"I have a dream" - Photometria Awards 2019

Θεματική: "I have a dream"
1-30.4.2019 Διαγωνισμός "I have a dream" 2019

ΕΚΘΕΣΕΙΣ

ΔΕΙΤΕ TON ΧΑΡΤΗ ME ΤΙΣ EΚΘΕΣΕΙΣ

Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ιωαννιτών και της Περιφέρειας Ηπείρου.

Διάρκεια: 29.5 - 9.6.2019
Θεματική: I HAVE A DREAM
(Η είσοδος είναι δωρεάν σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Φεστιβάλ)


  

Photometria Awards 2019 "I have a dream"

 

Εκθεσιακός χώρος Παλαιών Σφαγείων Ιωαννίνων

Διάρκεια: 29.5-9.6.2019   

Δευτ.-Κυρ.: 10:00-14:00 & 18:00-22:00

Εγκαίνια: 29.5.2019, 21:00

Έκθεση των 25 καλύτερων φωτογραφιών του διαδικτυακού διαγωνισμού, με τίτλο: "I have a dream", 2019 & των 25 φιναλίστ photobook του διαγωνισμού Φωτοbook 2019.


 

Νίκος Γ. Καλλιανιώτης, "America in a Trance"

 Το America in a Trance του Νίκου Γ. Καλλιανιώτη συνιστά μια έκπληξη, καθώς προέρχεται από την παράδοση της φωτογραφίας δρόμου της οποίας έχει προαναγγελθεί η συρρίκνωση. Πρόκειται για μια περιπλάνηση στην άγνωστη Πενσυλβάνια, μια ματιά στην αθέατη πίσω αυλή της Αμερικής, τον ιστό της οποίας διαρρηγνύει δραστικά η μετα-βιομηχανική, πολυεθνική οικονομία. Tο βλέμμα του συλλαμβάνει άδειες βιτρίνες, κλειστά καταστήματα και αποθήκες, σειρές όμοιων κατοικιών. Ακόμη, μοναχικές φιγούρες σε έρημους δρόμους, αρκετά απόμακρες ώστε να δείχνουν αμέτοχες. Οι ζωές τους μοιάζουν πιασμένες σε αιχμηρές σκιές και γραμμές καλωδίων, ανάμεσα σε μια λαμπερή εξωτερική όψη και μια πιο σκοτεινή καθημερινότητα.

 Χαρακτηριστική στο έργο του είναι η σχολαστική μελέτη της, συχνά ανώνυμης, γλώσσας του δρόμου (αφίσες, βιτρίνες, γκραφίτι, πινακίδες), που εξελίσσει το νήμα του vernacular που ύφανε λεπτά ο Walker evans στη μεσοπολεμική Αμερική, ο Lee Friedlander και ο William Eggleston από τα χρόνια του '60, αργότερα ο Stephen Shore και άλλοι σπουδαίοι φωτογράφοι, που διέκριναν στο τοπικό ιδίωμα τον σφυγμό και την ψυχή της κοινωνίας. τις φωτογραφίες του διακρίνει η ακριβής διαχείριση της φόρμας και του χρώματος, που χτίζει τον σκελετό της εικόνας, καθώς και καίριες συχνά λεπτομέρειες που κεντούν επιμέρους σημεία.

 Φωτογραφίζοντας συχνά απογεύματα, ευνοεί το πλάγιο φως που χρυσαφίζει, σαν μια νότα χαρμόσυνη ή σαν υπόγεια μεταφορά για μια πιθανή δύση της Δύσης. Πρόκειται για μια φωτογραφία δρόμου συνειδητά εκκενωμένη από δράση, χωρίς τη νευρώδη ζωντάνια του στιγμιότυπου, που προσπαθεί να αγγίξει την ανησυχητική αλήθεια μιας κοινωνίας σε μετάλλαξη. Συχνά μάλιστα, καθόλου τυχαία, αφήνει να αναδυθούν μπροστά του εμπόδια της όρασης: κύκνοι, αγάλματα ελευθερίας, ό,τι διακοσμεί τον μικρόκοσμο του αμερικανικού κήπου. Οι εικόνες του διατρέχουν πλάγια την προεκλογική εκστρατεία του 2016, τον κενό δημόσιο χώρο, τα στιβαρά εθνικά σύμβολα. Η δυσοίωνη ματιά του Καλλιανιώτη, όμως, υποκρύπτει επίσης μελαγχολική τρυφερότητα. Ίσως αυτή να έχει τη ρίζα της σε προσωπικά βιώματα: το ότι βρέθηκε δηλαδή μικρός στον αόριστο και αόρατο χώρο ανάμεσα σε δυο πατρίδες, ακατανόητα οικείες και ανοίκειες από μια στιγμή και μετά και οι δυο. Eδώ ακριβώς ίσως συναιρούνται στο έργο του το προσωπικό στοιχείο με την αναζήτηση για το συλλογικό και το κοινωνικό. Ο Frank Zappa, όμως, αυτός ο αντισυμβατικός Αμερικανός καλλιτέχνης, ήταν εκείνος που υπογράμμισε πως καθετί βαθιά προσωπικό γίνεται τελικά οικουμενικό.

Ηρακλής Παπαϊωάννου

 

Γιάννης Παντελίδης, "Τίποτε Προσωπικό"

 Η περίμετρος γύρω από τη Θεσσαλονίκη στην οποία περιπολεί ο Παντελίδης συνιστά ανοιχτή δεξαμενή όπου ο άνθρωπος εγγράφει ίχνη, εγκαθιστά δραστηριότητες, αλλοιώνει μορφές, εξορίζει περισσεύματα ή απόβλητα. Εκεί συναντά αλυκές και φωτοβολταϊκά πάρκα, ανώνυμα μνήματα και μάντρες, εμπορικά κέντρα και δεξαμενές πετρελαίου, θερμοκήπια και πρόχειρες χωματερές, ό,τι με λίγα λόγια η πόλη ξερνά από μέσα της εκεί όπου ξηλώνεται η φόδρα της. Στις περιπλανήσεις του εντοπίζει χαραγμένα μονοπάτια που μοιάζουν απάτητα, φόρμες που διαγράφονται αινιγματικά ανάμεσα στο αόριστο και στο συγκεκριμένο, στο τυχαίο και στο εμπρόθετο. Ο Παντελίδης τηρεί ευλαβικά τους κανόνες μη εμπλοκής που ένας αστός φέρει μαζί του στη φύση και διαβάζει τα εφήμερα σημεία του τοπίου, όπως το ρούχο που αιωρείται από ένα αόρατο σχεδόν σύρμα ή την ταπεινή ανθοδέσμη που χάσκει γαντζωμένη σε έναν πάσσαλο περίφραξης, σαν ανοιχτό κείμενο. Και περπατά ώρες χωρίς να ψάχνει τίποτε προσωπικό. Όταν όμως τίποτε δεν μοιάζει προσωπικό, όλα μπορούν δυνητικά να γίνουν.

 Η φύση στην οποία μας ξεναγεί παιδεύεται από έναν πολιτισμό που γέρασε αγνοώντας το ακριβό νόημα της συμβίωσης. Η απομάκρυνση από τη φύση ξεκίνησε, με περίσσεια αλαζονεία, στις απαρχές της νεωτερικότητας. Ίσως γι' αυτό ο Malcolm Andrews, εκτός από το να προαναγγέλλει την αλόγιστη εργαλειοποίηση της φύσης, εκτιμά ότι η δυτική τέχνη του τοπίου υπήρξε ακόμη ιστορικά ένα μητρώο του τρόπου με τον οποίο η ανθρωπότητα αποξενώθηκε από την αρχική της θέση σε έναν οριστικά χαμένο, προ-καπιταλιστικό κόσμo.* Στη ζώνη γύρω από την πόλη σωρεύτηκαν πολλοί μεγάλοι συμβιβασμοί, θάφτηκαν βαθιά τραύματα με ορατές ουλές, ενώ η συνεχής ανθρώπινη προέλαση υπεδείκνυε πως όλα μπορούν να επεκτείνονται αέναα, πως θα υπάρχει πάντα ελεύθερος χώρος για κακοποίηση, καταφύγιο για κρύψιμο. Η ιδέα του σύγχρονου ανθρώπου που στέκει έκπτωτος σχεδόν από δυο εξιδανικευμένους παλαιότερα κόσμους, τον φυσικό και τον τεχνολογικό, είναι διάχυτη στο έργο του Παντελίδη. Και το τοπίο αναδύεται όχι ως αξιοθέατο, τελικός προορισμός, γλαφυρή διαχείριση φόρμας και χρώματος, αλλά ως ερωτηματικό, ποιητικά υπαρξιακό. Ως τέτοιο διατυπώνει καίρια τη διάσταση ανάμεσα στην ελλειπτική κυκλικότητα του φυσικού και την τεθλασμένη γραμμικότητα του πολιτισμικού, ειδικά στην ακατάστατη ελληνική του εκδοχή. Και οι φωτογραφίες, όπως γνωρίζουν καλά να κάνουν , δείχνουν πολλά και υπονοούν περισσότερα, αφήνοντάς τα σχεδόν ανέπαφα, ως αξεδιάλυτες εκκρεμότητες.

Ηρακλής Παπαϊωάννου

[*] Andrews, Malcolm, Landscape and Western Art, Oxford University Press, Οξφόρδη 1999, σελ.21-22.

 

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, 1ος όροφος, (Κοραή 1)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019 (Εκτός Κυριακής 2.6)   

Δευτ.-Πεμπ.: 08:00-15:00, Παρ: 08:00-21:00, Κυρ. 10:00-13:00 & 18:00 21:00

Εγκαίνια: 30.5.2019, 21:00

Σε συνεργασία με την Thessaloniki PhotoBiennale 2018

 

 

 

 

 


 

Έκθεση (PHEN) Photo Europe Network

Eszter Herczeg (Budapest Photo Festival), Carmen Sayago (Photon Festival), Oana Stoian (Photo Romania Festival)

 

   

 

Eszter Herczeg, "Fathers" 

 Σε αυτή τη σειρά εξετάζω την εικόνα του πατέρα μου μέσα από την οικογένειά μου ως μια πειραματική αυτό-θεραπεία, ως καλλιτέχνης αλλά και ως συμμετέχων. Δημιούργησα διπλές και τριπλές εικόνες με αντικείμενα, διαλεγμένα με βάση τις παιδικές τους ιστορίες. Διαφορετικές γενιές πήραν μέρος στο έργο μου, με την ηλικία να κυμαίνεται από τα 12 έως τα 70. Πήρα τα αντικείμενα από το αρχικό τους περιβάλλον, επεκτείνοντας τα πέρα από την πρωταρχική, καθημερινή τους σημασία. Ο τρόπος με τον οποίο οι εικόνες είναι τοποθετημένες, τόσο μεμονωμένες όσο και σε ομάδες, είναι καθοριστικής σημασίας στο να γίνει κατανοητός και να μπορεί να αναλυθεί ο συμβολισμός του αντικειμένου. Ήθελα οι εικόνες των αδερφών να επικοινωνούν μεταξύ τους, αλλά επίσης να ορίζουν η μία την άλλη. Αυτό το ψυχολογικό ταξίδι ήταν αρκετά δύσκολο συναισθηματικά, αλλά με βοήθησε να δω πως ο ίδιος πατέρας μπορεί να γίνει αντιληπτός ή να κριθεί εντελώς διαφορετικά από τα παιδιά του, δίνοντας μια νέα -πιο περίπλοκη- προσέγγιση της εικόνας του πατέρα.

 

Carmen Sayago, "Birds of pollution"

 Ζούμε σε μια υψηλά βιομηχανική κοινωνία, στην οποία συνυπάρχουμε καθημερινά με ένα περιβάλλον κορεσμένο με χημικές ουσίες. Τις τρώμε, τις αναπνέουμε, τις αγγίζουμε...

 Ένα μέρος του πληθυσμού έχει αναπτύξει  μία ανεπιθύμητη αντίδραση σε αυτές τις ουσίες και ακόμη χειρότερα, αρρωσταίνει.

 Ζάλη, εμετός, κόπωση ή απώλεια συνείδησης είναι μερικά από τα συμπτώματα που πρέπει να αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση τα άτομα με σύνδρομο πολλαπλής χημικής ευαισθησίας (MCS). Κοινώς γνωστή ως περιβαλλοντική ασθένεια, αυτή η παθολογία έχει την προέλευσή της σε ανεπιθύμητη αντίδραση μιας ποικιλίας χημικών ενώσεων που υπάρχουν στο φαγητό και στο περιβάλλον μας. Αυτοί που είναι επηρεασμένοι από αυτό το σύνδρομο, ζουν αγνοημένοι από οργανισμούς, από γιατρούς, και μάλιστα παρεξηγημένοι από ένα περιβάλλον ανίκανο να αναγνωρίσει μια ανεπαίσθητη κατάσταση, η οποία δεν μπορεί να δει ή να αγγίξει, ούτε να νιώσει, οδηγώντας τους ασθενείς σε μια κοινωνική καταδίκη, στην οποία αμφισβητεί ακόμη και την ψυχολογική τους ακεραιότητα.

 Η φωτογραφική δουλειά "Birds of pollution" συγκεντρώνει τη ζωή μιας σειράς γυναικών, που πλήττονται από την MCS και που χρειάζονται απομόνωση για να επιβιώσουν, καθώς πρέπει να τηρούν ένα αυστηρό πρωτόκολλο που αποφεύγει την επαφή με αυτά τα χημικά ή με ανθρώπους που έχουν εκτεθεί σε αυτές τις ουσίες.  Ο σκοπός είναι να μείνει μακριά από το σπίτι μια απειλή που κρατάει τις ζωές τους κάτω από συνεχή αόρατο κίνδυνο, σε μια κλειστοφοβική ρουτίνα γεμάτη σκιές. Το σπίτι γίνεται ένας χώρος απομόνωσης, η προοπτική χάνεται και η σχέση με έναν εξωτερικό κόσμο, γίνεται εξωπραγματική.

 

Oana Stoian, "Ecce Homo"

 Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές και ο κινητήρας αυτού του έργου έγκειται σε ένα είδος τόλμης, ντυμένης για το θεατή -ένα φίλτρο υπευθυνότητας πάνω στον ορθολογισμό αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι- δηλαδή το να ψάχνεις για ένα σκοπό. Δίνοντας έμφαση στον θεατή που βρίσκεται μπροστά από μια εικόνα, κατανοώντας τις ανάγκες του, έχω ανακαλύψει ότι αυτή η δράση, του να ορίζεις την αίσθηση, είναι ένα υποτιθέμενο σύνολο παράλληλο με τα πλεονεκτήματα και τα κόστη που θα φέρει.

 Έτσι έχω επεκτείνει αυτή την τόλμη σε ολόκληρο το έργο μου, με τη μορφή μιας σειράς ερωτήσεων. Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που πρέπει να ακολουθήσουμε; Μήπως ψάχνουμε για αφήγηση που είναι δύσκολο να συλλάβουμε; Μήπως θα έπρεπε να ακολουθήσουμε μια προοπτική προσέγγιση για να μας καθοδηγήσει ευθεία;

 Επιπλέον, θα ήθελα να ρωτήσω, μια εικόνα που θα μας οδηγούσε ευθεία, ή μία που να μας ευχαριστεί; Για αυτές τις δύο θέσεις, βλέπω μία από τις πιο σημαντικές θέσεις, στην οποία η δουλειά "Ecce Homo" είναι βασισμένη η διάκριση μεταξύ αίσθησης και αισθητικής απόλαυσης. Έχει νόημα ή εμένα μου αρέσει;

 Χρειάζεται να έχει νόημα για μένα για να μου αρέσει; Και όμως αυτό το νόημα όσο το ψάχνω και το κληροδοτώ από μόνη μου στην προοπτική μου ως θεατής δεν αρκεί για την αίσθηση αυτό-ικανοποίησης;

 Προχωρώντας σε αυτή την εισβολή της αυτόνομης αίσθησης, υποβάλλω αυτή την σειρά φωτογραφιών στην ανάλυση των θεατών, με μια και μοναδική παρατήρηση, την συνειδητοποίηση ενός ερωτήματος: Γιατί το σκέφτηκα έτσι; Προχωρώντας σε ένα προσωπικό ψυχαναλυτικό ταξίδι, τολμώ να αποδώσω στη φωτογραφία μου ένα οργανικό ρόλο, έναν καθρέπτη για τη συνείδηση κάθε θεατή, παρόμοιο με ένα τεστ Rorschach. Στοχεύω στο γεγονός ότι ο θεατής, γνωρίζοντας τη δική του προσπάθεια, θα αναλύσει όχι μόνο την ίδια την φωτογραφία, ειδικά την προσωπική ερμηνεία της φωτογραφίας, καθώς και τον εαυτό τους.

 Η δουλειά "Ecce Homo" παρουσιάζει τις οπτικές μεταφορές, την ανθρώπινη μεταμόρφωση, αναφερόμενη στο σύμπαν και στον εαυτό της.

    

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, Ισόγειο, (Κοραή 1)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019 (Εκτός Κυριακής 2.6)

Δευτ.-Πεμπ.: 08:00-15:00, Παρ: 08:00-21:00, Κυρ. 10:00-13:00 & 18:00 21:00

Εγκαίνια: 30.5.2019, 21:00

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ουγγαρίας στην Ελλάδα


 

Κωνσταντίνος Πίττας, "Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης"

 Από το 1985 έως το 1989 ο Κωνσταντίνος Πίττας ταξίδεψε στην Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, σε 17 χώρες, φωτογραφίζοντας σκηνές δρόμου και από τις δυο πλευρές του Τείχους. Με ελάχιστο φωτογραφικό εξοπλισμό και κάμποσα ρολά ασπρόμαυρο φιλμ, ξεκίνησε ένα διάβημα το οποίο έμελλε να μείνει ημιτελές. Σκοπός του ήταν να δείξει πως κοινός τόπος της διηρημένης Ευρώπης ήσαν οι ίδιοι οι πολίτες της και η καθημερινότητα  της ζωής τους, ανεξάρτητα από τον «κόσμο» στον οποίο ανήκαν. Το σχέδιο αυτό εμψύχωναν οι υψηλοί στόχοι της ανθρωπιστικής φωτογραφίας, με κυρίαρχη την πεποίθηση πως πέρα από τα σύνορα και τα Τείχη υπήρχε πάντα η μεγάλη ευρωπαϊκή  οικογένεια που η Φωτογραφία  θα μπορούσε να αποκαλύψει.

 Και τότε, περί τα τέλη της δεκαετίας του '80, σχεδόν ταυτόχρονα, συνέβησαν δυο πράγματα. Η κατάρρευση του Τείχους ακύρωσε το «θέμα» του, καθώς όλες οι χώρες σε λίγο θα γινόντουσαν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβάλλοντας τις κοινές τους ρίζες. Την ίδια επίσης εποχή, η φωτογραφία εισήλθε  σε φάση έντονης κριτικής και αμφισβήτησης της σχέσης της με την πραγματικότητα και ο Πίττας θεώρησε πως το αρχείο των μοναδικών φωτογραφιών που σε λίγα μόλις χρόνια εργασίας είχε συγκεντρώσει δεν είχε πια νόημα. Εγκατέλειψε  το σχέδιό και τη φωτογραφία και «έθαψε» κυριολεκτικά τα αρνητικά του χωρίς να τα δείξει σε κανέναν. Μετά από είκοσι πέντε χρόνια η πολύτιμη αυτή εργασία παρουσιάζεται στο σύνολό της για πρώτη φορά στο κοινό. Και ίσως δεν είναι τυχαίο πως η απόφαση να μας δείξει τις φωτογραφίες του σήμερα συμπίπτει με την αρχή μιας διαφαινόμενης κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κωστής Αντωνιάδης

 

Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων Ιτς Καλέ (Κάστρο)

Διάρκεια: 31.5-9.6.2019

Δευτ.-Κυρ.: 10:00-14:00 & 18:00-22:00

Εγκαίνια: 31.5.2019, 21:00


 

Daro Sulakauri, "Terror Incognita"

 Η περιοχή του Φαραγγιού του Πάνκησι, ενός απομακρυσμένου ορεινού θύλακα στη βορειοανατολική γωνιά της Δημοκρατίας της Γεωργίας, έχει γίνει το επίκεντρο μιας πολύ διεθνούς προσοχής τα τελευταία χρόνια.

 Από τον Δεκέμβρη του 1994, όταν ξέσπασε ο πόλεμος ανάμεσα στην Ρωσικό-υποστηρικτική κεντρική κυβέρνηση του Gronzy και μιας αποφασισμένης ομάδας αγωνιστών της τσετσενικής αντίστασης, το Πάνκησι έγινε μάρτυρας μιας εισροής προσφύγων από την Τσετσενία. Αν και δεν αναγνωρίζεται ή επίσημα παρακολουθείται από διεθνείς οργανισμούς, το Πάνκιζι έχει καταστεί καταφύγιο από κρατικής χορήγησης τρομοκρατίας για χιλιάδες ανθρώπους. Οι τσετσένοι έχουν τη φήμη για τραχύ ατομικισμό,  ακόμη και μεταξύ των λαών του Καυκάσου που -με οποιαδήποτε πρότυπα- έχουν συνηθίσει σε άθλιες συνθήκες και να καλλιεργούν ένα άγριο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και ανεξαρτησίας στο φως των ιμπεριαλιστικών τάσεων των γύρω εθνών.

 Αυτοί οι άνθρωποι ζουν μια συνηθισμένη ζωή σήμερα, παρ' όλο που είναι πάρα πολύ φθαρμένοι ψυχολογικά. Δίχως ένα καθαρό μέλλον και αγωνιζόμενοι με ένα τρομαχτικό παρελθόν, έχουν ακόμη ελπίδα ότι θα επιστρέψουν στο σπίτι τους κάποια μέρα.

 Αλλά είναι καθηλωμένοι σε μία άγονη γη, ανίκανοι να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και χωρίς να αναγνωρίζονται ως επίσημοι πρόσφυγες, είναι αναγκασμένοι να παραμείνουν στο,  μικροσκοπικό και οικονομικά αποκομμένο, Φαράγγι του Πάνκησι. Το Πάνκησι δεν έχει κενές θέσεις εργασίας ώστε τουλάχιστον οι νέοι να ξεκινούσαν να εργάζονται. Χωρίς δουλειά ή χρήματα, δεν μπορούν να βγούν έξω από το Φαράγγι του Πάνκησι. Ενώ δεν τους εκτοπίζουν άμεσα, η γεωργιανή κυβέρνηση δεν τους στηρίζει με κανένα νόμιμο έγγραφο, οπότε είναι αδύνατο για αυτούς να βρουν δουλειά στην πόλη. Αυτοί μαζί με τις οικογένειές τους δεν έχουν προοπτικές αλλαγής, ούτε την ελάχιστη προσδοκία ότι θα επιτύχουν να είναι αυτάρκεις υπό τις παρούσες συνθήκες. Κυριολεκτικά δεν έχουν πουθενά να πάνε. Σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, περίπου 5.000 τσετσένοι διέφυγαν από τον θανατηφόρο πόλεμο στην Τσετσενία, καταφεύγοντας στο Φαράγγι του Πάνκησι της Γεωργίας.

 

Μουσείο Αργυροτεχνίας Ιωαννίνων (Κάστρο)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Τετ.-Δευτ.: 10:00 - 18:00

Εγκαίνια: 2.6.2019, 12:00


 

Saeed Rezvanian (ft. Farzaneh Radmehr), "Our Scattered Parts" 

 Κάθε μνήμη ξεκινάει να εξαφανίζεται καθώς ωριμάζει στο χρόνο.

 Ο χρόνος δημιουργεί μνήμες και τις ξεθωριάζει από μόνος του επίσης.

 Το να θυμάσαι έρχεται σε αντιπαράθεση με τον χρόνο, ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της σύγκρουσης δεν υπάρχει τίποτα να βρεθεί εκτός από μερικά ετερόκλητα στοιχεία.

 Αυτή η φωτογραφική δουλειά αφορά τη μνήμη και την απομνημόνευση. Τα πιάτα είναι οι μεταφορές ενός μηχανισμού μνήμης. Τα μέρη που βρίσκονται μαζί φτιάχνουν ένα περιεχόμενο (μνήμη) και κάποια σημεία, καμιά φορά, απουσιάζουν. Από την άλλη πλευρά, τα πιάτα περικλείουν μια ευθραυστότητα μνήμης και ένδειξη ευαισθησίας. Στο έργο έχουν επιλεχθεί παλιές φωτογραφίες από οικογενειακό άλμπουμ κοινών ανθρώπων γύρω στο 1940 με 1970 στο Ιράν.

 Υπήρχε  ένα επάγγελμα το οποίο λεγόταν "Band-zani", παλιά στο Ιράν, μέχρι μερικές δεκαετίες πίσω και ένα άτομο που λεγόταν "Band-zan" (επιδιορθωτής)  επισκεύαζε σπασμένες πορσελάνες ή πήλινα πιατικά, όπως ένα πιάτο, ένα μπολ, μια κατσαρόλα, ... Ο "Band-zan" συνήθως πηγαινοερχόταν από το ένα τέταρτο στο άλλο. Έκανε δύο μικρές τρύπες στις δύο πλευρές της ρωγμής ή στο ελάττωμα της πίσω πλευράς των πιάτων και χτυπούσε δύο λεπτά και μικρά σίδερα ή σύρματα από ορείχαλκο μέσα στις τρύπες και έπειτα έτριβε μια ειδική κόλλα, φτιαγμένη από ασβέστη και λεύκωμα, στη σχισμή και ένωνε τα σπασμένα μέρη. Τα πιάτα θα είναι έτοιμα για χρήση ξανά μετά την επισκευή.

 Τα πιάτα είχαν έντονη και συνήθη παρουσία στην καθημερινή ζωή, με χρήση είτε σε δημόσιους χώρους είτε σε προσωπικούς. Τα πιάτα που έχουν χρησιμοποιηθεί σε αυτή τη δουλειά είναι όλα δείγματα χρησιμοποιούμενων και δημοφιλών πιάτων για το ιρανικό σπίτι μεταξύ περίπου του 1900 και του 1970, όπου κάποια φτιάχτηκαν στο Ιράν και κάποια είναι από το εξωτερικό. Ένα από τα πιο γνωστά πιάτα, το οποίο είχε ιδιαίτερη δημοτικότητα στις ιρανικές οικογένειες ονομαζόταν "Gol-e-Sorkhi" (Κόκκινο λουλούδι). Το μοτίβο του απεικόνιζε αρκετά κόκκινα τριαντάφυλλα και άνθη ενδιάμεσα σε πράσινα φύλλα σε λευκό φόντο.

 

Ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή (Σούτσου 26)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Δευτ. - Κυρ.: 09:00 - 14:00 (Τετάρτη 18:00-21:00)


  

Cassio Vasconcellos, "Collectives"

 Σε αυτή τη σειρά έργων, ο Vasconcellos ξεκινά μια οπτική συζήτηση για το αστικό χάος του σύγχρονου πολιτισμού με την εξερεύνηση πολυσύχναστων καταστάσεων που είναι χαρακτηριστικές της κοινωνίας μας: συνοστισμένες παραλίες, κατακερματισμένος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, συγκεντρώσεις μοτοσικλετών, τεράστιες αποθήκες αεροσκαφών στις Η.Π.Α., μάζες ανθρώπων, και το πανδαιμόνιο φορτηγών στην Ceasa του Sao Paolo, στην μεγαλύτερη δημοτική αγορά χονδρικής πώλησης φρέσκων τροφίμων, στην λατινική Αμερική. Όλες αυτές οι καταστάσεις καταγράφηκαν χρησιμοποιώντας την κατάλληλη γωνία από τη θέα ενός ελικόπτερου. Κατασκευασμένες με τη χρήση εκατοντάδων φωτογραφιών που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια του έργου, οι τελικές εικόνες αναπαριστούν ένα αποτέλεσμα που ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία που μπερδεύουν τις αισθήσεις μας με τις τέλειες συνθέσεις του πίνακα, του χρώματος, της γραμμής και της γεωμετρίας.

Cynthia Garcia

Ιστορικός Τέχνης / Κριτικός Τέχνης

 

Πύλη Αγίου Γεωργίου, (Στοές Τειχών Κάστρου)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Δευτ.- Κυρ.: 10:00-14:00 & 18:00-22:00 

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Βραζιλίας στην Ελλάδα


 

Parallel Voices

Constantine Marahov, Βασίλης Ζαβέρδας, Ίρια Σπηλιοπούλου, Κατερίνα Τσακίρη, Κυριάκος Μιχαηλίδης, Γιάννης Ζινδριλής, Karla Guerrero,  Αντιγόνη Μεταξάκη, Στράτος Μαραγκός

 

     

 

Constantine Marahov, "Apples"

Βασική ιδέα: Ειρωνικός προβληματισμός για το σύμβολο ενός μήλου στον πολιτισμό. Ο πειρασμός στη Βίβλο, μπορεί να επαναληφθεί τώρα;
Η Εύα αμφέβαλε ή όχι πριν από το δάγκωμα; Ο Isaac Newton και ο William Tell είχαν να αντιμετωπίσουν τα μήλα.

   

Βασίλης Ζαβέρδας, "WARD ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ"

"Άντρες και γυναίκες στο τσίρκο, εκτελούν, με χαμόγελο και πεταχτά φιλιά, ένα πρόγραμμα φανταστικών κατορθωμάτων που αρχέτυπό τους είναι το "σάλτο μορτάλε" γιατί εκεί όλοι παίζουν με το θάνατο;"  ΤΟΜΑΣ ΜΑΝ

 Στον κόσμο του τσίρκο, ο ακροβάτης είναι αυτός που εκτελεί επικίνδυνα κόλπα και φιγούρες στηριζόμενος στην ισορροπία και στη δύναμή του. Συχνά δοκιμάζει τα όρια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων χωρίς δίχτυ ασφαλείας. «Χορεύοντας στο φτερό του καρχαρία» , μετατρέπει τις προκλήσεις σε παιχνίδι και θέαμα. Ο κλόουν από την άλλη είναι συνυφασμένος με το γέλιο, είναι όμως και μια αρχετυπική φιγούρα που στέκεται ανάμεσα στο τραγικό και στο κωμικό της ανθρώπινης ζωής. Γιορτάζει την αποτυχία καθώς είναι απαλλαγμένος από κοινωνικές προσδοκίες και βαθιά αυθεντικός. Φοράει ρούχα φαρδιά ή στενότερα από το μέγεθός του γιατί απλά δεν ταιριάζει πουθενά. Παίζει με τις αδυναμίες του και είναι αρκετά σοφός ώστε να γελάει με τον εαυτό του. Είναι εν τέλει  η αποδοχή της ανθρώπινης ατέλειας και ευαλωτότητας.

 Γνώρισα τον Ward ,τον κλόουν , και την Μαρία ,την ακροβάτισσα ,στο τσίρκο Atmosphere.Τους ακολούθησα και τους φωτογράφησα στη σκηνή του τσίρκου ,στα παρασκήνια ,στο τροχόσπιτό τους. Μπήκα για λίγο στον, χωρίς συμβατικότητες ,κόσμο τους και γεύτηκα τις χαρές ,τις λύπες και τις αγωνίες τους. Ζευγάρι στη σκηνή και στη ζωή, μου θύμισαν ένα άλλο ζευγάρι ,κινηματογραφικό, τη Τζελσομίνα και τον Ζαμπανό από το La strada του Fellini. Ο κόσμος αυτός του τσίρκο γίνεται η αφορμή για μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών που προσπαθούν να αποδώσουν την ατμόσφαιρα ενός λαϊκού θεάματος που σιγά σιγά σβήνει. Δεν έχει όμως χάσει τη γοητεία του αφού σ αυτόν  συνυπάρχουν η λάμψη της σκηνής αλλά και το ημίφως των παρασκηνίων, το άσπρο και το μαύρο, η χαρά και η θλίψη, η πραγματικότητα και το όνειρο.

 

Ίρια Σπηλιοπούλου, "Your body as a tool"

 Το project "Your body as a tool" αποτελεί μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών οι οποίες πραγματεύονται την ομοιότητα διαφόρων μελών του σώματος σε σχέση με τα βιομηχανικά εργαλεία. Κάθε ανθρώπινο μέλος όπως και κάθε βιομηχανικό εργαλείο ,έχουν ένα συγκεκριμένο ρόλο ώστε να λειτουργεί σωστά ένας οργανισμός και ένα μηχάνημα αντίστοιχα.

 

Πρώην Γκαλερί Αμυμώνη (Τοσίτσα 16)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Δευτ.- Κυρ.: 10:00-14:00 & 18:00-22:00


  

    

 

Κατερίνα Τσακίρη, "A Simple Place"

 Η σειρά "A Simple Place" αποτελείται από 12 φωτογραφικά αυτοπορτραίτα. Πρόκειται για αναπαραστάσεις του εαυτού και του χώρου που βασίζονται στην σκηνοθετική και σκηνογραφική απλότητα και στην εμμονή της επανάληψης. Η σειρά αξιοποιεί αυτά τα στοιχεία επιχειρόντας να εξετάσει-προσεγγίσει το δίπολο απλότητα-πολλαπλότητα του εαυτού-περσόνα μέσα από την ατμόσφαιρα μιας λιμνάζουσας αναμονής όπου όλα αλλάζουν παραμένωντας στα ίδια.

{...Τίποτα δεν άλλαξε ποτέ εδώ, από τότε που βρίσκομαι εδώ. Όμως δεν τολμώ να συμπεράνω απ' αυτό πως και τίποτα ποτέ δε θ' αλλάξει...Είμαι, από τότε που άρχισα να είμαι εδώ.} "ο Ακατανόμαστος", Σάμουελ Μπέκετ

  

Κυριάκος Μιχαηλίδης, "TERRA DRAMA"

Το "Terra Drama" αφορά τοπία που με περιβάλλουν με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, τα οποία όμως δε βρίσκονται πάντα «εκεί», περιμένοντας τον φωτογραφικό μου φακό να τα συναντήσει. Επαναπροσδιορίζονται αδιάκοπα, υπενθυμίζοντας διαρκώς την ατελή τους σημασία αλλά και την ελλειμματική αντίληψή μου γι" αυτά, τόσο στο «τότε» του φωτογραφικού χρόνου, όσο και στο κάθε νέο τους κατασκευασμένο παρόν. Για το λόγο αυτό η αφορμή -τα τοπία στις παρυφές της πόλης που γεννήθηκα και ζω- είναι το θέμα που χρησιμοποιώ για να μιλήσω για τα ζητήματα που με απασχολούν, για τις λεπτές δονήσεις των τόπων και το κρυμμένο μυστικό ενός σημείου του χρόνου που δεν θα επαναληφθεί. Στο "Terra Drama" ο χρόνος, η κάθε φθορά, απαλλάσσει από τα φτιασίδια, προσθέτει, αποκαλύπτει και δεν παραμορφώνει. Κι αυτό είναι που επιχειρώ να αναγνωρίζω συγκινησιακά, αντικρίζοντας τον κάθε τόπο στα επιμέρους σημεία του.

 

Αντιγόνη Μεταξάκη, "Multa Paucis"

Περισσότερο από κάθε τι, σε αυτό το μέρος ένιωθα γνώριμα.
Ένα καταφύγιο. Υπαρξιακές σκέψεις διασταυρώνονταν σε ένα μονοπάτι δίχως τέλος, αναζητώντας διέξοδο. Ήταν μία πρόκληση για να βρω ισορροπία. Τίποτα δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Η ζωή έτρεχε πιο γρήγορα από τους δικούς μου ρυθμούς, αδύνατο να τη φτάσω. Μία επιστροφή στις πρώτες ρίζες, όπου η ενσυνειδητότητα συναντά την ανθρωπότητα, και η ανθρωπότητα αποκτά ύπαρξη και παρουσία. Ένα παιχνίδισμα μεταξύ απλότητας και αρμονίας, που ανοίγει δρόμο προς την ομορφιά και την αγνότητα. Προϋπόθεση βιωματική, η συμπόρευση της αυτοσυνείδησης με την ετεροσυνείδηση που συνθέτουν το κοινωνικό τοπίο και αντανακλούν τις ανεπιτήδευτες σχέσεις που η φύση έντεχνα δημιουργεί σε ό,τι περιβάλλει. Μακριά από την κατασκευασμένη από τον άνθρωπο πραγματικότητα, η ψυχή βρίσκει γαλήνη.
Στο Multa Paucis όλα αλλάζουν, μόνο η φύση παραμένει αυτούσια.

 

-1 GalleryThe Lounge Bar (Πλατεία Πάργης)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Δευτ.- Κυρ.: 10:00-22:00

Εγκαίνια: 1.6.2019, 22:00


 

  

Στράτος Μαραγκός, "-2"

-2, δύο επίπεδα κάτω από το έδαφος στο νοσοκομείο στο οποίο εργάζομαι ως χημικός, είναι ο χώρος όπου φυλάσσονται τα πολύτιμα ιατρικά αρχεία των ασθενών, μεταξύ των εγκαταλελειμμένων οργάνων, των άχρηστων υλικών και όλων των αντικειμένων και συσκευών που τα τμήματα απορρίπτουν.

Υπάρχουν αρκετές ιστορίες σχετικά με το -2: κλέφτες που έχουν κρυφτεί ή κρύβουν το κυνήγι τους εκεί, άστεγοι και μετανάστες που κοιμούνται εκεί, τρωκτικά και έντομα που κατοικούν στο μέρος. Το -2 έχει πλημμυρίσει πολλές φορές και έχουν καταστραφεί πολλά αρχεία. Το προσωπικό κατεβαίνει εκεί απρόθυμα, σχεδόν με φόβο και ποτέ μόνο.

Με αυτό το έργο δεν ενδιαφέρομαι να παρουσιάσω αυτό που πραγματικά μοιάζει να είναι το -2. Αντιθέτως, θα ήθελα να αποκαλέσω την ατμόσφαιρα ενός τόπου που εγχύθηκε με μυστήριο και μυστικότητα. Φωτογραφίζω όχι μόνο τα αρχεία που έχουν κατατεθεί εκεί αλλά και τα πράγματα που έχουν βρεθεί ή σχετίζονται με αυτό το μέρος. Φαίνεται ότι το -2 χρησιμεύει περισσότερο ως ένα πέρασμα πριν από την ολική καταστροφή αυτών των υλικών παρά ως ένα μέρος όπου αποθηκεύονται προσωρινά και κρύβονται σε κατάσταση στάσης.

Αναμένοντας την αναπόφευκτη και απαίσια τύχη τους να γίνουν πολτός, αυτά τα αρχεία είναι ανοικτά για μελλοντική ερμηνεία. Η νοσταλγική ώθηση προς τα εγκαταλελειμμένα ιατρικά αρχεία προκαλεί όχι μόνο τη μικρή πιθανότητα ότι αυτά τα έγγραφα θα μπορούσαν να ανήκουν σε ένα αγαπημένο πρόσωπο αλλά και την ψυχαναγκαστική επιθυμία μας να τα διασώσουμε και, μέσω αυτών, την ύπαρξή μας - αποτρέποντας την λησμοσύνη και την παύση της εξαφάνισης των πραγμάτων. Παρόλο που για όσους έχουν πεθάνει, τα ιατρικά τους αρχεία είναι αυτά που παραμένουν.

 

Karla Guerrero, "Berta"

Η μνήμη μας είναι η συνοχή μας, η λογική μας, η αίσθηση μας, ακόμα και η δράση μας. Χωρίς αυτή δεν είμαστε τίποτα... Η φαντασία και τα όνειρά μας εισβάλλουν για πάντα τις αναμνήσεις μας, και αφού όλοι είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε στην πραγματικότητα των φαντασιών μας, καταλήγουμε να μεταμορφώνουμε τα ψέματά μας σε αλήθειες ». Luis Bunuel: Η τελευταία πνοή, 1985 σελ. 3 

Η Berta, είναι η ζωή μιας γυναίκας ως συζύγου, μητέρας και γιαγιάς. Ένα παρελθόν που δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτές τις μέρες και ακόμα ένα παρελθόν που αρχίζει να διαγράφεται.

Αφιερώνω αυτό το έργο στα περισσότερα από 44 εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο που έχουν πληγεί από ασθένειες όπως το Alzheimer και τις ασθένειες άνοιας και στους φροντιστές τους που είναι κοινώς γνωστοί ως οικογένεια.

#ENDALZ

 

Γιάννης Ζινδριλής, "Greek Homeless National Team"

Η σειρά "Greek Homeless National Team" αποτελείται από φωτογραφίες οι οποίες καταγράφουν δραστηριότητες της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου αστέγων. 
Η σειρά παρακολουθεί τις αποστολές σε ένα είδος backstage, κυρίως κατά το στήσιμο των προσωρινών γηπέδων και το παρασκήνιο γύρω από αυτό, όπως επίσης και κατά την δραστηριότητα που ακολουθεί το τέλος των αγώνων, δηλαδή πριν και μετά το ίδιο το γεγονός.
Οι εικόνες κινούνται στο πλαίσιο της φωτογραφίας ντοκουμέντου, ενός φωτογραφικού είδους που παράγει ξεκάθαρες και ακριβείς αναπαραστάσεις ανθρώπων, χώρων και γεγονότων.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από το 2016 έως το 2018 κατά την διάρκεια των αποστολών σε τρία παγκόσμια κύπελλα στη Γλασκώβη, στο Όσλο, και στην πόλη του Μεξικού καθώς και στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κοινωνικού Ποδοσφαίρου, το καλοκαίρι του 2018 στο Γκρατς. Επίσης κατά την περιοδεία της εθνικής αστέγων σε προσφυγικούς καταυλισμούς την περίοδο 2016-2017.
Στην πρωτοβουλία κοινωνικού ποδοσφαίρου συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, ανεξαρτήτως φυλής και ποδοσφαιρικού ταλέντου που βιώνουν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό σε ακραίες μορφές (άστεγοι, πρόσφυγες, συνάνθρωποί μας που είναι ενταγμένοι σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης κ.λπ.). 
Η Εθνική Αστέγων είναι ενταγμένη στην πρωτοβουλία κοινωνικού ποδοσφαίρου "Γκολ στη Φτώχεια" του περιοδικού δρόμου "Σχεδία". 

 

Αρχοντικό Μίσιου

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019 (Εκτός Σαββάτου & Κυριακής 8-9.6)

Τρ. - Κυρ.: 09:00 - 13:00

Εγκαίνια: 30.5.2019, 20:00


 

EΝΤΕΥΞΙΣ, "Freedom"

 

 

 

 

 

  

Πνευματικό Κέντρο Ιωαννίνων (Αγίας Μαρίνας 55)

Διάρκεια: 30.5-9.6.2019

Δευτ.- Κυρ.: 10:00-14:00 & 18:00-22:00

Εγκαίνια: 1.6.2019, 21:00

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας 15 φωτογραφικών ομάδων του δικτύου "ΕΝΤΕΥΞΙΣ".


 

Miho Suzuki

 «Η φύση είναι ασύγκριτος οδηγός εάν γνωρίζεις πώς να την ακολουθείς». Gustav Carl Jung         

 Γιατί έφτασα στα μυστηριώδη βράχια των Μελιγγών;

 Καθώς περπατούσα στο βουνό στο χωριό των Μελιγγών, συνάντησα έναν κήπο. Τρεις ασύγκριτα σχηματισμένοι βράχοι ήταν τοποθετημένοι στην πλευρά ενός λόφου. Κατευθείαν προσκαλέστηκα να σταθώ δίπλα σε αυτούς τους μυστηριώδεις βράχους. Η θέα από μία πλαγιά ήταν πανέμορφη. Όπως γύρισα να κοιτάξω πίσω μου, έμεινα έκπληκτη καθώς είδα μια ψηλή, χαραγμένη σταυροειδή πέτρα να στέκεται πάνω από έναν λόφο, συμπεριφερόμενη ως οδηγός για να με παρακινήσει να παρατηρήσω το τοπίο σε αυτή την ακριβή θέση. Τρεις βράχοι αποτελούμενοι από φυσικά στοιχεία και μια συμβίωση της γεωμετρίας, με οδηγούν στην εμπειρία της ενεργειακής δίνης του βουνού.

 Η ιαπωνική λέξη iwakura, ένας βράχος ως μια έδρα ενός θεού, θεωρείται να είναι ιερός στον Kami, έναν θεό, ο οποίος καλείται να κατέβει για λατρεία. Τέτοιοι βράχοι αντιμετωπίζονται ως ένας σύνδεσμος με τον κόσμο των θεών, και γι' αυτό θεωρούνται θεϊκοί βράχοι. Σε ολόκληρη την Ιαπωνία, τέτοιοι βράχοι ίσως αναφέρονται σε μια ποικιλία εκφράσεων όπως: «θεϊκής προέλευση πέτρα», «θεϊκή καθιστική πέτρα», «θεϊκής εμφάνισης πέτρα» και το «αποτύπωμα της πατημασιάς του Kami».                                                 

 Πως ήταν οι μυστηριώδεις πέτρες τοποθετημένες; Ποιος έφτιαξε αυτό τον κήπο; Πολλές ερωτήσεις έτρεχαν στο μυαλό μου. Οι πέτρες και ο κήπος δημιούργησαν μια δίνη που οδηγήθηκε σε θετική ενέργεια δια μέσω των φυσικών στοιχείων, των γεωγραφικών και γραφικών παραγόντων.   

 Συνέχισα να επισκέπτομαι τον χώρο για να φωτογραφίζω έως το τέλος της παραμονής και του σεμιναρίου μου στους Μελιγγούς. Το τι ανακάλυψα σχετικά με τους βράχους και τον κήπο ήταν μία ακόμη έκπληξη.

 

Πινακοθήκη Μελιγγών

Διάρκεια: 30.5-30.6.2019

Δευτ.-Κυρ.: 18:00-21:00

Εγκαίνια: 8.6.2019, 21:00