Εκθέσεις

Photometria Awards 2021 “(Un)lucky (R)evolution” 

 

Δημαρχείο Ιωαννίνων (περιβάλλοντας χώρος)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

 

Έκθεση των 25 καλύτερων φωτογραφιών του διαγωνισμού “(Un)lucky (R)evolution” Photometria Awards 2021, με κριτή τον Martin Parr!

 

Το φεστιβάλ Photometria διοργανώνεται για 13η συνεχόμενη χρονιά στην πόλη των Ιωαννίνων, ενώ ταυτόχρονα η Ελλάδα γιορτάζει τα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση. Αυτές οι δύο συνθήκες έδωσαν και την έμπνευση για τον φετινό τίτλο της διοργάνωσης. Υιοθετώντας την λαϊκή έκφραση του «άτυχου» αριθμού 13, συνοδεύοντάς τη με την λέξη επανάσταση, ως φόρο τιμής στη χρονιά που διανύουμε. Μέσα σε αυτές τις λέξεις όμως, συνυπάρχουν οι λέξεις “τύχη” και “εξέλιξη”, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο ένα παιχνίδι μεταξύ των εννοιών. Από τη μία η προκατάληψη της γρουσουζιάς αναιρείται μέσω θετικών, τυχερών, εκβάσεων σε ένα πλαίσιο όπου θεωρούσαμε ότι αυτές δεν ήταν εφικτές. Από την άλλη μια επανάσταση θα φέρει την εξέλιξη, ακόμα και αν κατασταλλεί. Μια εξέλιξη που ίσως δεν σημαίνει πάντα βελτίωση, μια εξέλιξη που πιθανώς επηρεάζει και άλλους παράγοντες πέραν του ανθρώπινου. Εν τέλει ποια είναι η τύχη μας ως γένος; Η εξέλιξή μας; Ποιο είναι το επακόλουθο μιας επανάστασης και για τι αξίζει να επαναστατήσουμε σήμερα; Καθοδηγούμενοι από την τύχη και δικές μας αποφάσεις, πως επιθυμούμε οικουμενικά να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία; Αυτούς και πολλούς ακόμη προβληματισμούς έχουμε ως στόχο να φέρουμε στο επίκεντρο με το φετινό φεστιβάλ. Ζούμε σε μια κρίσιμη εποχή στην οποία είμαστε υπεύθυνοι για το μέλλον.

Φωτ. Βούλα Παπαϊωάννου ©Μουσείο Μπενάκη/Φωτογραφικά Αρχεία

“Αποτυπώματα μνήμης. Τεκμήρια κοινωνικής και πολιτισμικής ιστορίας των Ιωαννίνων”

Επιμέλεια από την Verge Collective

 

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων (Κοραή 1)

Διάρκεια: 25.9 – 30.11.2021 

Δευ. – Πεμ.: 08:00 – 15:00, Παρ: 08:00 – 21:00, Κυρ.: 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00

 

Φωτογραφίες, επιστολικά δελτάρια, καρτ-ποστάλ και αλλά υλικά τεκμήρια αφηγούνται μικρό-ιστορίες σχεδόν δύο αιώνων. Παράλληλα, συνθέτουν το μνημονικό πανόραμα καθοριστικών ιστορικών γεγονότων της πολιτικής και κοινωνικής ζωής των Ιωαννίνων, από τα τέλη του 19ου  αιώνα ως τις μέρες μας.

 

Με την υποστήριξη του Μουσείου Μπενάκη

 

“Slash & Burn”, Terje Abusdal

 

Υπαίθριος χώρος Ιτς Καλέ

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευτ. – Κυρ.: 08:00 – 22:00

 

Το Finnskogen – σε άμεση μετάφραση ως το Δάσος των Φινλανδών, – είναι μια μεγάλη δασική ζώνη κατά μήκος των νορβηγικών και σουηδικών συνόρων, όπου αγροτικές οικογένειες από τη Φινλανδία εγκαταστάθηκαν στις αρχές του 1600. Οι μετανάστες  που ονομάστηκαν Forest Finns , ήταν καλλιεργητές καμένου και αποψιλωμένου εδάφους. Αυτή η αρχαία αγροτική μέθοδος καλλιέργειας, απέδιδε άφθονη συγκομιδή, αλλά απαιτούσε μεγάλες εκτάσεις γης καθώς το έδαφος εξασθένoυσε πολύ γρήγορα. Η αύξηση του πληθυσμού τελικά οδήγησε σε ταχύτατη έλλειψη πόρων στην γενέτειρά τους τη Φινλανδία, και καθώς ξέσπασε λιμός και πόλεμος, εξανάγκασε ένα κύμα μετανάστευσης σε αναζήτηση νέων εδαφών.

Η αντίληψη των Forest Finns για τη φύση, είχε τις ρίζες της σε μια ανατολική σαμανιστική παράδοση, και συχνά σχετίζονταν με την μαγεία και μυστηριακές πρακτικές. Τελετουργίες, ξόρκια και σύμβολα χρησιμοποιήθηκαν ως πρακτικά εργαλεία στην καθημερινή τους ζωή, καθώς μπορούσαν να τους θεραπεύσουν, να τους προστατεύσουν ή να τους προφυλάξουν από το κακό.

Το παρόν φωτογραφικό έργο εγγράφει αυτές τις πεποιθήσεις, ανακαλύπτοντας τι σημαίνει να είσαι ένας Forest Finn στο σήμερα, 400 χρόνια και δώδεκα γενιές αργότερα, σε μια συγ-χρονικότητα στην οποία ο τρόπος ζωής του δεκάτου εβδόμου αιώνα έχει παρέλθει και η γλώσσα τους δεν είναι πλέον ομιλούμενη.

“Surfaces”, Justine Tjallinks

 

Μουσείο Αργυροτεχνίας (Κάστρο)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Τετ. – Δευ.: 10:00 – 18:00

 

 

Αυτή η σειρά πορτραίτων δημιουργήθηκε για να προάγει την εκτίμηση προς την διαφορετικότητα στη φυσική της μορφή. Η ποικιλομορφία των τύπων σώματος και ομορφιάς αλλάζει τα αισθητικά πρότυπα της εποχής μας και μαζί με αυτά, τους κώδικες ταυτότητας και κουλτούρας των ανθρώπων.

Κυρίως χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος προς μια πιο περιεκτική αναπαράσταση των διαφορών μας. Ωστόσο, η κοινωνία μας παραμένει να αγωνίζεται με την αποδοχή πέρα από τον κανόνα.

Σύμφωνα με τον φιλόσοφο George Canguilhem, οι κανόνες και οι κώδικες συμπεριφοράς δεν είναι βιολογικοί, αλλά μάλλον το αποτέλεσμα της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντός τους. Ίσως, μέσω μιας αισθητικής επανάστασης που μόνο η τέχνη μπορεί να φέρει, μπορούμε να αλλάξουμε το βλέμμα των ανθρώπων.

“Pregnant Pauses”, Βασίλης Κωνσταντίνου

 

-1 Γκαλερί, The Lounge Bar (Πλατεία Πάργης)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευ. – Κυρ.: 10:00 – 22:00

 

Στη σειρά Pregnant Pauses ο Βασίλης Κωνσταντίνου αιχμαλωτίζει στιγμές οικογενειακής ρουτίνας και καθημερινότητας ισορροπώντας μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίωσης. Οι πρωταγωνιστές επί σκηνής, ο ίδιος και τα μέλη της οικογένειας του, άλλοτε δίνουν την εντύπωση επαγγελματιών ηθοποιών που εκτελούν ρόλους άλλοτε πάλι δημιουργείται η αίσθηση ότι παίζουν τον εαυτό τους.

Οι παύσεις αυτές, υπονοούν ένα αμφίσημο πριν και ένα αβέβαιο μετά. Με τρόπο μη προφανή, υπαινίσσονται ίσως τη σιωπή πριν την καταιγίδα. Φωτογραφικές εικόνες ακινητοποιημένες στο μπλε, εικόνες που παρακινούν το θεατή να τις θέσει σε κίνηση, είτε προς το μέλλον είτε προς το παρελθόν, αποκαλύπτοντας ή αποκρύπτοντας εν τέλει το μυστικό τους.

“In and out@Ioannina.gr”, Παναγιώτης Παπαδημητρόπουλος

 

Πολιτιστικός Πολυχώρος «Δημ. Χατζής» (Παλαιά Σφαγεία)

Διάρκεια: 20.9 – 3.10.2021

Δευ. – Παρ.: 17:00 – 22:00 & Σαβ. – Κυρ.: 14:00 – 22:00

 

Το In and out@Ioannina.gr αντιπροσωπεύει μια πειραματική προσπάθεια ολιστικής αποτύπωσης της πόλης μέσα από τον φακό του φωτογράφου. Τούτη η προσπάθεια αποτύπωσης του Όλου της πόλης απαρτίζεται από διαφορετικές στιγμές, φωτεινές εκλάμψεις αλήθειας, που παρατίθενται η μία δίπλα στην άλλη, απεικονίζοντας εκφάνσεις τόσο του Έξω όσο και του Μέσα. Το Έξω της πόλης συλλαμβάνεται από τον φακό άλλοτε ως ντοκουμέντο, άλλοτε ως αυθόρμητη αντίδραση σε ό,τι κέντρισε το ενδιαφέρον του φωτογράφου. Το Μέσα αφορά σε στιγμιότυπα από το εσωτερικό του σπιτιού:  λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, σκέψεις, πρόχειρες σημειώσεις, αναγνώσματα από σελίδες βιβλίων, συμβάντα, εικόνες από την οθόνη της τηλεόρασης, με σκοπό την αποκάλυψη αυτού που είναι ο φωτογράφος-ως-άνθρωπος. Εδώ, η Φωτογραφία, λειτουργεί ταυτόχρονα ως καθρέφτης του φωτογράφου και ως παράθυρο στον κόσμο.

Το πρότζεκτ ανταγωνίζεται τον τρόπο που βλέπει το μάτι, την τυχαία συνάντηση του βλέμματος με τα πράγματα, χωρίς ιεράρχηση σημαντικών και ασήμαντων εικόνων. Σκανάρει το φωτογραφικό συνεχές της πόλης, έτσι όπως βιώνεται από το πνεύμα και το σώμα του φωτογράφου, αποτυπώνοντας ένα σύνθετο και απολύτως υποκειμενικό πορτρέτο της πόλης, αλλά και της ίδιας της Φωτογραφίας. Ο φωτογράφος, ως ερευνητής πια, δεν διερευνά το πεδίο των μονών εικόνων, όπως το θέλει η μεγάλη παράδοση της φωτογραφίας δρόμου, αλλά το πεδίο των πολλαπλών εικόνων, οι οποίες λειτουργούν συνδυαστικά, προκειμένου να εικονοποιήσουν νέα νοήματα, σύμφωνα με μια νέα αισθητική, την αισθητική της υπεραφθονίας των εικόνων, που μας κατακλύζουν πανταχόθεν.

“Μίτος / το νήμα της Ελλάδας”, Μιχαήλ Παππάς

 

Πλατεία Πύρρου Ιωαννίνων

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

 

Το έργο Μίτος είναι ένα εν εξελίξει εθνογραφικό αφιέρωμα που εστιάζει στις τοπικές ενδυμασίες ανά την Ελλάδα. Το νήμα λαμβάνει συμβολικές διαστάσεις και επιδιώκει να αναδείξει τον λαϊκό πολιτισμό και τη λαϊκή τέχνη ιδωμένα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον είναι το φόντο που συνυφαίνεται με τα «φορέματα» ενώ πάντα πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι.

“Chrysalis”, Όλγα Στεφάτου

 

Μπαρουταποθήκη (Ιτς Καλέ)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευ. – Παρ.: 17:00 – 22:00 & Σαβ. – Κυρ.: 14:00 – 22:00

 

Η σειρά πορτρέτων «Χρυσαλλίς» αναγνωρίζει και τιμά την ατομικότητα των γυναικών που ζουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες όπως επίσης κι εκείνων που αναζητούν άσυλο.

Με καταγωγή από διάφορες χώρες όπως η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Καμερούν και η Γκάνα, οι συμμετέχουσες ανεβαίνουν στη σκηνή και φωτογραφίζονται, φορώντας χρυσαφένιες ενδυμασίες φτιαγμένες από κουβέρτες διάσωσης. Τα πορτρέτα και τα συνοδευτικά κείμενα απεικονίζουν τη διαφορετική εμπειρία της κάθε γυναίκας και το μεταναστευτικό μονοπάτι που ακολούθησε, ενώ το σκηνικό τοποθετεί τη θαρραλέα έκφρασή της στην καρδιά της εικόνας.

Από το 2014, έχουν φτάσει στην Ελλάδα περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι που ξέφυγαν από τις συγκρούσεις, τη βία και τις διώξεις, υπομένοντας θαλάσσια ταξίδια γεμάτα κινδύνους σε αναζήτηση ασφάλειας και μιας καλύτερης ζωής στην Ευρώπη. Όμως περίπου 100.000 πρόσφυγες παραμένουν στην Ελλάδα, με την πλειοψηφία να επιβιώνει σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Με έμπνευσή μου τον συμβολισμό του χρυσού χρώματος, βρήκα μια νέα χρήση για το υλικό που θεωρείται συνώνυμο με το προσφυγικό ταξίδι και, σε συνεργασία με τον εικαστικό Guram Chachanidze, το μετέτρεψα σε ρούχο. Η καθεμιά από τις ενδυμασίες είναι μοναδική και καθρεφτίζει το πνεύμα των γυναικών.

Η ονομασία «χρυσαλλίς» αναφέρεται στο τελευταίο στάδιο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας, το στάδιο της νύμφης, προτού αυτή πάρει την ενήλικη μορφή της. Είναι η στιγμή μιας μεγάλης αλλαγής για το είδος αυτό που, τυλιγμένο ακόμα στο χρυσαφένιο του κουκούλι, ετοιμάζεται να ξεδιπλώσει τα φτερά του για πρώτη φορά.

Parallel Voices

Noemi Comi (IT), Emilia Haar (DE), Karoline Schneider (DE)

Alexandre Silberman (FR), Ιωάννης Ασμής (GR), Πολυδεύκης Ασωνίτης (GR)

Βασίλης Βασιλείου (GR), Μάκης Μακρής (GR), Βασιλική Στάμου (GR)

 

Σουφαρί Σεράι (Κάστρο)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευ. – Παρ.: 17:00 – 22:00 & Σαβ. – Κυρ.: 14:00 – 22:00

“Alba Lux”, Noemi Comi

 

Το Alba lux είναι ένα καλλιτεχνικό εγχείρημα που συνδυάζει έγγραφα και εννοιολογική φωτογραφία. Οι φωτογραφίες μεταμορφώνονται σε  πραγματικές συμβολικές εικόνες, αναπαράγοντας ειδυλλιακές ατμόσφαιρες και ανείπωτες πραγματικότητες. Είναι ένα διεπιστημονικό ταξίδι ανάμεσα στην πνευματικότητα και στην επιστήμη, το οποίο αρχίζει μέσα από την επίγεια πραγματικότητα και ύστερα απογειώνεται μέσα από την υπερφυσική.

Το κεντρικό θέμα του έργου (εγχειρήματος) αφορά “Επιθανάτιες Εμπειρίες”. Οι ΕΕ είναι μια, σε βάθος, προσωπική εμπειρία που σχετίζεται με τον θάνατο ή τον επικείμενο θάνατο, με τον οποίο οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι μοιράζεται παρόμοια χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα,αν και  έχουν καταγραφεί άνθρωποι με πολύ διαφορετικές θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές πεποιθήσεις, οι εμπειρίες τους έχουν έχουν πολλά κοινά στοιχεία: την παρουσία ενός έντονου φωτός, μια αίσθηση ευτυχίας και αλλαγές στην προσωπικότητα.

Βρήκα τα υποκείμενα μέσα από κοινωνικές πλατφόρμες όπως το Facebook και μέσα από προσωπική γνώση. Στην αρχή ήταν πάρα πολύ διστακτικοί αλλά ξεκαθαρίζοντας τις προθέσεις μου τους συνάντησα.

Κάθε εμπειρία είναι διαφορετική και συνδεδεμένη με διαφορετικές θρησκευτικές όψεις. Κάποιοι το έχουν βιώσει θετικά,ενώ άλλους τους τραυμάτισε και υπέφεραν από κατάθλιψη. Κάθε ιστορία περιγράφεται από τρεις διαφορετικές φωτογραφίες : Οι δύο πρώτες θέλουν να αναπαραστήσουν το υποκείμενο και τις αλλαγές του και η τρίτη είναι μια νοητική ερμηνεία της εμπειρίας που βιώσε. Τα γραπτά που εισάγονται είναι κείμενα στα ιταλικά, απευθείας (άμεσα) γραμμένα από τα άτομα για τις εμπειρίες τους.

“Saudade – How much do you miss me?”, Emilia Haar

 

Παρόμοιος με τους αντίστοιχους γερμανικούς όρους Heimat, Fernweh ή Vorfreude, ο όρος Saudade αναφέρεται σε μια συναισθηματικη κατάσταση μελαγχολίας και “κατάθλιψης”. Σχεδόν παραδειγματικά, η πορτογαλική λέξη λειτουργεί σαν ένα μοναδικό εργαλείο που κοινωνεί εγγενή συναισθήματα με τρόπο ποιητικό. Ωστόσο, εξαιτίας της βαθύτερης σημασίας αυτής της λέξης και της συναισθηματικής εμπλοκής που εμπεριέχει, καθιστά έναν παγκόσμιο ορισμό πιο περίπλοκο.

Το έργο SaudadeHow much do you miss me? προσφέρει μια προσέγγιση ώστε να κάνει αυτό τον όρο πιο απτό, μέσα από το φωτογραφικό μέσο. Παρόμοιο με ένα δίπτυχο,δηλαδή ένα ζευγάρι εικόνων σαν μια παράθεση απόστασης και εγγύτητας, καθώς το παρόν και το μέλλον αναπαρίστανται ταυτόχρονα. Αναλόγως, το αντίστοιχο μέρος της εικόνας ενός περασμένου ταξιδιού, σε αυτή την περίπτωση στην Ιαπωνία, σχηματοποιεί την συμφωνία με την τρέχουσα καθημερινή ζωή, ενώ η ανάκληση ορισμένων αναμνήσεων μέσα από τη συμπλοκή με την παρουσία, δομείται μέσα από τον παράγοντα της ομοιότητας. Για παράδειγμα, αυτή η οπτική  θα μπορούσε να αναδύεται μέσα από συγκεκριμένες μορφές, χρώματα ή συνθήκες φωτισμού.Συνεπώς, η κεντρική θεματική των φωτογραφιών είναι η υποκειμενική παρατήρηση της καθημερινής ζωής, αναφορικά με την ευκαιρία να χτιστεί μια γέφυρα με το απόμακρο παρελθόν, μέσω της αναγνώρισης συναισθηματικά φθείνουσων αναλογιών. Αν και η μνήμη μπορεί να ξεθωριάζει στην πορεία του χρόνου, η ενυπάρχουσα λαχτάρα καθεαυτή παρουσιάζεται  επίμονα, ως κινητήρια δύναμη συντήρησης της ορμής για την αιωνιότητα ποικιλοτρόπως.

“Pears in the Afternoon”, Karoline Schneider

 

Το Pears in the Afternoon είναι μία σειρά πορτρέτων η οποία δημιουργήθηκε μεταξύ του 2010 και του 2018.

Αρχικά ως καλλιτέχνης, αντάλλαξα τα πινέλα μου για την φωτογραφική μηχανή και τα χρώματά μου για την φωτοχημεία. Κατ’ αυτό τον τρόπο αναδύθηκαν οι “πίνακες” που ποτέ δεν ζωγράφισα.

Στην φωτογραφία υγρής πλάκας ανακάλυψα ένα κατάλληλο μέσο ώστε να ξεκινήσω τις φωτογραφίες μου. Εξαιτίας της ιδιαίτερα αναλογικής φύσης της, των παραμορφωτικών εφέ και του αργού φανερώματός της, η διαδικασία υγρής πλάκας προσιδιάζει αρκετά την ζωγραφική διαδικασία. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιώ την επομονομαζόμενη αντικειμενικότητα της φωτογραφίας για την ανάπτυξη της προσωπικής μου καλλιτεχνικής έκφρασης.

Το καλλιτεχνικό μου επίκεντρο είναι στο πορτραίτο, με την ευρύτερη έννοια: πάντα αναζητώ την ξεχωριστή ποιότητα του υποκειμένου μου, είτε πρόκειται για άτομο, σκηνικό αντικείμενο ή κατάσταση.

Για μένα, ποτέ δεν είναι το πορτραίτο ενός ατόμου, αλλά πρόκειται για το πορτραίτο της ανθρώπινης ύπαρξης καθαυτής.

“DIFFERENCES & REPETITIONS”, Alexandre Silberman

“Reprocess”, Ιωάννης Ασμής

 

Αυτή η σειρά εικόνων είναι αποτέλεσμα της αγάπης μου για τη νύχτα και του ενδιαφέροντός μου να αναζητώ την ομορφιά, σε πράγματα που είναι σχεδόν νεκρά ή βρίσκονται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Ο θάνατος και ό,τι επακολουθεί είναι κάτι που αποτελεί έναυσμα για το μυαλό μου. Το έργο Reprocess είναι ένα τεκμήριο για αυτή τη μετάβαση. ΄Ενας τελευαίος χορός ή ένα νέο ξεκίνημα επισημαίνονται σε αυτή τη φωτογραφική σειρά. Ένα δέντρο που εν μέρει πεθαίνει και εν μέρει αναγεννάται, ένα παλιό μαγκωμένο κομμάτι από έπιπλο, ένας φυσητήρας, ακατέργαστα μάρμαρα που είναι έτοιμα να χρησιμοποιηθούν, όλα αποκομμένα από το περιβάλλον τους, συνιστούν μια είσοδο ή μια τελική έξοδο μιας θεατρικής σκηνής.

“ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ: Η πόλη της θάλασσας και του ουρανού”, Πολυδεύκης Ασωνίτης

 

Τί είναι αυτό που με τραβάει να φωτογραφίζω το Μεσολόγγι? Τί είναι αυτό που με κάνει κάθε εβδομάδα να πηγαίνω εκεί και πολλές φορές να κάθομαι μέρες στα ξενοδοχεία?  Προφανώς τα γεγονότα που συνέβησαν σ΄αυτό, οι άνδρες και οι γυναίκες, οι ήρωες και οι ηρωίδες που έπεσαν για να το υπερασπιστούν. Όμως, και άλλα πολλά με κυριεύουν, όπως το απέραντο της θάλασσας, το συνεχές επίπεδο της ξηράς, οι αλυκές που διαχωρίζονται χωρισμένες σαν φωτογραφικά κάδρα, οι τεράστιες ασφαλτοστρωμένες, αλλά και χωμάτινες, διαδρομές που ενώνουν την ξηρά με τη θάλασσα.

Το κυρίαρχο στοιχείο όμως για ένα φωτογράφο είναι το γεγονός  ότι το Μεσολόγγι αποτελεί ένα τεράστιο φωτογραφικό σκηνικό που πρωταγωνιστούν ο ουρανός, η θάλασσα, ο απόλυτα ευθυγραμμισμένος ορίζοντας και οι κάτοικοί του με τις εργασίες και τις εκδηλώσεις τους.

Σ΄αυτό το σκηνικό επέλεξα εικόνες αλλά και δημιούργησα τις δικές μου, προκειμένου να αποδώσω συμβολικά αυτό που αποτέλεσε για μένα το Μεσολόγγι: γεωμετρικά αρχέγονα σχήματα, ανεμπόδιστη όραση, φυσικό σκηνικό, θάλασσα και ουρανός δίχως όρια, δίχως αρχή και τέλος. Με άλλα λόγια τοπίο και άνθρωπος συνοδοιπόροι προς την ελευθερία.

“The Voice of the Cicada”, Βασίλης Βασιλείου

 

“Αταραξία!

Το βράχο σχίζει βαθιά,

Φωνή τέττιγος.”

Matsuo Basho, Haiku  

 

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουμε την καθημερινότητα, οι συνήθειες και οι συμπεριφορές ρουτίνας μαρτυρούν περισσότερο ή λιγότερο συνειδητές επιλογές. Η ανθρώπινες μεταβολές στο φυσικό περιβάλλον, οι οποίες πλαισιώνουν τις επιλογές αυτές μέσα από δομές και κατασκευασμένους τόπους, καθώς και τα αντικείμενα που συνοδεύουν την ανθρώπινη δραστηριότητα, ενεργούν διαλεκτικά, ανατροφοδοτώντας και επηρεάζοντάς μας πολύ πιο έντονα απ’ όσο νομίζουμε. Σκοπός αυτής της ανατροφοδοτικής διεργασίας μεταξύ του ανθρώπου, των δομών, των αντικειμένων και των επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών δεν είναι άλλος από την επίτευξη των ιδανικών συνθηκών, το κυνήγι μιας άνετης ζωής και, εν τέλει, μιας ευτυχίας που βρίσκεται σε σκηνές στερούμενες ηρωισμού και δραματικότητας.

“Η Κλεψύδρα του Οδυσσέα”, Μάκης Μακρής

 

Το παρόν φωτογραφικό έργο αποτελεί ένα σύνολο από θραύσματα εικόνων μέσω της φωτογραφικής αποτύπωσης στιγμιότυπων κι επιλεγμένων σκηνών,  υπό την πολύωρη διαδικασία  παρακολούθησης διαφόρων τηλεοπτικών προβολών, κάτω από ιδιάζουσες για την συνήθη καθημερινότητά μου συνθήκες.  Πρόκειται για  ένα προσωπικό αλληγορικό αφήγημα του οποίου έμπνευση υπήρξε το ομηρικό έπος, Οδύσσεια.

Η «Κλεψύδρα του Οδυσσέα» επιχειρεί την οπτικοποίηση όλων των συναισθηματικών μεταπτώσεων που διενεργούνται κατά την διάρκεια του δύσκολου και γεμάτου αμφίβολες εκβάσεις, ταξιδιού μας στον κόσμο. Η αέναη εσωτερική πάλη είναι συνεχής και αμφίρροπη. Οι θετικές σκέψεις, τα όνειρα και οι επιθυμίες αντιμάχονται τους φόβους και την αγωνία, τόσο για αυτά που έχουν ήδη τελεστεί, όσα και για τα μελλούμενα. 

Τους στόχους που θέτουμε στο ξεκίνημα της ζωής μας συχνά διαδέχονται οι ανατροπές και οι αποτυχίες, καθώς τα χρόνια μετατρέπονται σε μία διαρκή περιπέτεια επιβίωσης.

Ωστόσο ο Χρόνος που μας απομένει είναι γεμάτος ελπίδες για την αποκατάσταση των ψυχολογικών ισορροπιών μέσα μας, ώστε να οδηγηθούμε τελικά στην εξιλέωση.

“ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ”, Βασιλική Στάμου

 

Μητέρα. Αρκετά καλή.

Είναι ένα έργο μέσα από το οποίο θέλω να προσεγγίσω την σχέση μητέρας και κόρης, μιας σχέσης σημαντικής, πολύπλευρης, καθοριστικής και αδιαπραγμάτευτης. Αφετηρία αυτής της φωτογραφικής αποτύπωσης στάθηκε η προσωπική μου αναζήτηση και η αυθόρμητη μελέτη της δικής μου σχέσης με τη μητέρα μου. Κάθε εικόνα είναι μία διάσταση  αλήθειας της κάθε σχέσης μητέρας και κόρης. Στο σύνολό τους προσεγγίζουν την πολυδιάστατη και πολύπλοκη, δική μου σχέση με τη μητέρα μου.
Ο Winnicott εισήγαγε την έννοια της αρκετά καλής μητέρας, αυτής που καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες του παιδιού της, αλλά όχι όλες του τις ανάγκες, του επιτρέπει να αυτονομηθεί. Το καθιστά ώριμο και αυτάρκες στην ενηλικίωση. Ούτε λίγη, ούτε πολύ καλή.
Κάθε μάνα πρέπει να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του δικού της παρελθόντος και να αναμετρηθεί μαζί τους και με ειλικρινή αγάπη προς το παιδί της, μπορεί να βρει την ισορροπία μεταξύ της οριοθέτησης της συμπεριφοράς της και της τρυφερότητας προς αυτό.
Τίποτα σ’ αυτή την σχέση δεν είναι αυταπόδεικτο και καθορισμένο από την αρχή. Η σχέση αυτή είναι ζωντανή, μεταβάλλεται ανάλογα με τις συνθήκες αλλά είναι πάντα «εκεί». Είναι ένας κύκλος ζωής που η μητέρα είναι κόρη, η κόρη γίνεται μητέρα. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι στη ζωή μιας γυναίκας.
Η εσωτερική αυτή αναζήτηση με ώθησε στο  να επισκέπτομαι γυναίκες που συνδέονται με τη σχέση μητέρας και κόρης στα σπίτια τους και να τις φωτογραφίζω όπως καθρεφτίζονται στα δικά μου μάτια, περιπλέκοντας μια ονειρική πραγματικότητα και ισορροπώντας ανάμεσα στην «αλήθεια» τους και στη δική μου προσωπική φαντασία.

“EΝΤΕΥΞΙΣ”

 

Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννιτών (Αγιάς Μαρίνας 55)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευ. – Παρ.: 17:00 – 22:00 & Σαβ. – Κυρ.: 14:00 – 22:00

 

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας 25 φωτογραφικών ομάδων του δικτύου “ΕΝΤΕΥΞΙΣ”:

 

Φωτογραφική Ομάδα Αγίου Δημητρίου – Αθήνα

Art8 – Αγρίνιο

METApolis – Αθήνα

Διάφραγμα26 – Αθήνα

Φωτοερευνητές – Αθήνα

Φωτο-Προλετάριοι – Αθήνα

Φωτογραφική Ομάδα art.A’s  Φ.Ο.Α.

ΦωτΟΑρτ – Φωτογραφική Ομάδα Άρτας

εΦΟΔος – Δράμα

5+1 κλικ μαζί – ΑΒΓΟ Ηγουμενίτσα

ΚΛΙΚers – Θεσσαλονίκη

Φ – Θεσσαλονίκη

Φωτοπόροι –  Θεσσαλονίκη

Κέντρο Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης

ΦΩ.Σ.Π.Ι. – Ιωάννινα

Φωτόραση – Ιωάννινα

Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας

Φωτογραφική Oμάδα Κομοτηνής

Φωτογραφική Λέσχη Κορίνθου – C.P.C

Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας – ΦΛΛ

Φωτογραφική Ομάδα Πάρου

Α.Σ.Τ.Ο. – επικοινωνούμε – Πάτρα       

Φωτογραφική Λέσχη Πάτρας ”ΗΔΥΦΩΣ”

Κα.Δρω – Φιλιππιάδα

Λε.Φ.Κι – Χανιά

Photometria Student Awards 2021

Επιμέλεια από τους Ιουλία Λαδογιάννη και Τάσο Παπαδόπουλο

 

Πύλη Αγ. Γεωργίου (Στοές Κάστρου)

Διάρκεια: 25.9 – 3.10.2021

Δευ. – Παρ.: 17:00 – 22:00 & Σαβ. – Κυρ.: 14:00 – 22:00

 

Έκθεση των 5 καλύτερων portfolios του διαγωνισμού Photometria Student Awards 2021, με κριτή την Λίλα Ζώτου!