο, προσφέροντας μια εμπειρία που συνδυάζει την οπτική απόλαυση με τη βαθιά ενδοσκόπηση.Η έκθεση, που φιλοξενείται στο χώρο του Photometria Photography Center, δεν είναι απλώς μια παρουσίαση των βραβευμένων έργων, αλλά μια γιορτή των σύγχρονων φωτογραφικών εκδόσεων.

Λήδα Θεοδώρα Βενιαμίν

Youth Collective

Αναστασία Νάκου, Άννα Πουρνάρα, Αρχοντούλα Πετράκη, Cristian Iacono, Ευθυμία Αθανασίου, Iara Silva Sanchez, Jeremy Mosniagka, Κωνσταντίνος Ζωντανός, Λήδα Θεοδώρα Βενιαμίν

Επιμέλεια: Χαρά Σκλήκα

Η φωτογραφία, ως αισθητικό και κοινωνιολογικό μέσο, διατηρεί διαχρονικά τη δύναμη να αποτυπώνει το εφήμερο και να το μετασχηματίζει σε σημειολογικό φορτίο. Στο πλαίσιο του θεσμού
Youth Collective, νέοι δημιουργοί ηλικίας 18–25 ετών καλούνται να διαμορφώσουν μια οπτική πρόταση χωρίς θεματικούς περιορισμούς, που λειτουργεί ως καθρέφτης προσωπικών, συλλογικών
και ενίοτε υπαρξιακών αναζητήσεων. Η έκθεση αποτελεί αποτέλεσμα μιας ανοιχτής διαδικασίας επιλογής, όπου το ύφος, η θεματική ποικιλομορφία και οι τεχνικές προσεγγίσεις συνθέτουν ένα πολυφωνικό σύνολο. Στο πλαίσιο της ευρύτερης φιλοσοφίας του Photometria Festival, το Youth Collective επιδιώκει να αναδείξει τον ρόλο της νεανικής δημιουργίας όχι ως περιθωριακή ή
«δοκιμαστική» φάση, αλλά ως ουσιαστικό πεδίο πολιτισμικής παραγωγής. Πρόκειται για μια ενσώματη, βιωματική φωτογραφική γλώσσα, που αντλεί από την εμπειρία του σήμερα και συγχρόνως συνομιλεί με τη σύγχρονη θεωρία της εικόνας. Οι εικόνες της έκθεσης συνιστούν τεκμήρια του βλέμματος μιας γενιάς που διαμορφώνει τους όρους της ορατότητας εκ νέου. Μέσα από αυτές, η
φωτογραφία παύει να είναι απλώς μέσο αναπαράστασης· γίνεται πράξη αντίστασης, άλλοτε μνήμης, συχνά ερώτησης – και σχεδόν ποτέ απάντησης.

Βογιατζάκη Μαρία

Entefxis Photography Network

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑΣ F22, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΒΑΛΑΣ, METAPOLIS, OUT OF FOCUS, SHASHIN LOVERS, ΑΝΤΙΘΕΣΙΣ, ΑΠΕΛΛΗΣ, ΑΣΤΟ, ΕΦΟΔΟΣ, ΗΔΥΦΟΣ, ΚΑΔΡΩ, ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΛΕΣΧΗ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΛΕΣΧΗ ΛΑΡΙΣΑΣ, ΟΜΑΔΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΔΕΚΑ», ΦΟΑ, ΦΟ ΠΑΡΟΥ, ΦΩΣΠΙ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ, ΦΩΤΟΕΡΕΥΝΗΤΕΣ, ΦΩΤΟΚΥΤΤΑΡΟ

Η έκθεση φωτογραφίας «Entefxis Photography Network» φέρνει κοντά διάφορες φωτογραφικές ομάδες από όλη την Ελλάδα, κάθε μία με το δικό της μοναδικό θέμα και προοπτική. Από πορτρέτα και τοπία, μέχρι φωτογραφίες δρόμου και εννοιολογικές φωτογραφίες, οι εικόνες των συμμετεχόντων προσφέρουν μια πολυδιάστατη απεικόνιση της σύγχρονης ερασιτεχνικής φωτογραφικής σκηνής της Ελλάδας. Το Entefxis Photography Network – EPN συντονίζει αυτή την προσπάθεια, δημιουργώντας μια πλατφόρμα έκφρασης και συνεργασίας για τους λάτρεις της φωτογραφίας σε όλη τη χώρα και με σημείο συνάντησης την πόλη των Ιωαννίνων.