Με την οικονομική υποστήριξη και την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, της Περιφέρειας Ηπείρου και του Δήμου Ιωαννιτών

Photometria International Photography Festival

17η διοργάνωση

Διάρκεια: 27.9 – 30.11.2025

To διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας Photometria 2025 φιλοξενεί πάνω από 50 καλλιτέχνες σε 12 σημεία ιστορικού και εικαστικού ενδιαφέροντος στην πόλη των Ιωαννίνων. Το Photometria Photography Center, η μόνιμη έδρα του φεστιβάλ που λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, φιλοξενεί και φέτος μία από τις πιο εμβληματικές εκθέσεις της διοργάνωσης. To πρόγραμμα, όπως κάθε χρόνο, είναι πλούσιο σε νέες φωτογραφικές προτάσεις, διαλέξεις υψηλού επιπέδου και δράσεις για τους επισκέπτες και τους πολίτες των Ιωαννίνων. Μετά το πέρας του φεστιβάλ, επιλεγμένες εκθέσεις ταξιδεύουν σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Φεστιβάλ

“Non Stop Pop”, Photometria Awards 2025

Ομαδική έκθεση των 25 επιλεγμένων φωτογραφιών του διαγωνισμού Photometria Awards 2025 με θέμα “Non Stop Pop”, με κριτή τον Alec Soth

Η ποπ κουλτούρα αντανακλά τις αξίες, τις επιθυμίες και τις ανησυχίες της σύγχρονης κοινωνίας και επαναπροσδιορίζεται διαρκώς μέσα από την εμπορική της διάδοση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και την καταναλωτική κουλτούρα. Η έννοια του “Non Stop Pop” υποδηλώνει μια συνεχή και ακατάπαυστη ροή εικόνων και συμβόλων που κατακλύζουν τον κοινωνικό ιστό και επηρεάζουν διαρκώς τις αντιλήψεις και τις προσδοκίες μας.

Μια ανθρωπολογική ερμηνεία της ποπ κουλτούρας επικεντρώνεται στον ρόλο της ως συλλογικού εργαλείου διαμόρφωσης της ταυτότητας, δημιουργώντας ένα είδος “συλλογικού εγώ” που εκφράζεται μέσα από σύμβολα, ενδυματολογικές επιλογές και συμπεριφορές, διαμορφώνοντας κοινότητες που συνδέονται μέσω της κοινής αποδοχής αυτών των χαρακτηριστικών.

Η έννοια της ποπ κουλτούρας ως προϊόν κατανάλωσης αποτελεί επίσης μια κρίσιμη διάσταση προς διερεύνηση. Ως πεδίο αδιάκοπης εμπορευματοποίησης και κατανάλωσης, οι εικόνες της ποπ κουλτούρας αφομοιώνονται γρήγορα από το κοινό, που τις αποδέχεται και τις αναπαράγει, έως ότου ξεπεραστούν από νέες τάσεις. Αυτή η γρήγορη εναλλαγή των τάσεων, που χαρακτηρίζει το σύγχρονο καταναλωτικό πρότυπο, δίνει έμφαση στην προσωρινότητα και την εφήμερη αξία.

Στην εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας, η ποπ κουλτούρα διεισδύει πλέον στην καθημερινότητα όχι μόνο μέσω των παραδοσιακών μέσων, αλλά και μέσω των κοινωνικών δικτύων και του διαδικτύου. Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει και να διαδώσει περιεχόμενο, συμμετέχοντας στην αδιάκοπη παραγωγή της ποπ αισθητικής. Επιπροσθέτως, η ανάγκη των ανθρώπων να φαίνονται δημοφιλείς και να αναγνωρίζονται κοινωνικά έχει γίνει ένα από τα πιο κυρίαρχα χαρακτηριστικά της ποπ κουλτούρας. Μέσα από την προβολή στιγμών της προσωπικής τους ζωής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί προσπαθούν να κατασκευάσουν μια ελκυστική και συχνά επιμελώς διαμορφωμένη εικόνα του εαυτού τους, που αποπνέει ευημερία, επιτυχία και κοινωνική αποδοχή. Ωστόσο, η ένταση με την οποία επιδιώκεται η διαδικτυακή δημοτικότητα συχνά θέτει ερωτήματα για το αν αυτές οι εικόνες αντιπροσωπεύουν την αλήθεια ή αν πρόκειται για μια επιφανειακή εκδοχή της πραγματικότητας. Ενώ οι πλατφόρμες αυτές ενισχύουν την αίσθηση σύνδεσης και αναγνωρισιμότητας, οι εικόνες που παρουσιάζονται είναι συχνά «φιλτραρισμένες» και επιλεγμένες, δίνοντας έμφαση μόνο στις πιο φωτεινές πτυχές της ζωής. Έτσι, η επιδίωξη της δημοφιλίας καθίσταται πολλές φορές ένας αυτοσκοπός, που απομακρύνει από την αυθεντικότητα, αντικαθιστώντας την προσωπική εμπειρία με ένα κατασκευασμένο αφήγημα, το οποίο μπορεί να δημιουργεί έντονη ψυχολογική πίεση και αίσθημα ανεπάρκειας.

Τέλος, στην ποπ κουλτούρα το χρώμα λειτουργεί ως κεντρικό αισθητικό εργαλείο που ενισχύει την οπτική αμεσότητα και τη δυναμική των εικόνων, καθιστώντας τις ελκυστικές και ευρέως αναγνωρίσιμες. Οι έντονες και κορεσμένες αποχρώσεις που κυριαρχούν σε διαφημιστικά μέσα, κοινωνικά δίκτυα και μόδα δεν περιορίζονται σε διακοσμητικό ρόλο, αλλά αντανακλούν και επιτείνουν την παροδικότητα και την ταχύτητα της καταναλωτικής κουλτούρας.

Δημαρχείο Ιωαννίνων (περιβάλλων χώρος)

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

“Marrickville / Silent Agreements”, Emmanuel Angelicas

επιμέλεια έκθεσης: Ηρακλής Παπαϊωάννου

Το 1998 ο Emmanuel Angelicas και έξι ακόμη μέλη της Αυστραλιανής φωτογραφικής κοινότητας συμμετείχαν στην ομαδική έκθεση Μοναχικό Ημισφαίριο στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ Photosynkyria. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι εικοσιπέντε χρόνια μετά ο Angelicas θα παρουσίαζε μια αναδρομικού χαρακτήρα έκθεση στο ίδιο μουσείο, αποτιμώντας το έργο του στο Μάρικβιλ που είχε στο μεταξύ συμπληρώσει πενήντα ολόκληρα χρόνια. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έλεγε πως γυρίζουμε πάντα την ίδια ταινία, δηλαδή επιστρέφουμε στο ίδιο εσωτερικό ερώτημα ή ερέθισμα. Σε παρόμοιο πνεύμα, ο Angelicas, από παιδί, φωτογραφίζει, μεταξύ άλλων, τον ίδιο Δυτικό Δήμο του Σίδνεϊ, τη γειτονιά μεταναστών όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. 

Τα έργα του, απαράλλαχτα τετράγωνα και ασπρόμαυρα, ταλαντεύονται ανάμεσα στον κόσμο των μεταναστών πρώτης γενιάς, που ορίζεται από αυστηρούς κώδικες και τελετουργίες, και στον ρευστό κόσμο της δεύτερης γενιάς· ανάμεσα στο παραδοσιακό και το σύγχρονο, αυτό που δεσμεύεται από άγραφους κανόνες κι εκείνο που κινείται, φανερά ή υπόγεια, πέρα από κοινωνικά καλούπια και αναστολές. Έτσι, εικόνες από τον στενό πυρήνα της οικογένειας εναλλάσσονται με άλλες που αφήνουν μια γεύση αισθησιασμού, βίας, διάρρηξης της κανονικότητας, πολυδιάστατης διαφορετικότητας. Στα πορτρέτα του συνυπάρχουν η λαχτάρα για ζωή και η ακαμψία του θανάτου, αυτό που φαίνεται και αυτό που λανθάνει, αυτό που οι άνθρωποι είναι και αυτό που ίσως θα ήθελαν να γίνουν, ενίοτε και η μεταβλητή απόσταση ανάμεσα στα δυο. H μετωπικότητα των φωτογραφιών, με τη σχεδόν ωμή αμεσότητα, είναι ως έναν βαθμό παραπλανητική. Κάτω από αυτή τη σύμβαση αντικειμενικότητας, ψηλαφεί κανείς μια ζωηρή κατάφαση προς τη ζωή ως φαινόμενο απρόβλεπτο, ευγενικό όσο και τραχύ, που εκπλήσσει και αντιστέκεται στις εύκολες και ανώδυνες κατατάξεις. 

Σε μια περίοδο που έχει θεοποιήσει την παγκοσμιοποίηση οι φωτογραφίες του Angelicas εξετάζουν προσεκτικά τις λεπτές, ανεξάντλητες αποχρώσεις του τοπικού, θυμίζοντας τον Αμερικανό ιδιοφυή και αντισυμβατικό μουσικό Frank Zappa που σημείωνε πως «όταν κάτι είναι βαθιά προσωπικό γίνεται οικουμενικό». Κάπως έτσι, γίνεται φανερό ότι ο Angelicas δεν αρκείται στην έντεχνη τεκμηρίωση μιας κοινότητας μεταναστών του Σίδνεϊ ή μιας αόριστα σύγχρονης αυστραλιανής ταυτότητας. Σκαλίζει βαθύτερα για να εκμαιεύσει πράγματα συχνά κρυμμένα, με σταθερό σχεδόν φόντο την υπαρξιακή μοναχικότητα. Το Μάρικβιλ όμως για τον Angelicas ως έργο είναι αναπόδραστα και μια λοξή ματιά σε μισό αιώνα χρόνου από τη δική του κλεψύδρα, στα ανθρώπινα σταυροδρόμια που διέσχισε τολμηρά μέσα από «σιωπηλές συμφωνίες», αποκτώντας πρόσβαση σε κόσμους συχνά ιδιωτικούς.

Ηρακλής Παπαϊωάννου

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων (ισόγειο)

Διάρκεια: 28.9 – 28.11

σε συνεργασία με το MOMus – Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης

και με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Αυστραλίας στην Ελλάδα

“Reaching the stars”, Kristian Schuller

επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

Το φωτογραφικό έργο του Kristian Schuller κινείται στο μεταίχμιο μόδας, θεατρικότητας και εικαστικής σύνθεσης, δημιουργώντας ποιητικούς, ονειρικούς κόσμους. Οι εικόνες του δεν αποτυπώνουν την πραγματικότητα, αλλά σκηνοθετούν φανταστικά τοπία όπου κοστούμια, κατασκευές, φωτισμός και κίνηση συνθέτουν αφηγήσεις με έντονη εκφραστικότητα. Επηρεασμένος από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο (σουρεαλισμό, εξπρεσιονισμό) και κλασικούς φωτογράφους μόδας όπως ο Blumenfeld και ο Man Ray, ενσωματώνει επίσης βιώματα από τα παιδικά του χρόνια πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Σε συνεργασία με τη σύζυγό του, Peggy Schuller, μετατρέπει τα ρούχα σε γλυπτικές εγκαταστάσεις, υπερβαίνοντας τη λειτουργική τους διάσταση. Το χρώμα έχει συμβολικό και ψυχολογικό βάρος, ενώ η ανθρώπινη φιγούρα – συχνά θολή ή ακινητοποιημένη – γίνεται φορέας ιδεών. Η γυναικεία μορφή αποκτά κεντρικό και συχνά μυθικό ρόλο. Σε μια εποχή ψηφιακής ομοιομορφίας, ο Schuller προτείνει τη φωτογραφία ως εικαστική απόδραση, επιμένοντας στη σύνθεση, την πρόθεση και την ελευθερία της φαντασίας.

Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων (1ος όροφος)

Διάρκεια: 28.9 – 28.11

με την υποστήριξη:

“Στην Παραλία”, Γιώργος Δεπόλλας

συντονισμός έκθεσης: Χαρά Σκλήκα

Ο φωτογράφος Γιώργος Δεπόλλας επιλέγει 30 φωτογραφίες από την  εργασία του «Στην Παραλία», που παρουσιάζονται στο πλαίσιο του 17ου Photometria International Photography Festival. 

Το έργο του Γιώργου Δεπόλλα έχει συμβάλει τόσο στη σύγχρονη Ελληνική φωτογραφία όπως αυτή διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του ’80 και μετά, όσο και στον οπτικό πολιτισμό με την αναπαράσταση της καθημερινής ζωής απλών ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων, αλλά και της λαϊκής κουλτούρας. Ο Δεπόλλας από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 αφηγείται με εικόνες, ιστορίες ανθρώπων που ο ίδιος συναντά, συνδιαλέγεται, παρατηρεί. Διερευνώντας τις δυνατότητες του φωτογραφικού μέσου και ταυτόχρονα επηρεασμένος από τον κινηματογράφο στο αρχικό στάδιο της ενασχόλησής του με τη φωτογραφία, ο Γιώργος Δεπόλλας γίνεται μέρος της καθημερινότητας, άλλοτε κωμικής, άλλοτε μοναχικής, πάντα όμως με επίκεντρο τον άνθρωπο. 

Το σκληρόδετο ομότιτλο λεύκωμα που συνοδεύει την έκθεση, εκδόθηκε το 2003 από τις εκδόσεις Fotorama και φιλοξενεί στις σελίδες του 58 φωτογραφίες, οι περισσότερες από τις οποίες έγιναν την περίοδο 1984 – 1986 σε παραλίες της Αττικής, κυρίως στη Λούτσα. Τα εκτεταμένα δοκίμια του βιβλίου επιμελούνται οι Κωστής Αντωνιάδης και Ηρακλής Παπαϊωάννου. 

Photometria Photography Center (ισόγειο)

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

“Out of this World”, Sanja Marusic

επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

Η φωτογραφική πρακτική της Sanja Marusic αποτελεί μια διερεύνηση της εφήμερης φύσης της εικόνας και της διαλεκτικής σχέσης μεταξύ σώματος, τοπίου και χρωματικής σύνθεσης. Μέσα από ένα πολυδιάστατο εικαστικό λεξιλόγιο που περιλαμβάνει αναλογική και ψηφιακή φωτογραφία, φιλμ, κολάζ και ζωγραφική, η καλλιτέχνιδα επιχειρεί να αποδομήσει την αντίληψή μας για τον τόπο και τον χρόνο, δημιουργώντας έναν εναλλακτικό εικονικό κόσμο.

Ο τρόπος με τον οποίο η Marusic ενσωματώνει το ανθρώπινο σώμα στο φυσικό περιβάλλον παραπέμπει σε μια μορφή «ζωντανού γλυπτού», το οποίο υπάρχει μόνο όσο διαρκεί η στιγμή της φωτογραφικής αποτύπωσης. Η εικαστική της γλώσσα στηρίζεται στην αποστασιοποίηση από το ρεαλιστικό πλαίσιο: τα σώματα συχνά στερούνται χαρακτηριστικών προσώπου, ενώ η ένδυση και η σκηνογραφία σχεδιάζονται ώστε να αποφεύγουν αναφορές σε συγκεκριμένες χρονικές ή πολιτισμικές συντεταγμένες.

Το χρώμα αποτελεί δομικό στοιχείο της καλλιτεχνικής της έκφρασης, όχι απλώς ως αισθητικό εργαλείο, αλλά ως στρατηγική αποδόμησης της οπτικής εμπειρίας. Η Marusic προσεγγίζει τις φωτογραφίες της με τη λογική της αποχρωματισμένης εικόνας, επιλέγοντας εκ νέου την παλέτα μέσα από ψηφιακές και χειροποίητες παρεμβάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η χρήση του χρώματος καθίσταται μια διαδικασία νοητικής ανακατασκευής του χώρου, προσφέροντας μια αίσθηση ελεγχόμενης ελευθερίας.

Το Out of This World συγκροτεί μια φωτογραφική αφήγηση που υπερβαίνει τα όρια της ρεαλιστικής αναπαράστασης, καλώντας τον θεατή σε μια εμπειρία απομάκρυνσης από το οικείο. Μέσα από τη συνύφανση σώματος, τοπίου και εικαστικής παρέμβασης, η Marusic προτείνει έναν εναλλακτικό τρόπο θέασης, όπου η εικόνα λειτουργεί όχι ως απλή αποτύπωση της πραγματικότητας, αλλά ως πεδίο αναστοχασμού για τη φύση της ίδιας της οπτικής αντίληψης.

Εκθεσιακός Χώρος Πολιτιστικού Πολυχώρου «Δημ. Χατζής»

Διάρκεια: 27.9 – 12.10

Δευ. – Παρ.: 18:00 – 22:00

Σαβ. – Κυρ.: 10:00 – 14:00 & 18:00 – 22:00

“FUTURITIES: Η άλλη όψη της βιωσιμότητας, η εξαφάνιση του ανθρώπου, η εξερεύνηση του διαστήματος και η οπτικοποίηση“, Ιωάννης Κόντος, Ιωάννης Γαλανόπουλος Παπαβασιλείου 

επιμέλεια έκθεσης: Ιωάννης Κόντος, Ιωάννης Γαλανόπουλος Παπαβασιλείου

Τα τελευταία 65 χρόνια, οι ελπίδες και οι φιλοδοξίες της ανθρωπότητας για την εξερεύνηση του διαστήματος έχουν υλοποιηθεί με τρόπους άνευ προηγουμένου. Μετά τη Σελήνη, λόγω της σχετικής της εγγύτητας, ο Άρης έχει αναδειχθεί ως ο κύριος στόχος. Πέρα από τις επιστημονικές ανακαλύψεις, η εξερεύνηση του διαστήματος ανοίγει δρόμους προς τα πιο τολμηρά όνειρα της ανθρωπότητας, από την πιθανή ανακάλυψη εξωγήινης ζωής μέχρι τη μετεξέλιξή μας σε διαπλανητικό είδος. Όμως, πριν φτάσουμε εκεί, χρειάζεται πρώτα να «δούμε πού πηγαίνουμε», κάτι που προϋποθέτει την ενίσχυση του επιστημονικού μας βλέμματος. Η αποστολή Emirates Mars Hope Mission (EMM) είναι το πρώτο σκάφος που, από το 2021 οπότε και εισήλθε σε τροχιά γύρω από τον Άρη, μας παρέχει δεδομένα για την ατμόσφαιρα και τα στρώματά της.

Αυτό το συνεργατικό εικαστικό έργο των Δρ. Ιωάννη Γαλανόπουλου Παπαβασιλείου και Δρ. Ιωάννη Κοντού, με δημόσια έκθεση και δράσεις κοινωνικής διάχυσης, επιδιώκει να αναδείξει τις συνδέσεις μεταξύ τέχνης και επιστήμης, το τρέχον εγχείρημα χαρτογράφησης και οπτικοποίησης του διαστήματος στο πλαίσιο της νέας Διαστημικής Εποχής και της αποστολής (EMM), και να φωτίσει συζητήσεις που στρέφονται προς την άλλη όψη της βιωσιμότητας, την πιθανότητα εξαφάνισης του ανθρώπου ή τη διαφυγή της ανθρωπότητας από τη Γη αναζητώντας νέα άστρα και ηλιακά συστήματα.

Το FUTURITIES στοχεύει να αποδώσει αφηγήσεις, τεκμήρια και υποθετικά περιβάλλοντα που σχετίζονται με την άλλη όψη της βιωσιμότητας, την ενδεχόμενη απειλή της ανθρώπινης εξαφάνισης και τη σύνδεσή της με την εξερεύνηση του διαστήματος. Σκοπός του είναι να προτείνει λύσεις μέσω της έκθεσης και να ενεργοποιήσει στρατηγικές της τέχνης και του design. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω διευρυμένης φωτογραφίας, τεχνολογιών δημιουργίας εικόνας από κείμενο (Text to Image Generation) και εγκαταστάσεων. Το όφελος αυτής της διαμεσολαβητικής πρακτικής είναι η επαναδιαπραγμάτευση του «επιστημονικού μας βλέμματος», τόσο στην επιστήμη όσο και στην τέχνη.

Η υποθετική τέχνη του διαστήματος (δηλαδή ερμηνευτικές απεικονίσεις πλανητών, σκουληκότρυπες, νεφελώματα ή άλλοι μη-τόποι στο διάστημα) μπορεί να συνεχίσει να ζει και να δημιουργεί νέες (μεγάλες) αφηγήσεις για τον χώρο, τον συλλογικό πολιτισμό, και να ενισχύει τη γνώση μας σχετικά με τη βιωσιμότητα έναντι της εξαφάνισης. Παραδείγματα αυτού αποτελούν οι «χάρτινες» ή οραματικές αρχιτεκτονικές δημιουργίες που υπάρχουν μόνο ως εικόνες, όπως τα αρχεία μεμονωμένων αρχιτεκτόνων ή ομάδων, π.χ. των Archigram, Superstudio ή το Περίπτερο της Serpentine Gallery του Toyo Ito στο Hyde Park.

Παγιδευμένα στο λανθάνον πεδίο της ανθρώπινης αντίληψης, του χρόνου και του τόπου, αυτά τα υποθετικά περιβάλλοντα ή καταλύματα μπορούν να γεννήσουν αμοιβαδοειδείς αφηγήσεις για τον κόσμο μας και να προσφέρουν πολλαπλές αναφορές για νέα ουτοπικά περιβάλλοντα.

Το FUTURITIES συνεχίζει αυτή την κληρονομιά και προτείνει λύσεις μέσα στα συμφραζόμενα της βιωσιμότητας ή της ανθρώπινης εξαφάνισης. Θίγει ερωτήματα για τη διαδικασία της επιστημονικής εξέλιξης, τη διάρκειά της και τον αντίκτυπό της στις ανθρώπινες γενιές, τη σημασία και την ιστορική επέκταση της αποστολής Emirates Mars Mission για τους πολίτες των ΗΑΕ, τη σχέση μεταξύ επιστημονικών και καλλιτεχνικών εικόνων στο πλαίσιο της ψηφιακής εποχής, τη διαδικασία δημιουργίας εικόνων του διαστήματος με διάφορα μέσα, τις προκλήσεις και τους περιορισμούς της στο πεδίο της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής και στο πλαίσιο της ψυχαγωγικής πληροφόρησης (infotainment) που απευθύνεται στους σύγχρονους θεατές.

Υπαίθριος χώρος (νότια πύλη κάστρου)

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

Δευ. – Κυρ.: 8:00 – 21:00

“Spirits Unseen”, Μυρτώ Παπαδοπούλου

επιμέλεια έκθεσης: Χριστόφορος Δουλγέρης

Η έκθεση είναι αποτέλεσμα της ερευνητικής και φωτογραφικής δραστηριότητας της Μυρτώς Παπαδοπούλου στα απομονωμένα χωριά της μειονότητας των Πομάκων στη Θράκη. Από το 2017 μέχρι το 2021, πραγματοποίησε ταξίδια και περιηγήσεις στα ορεινά Πομακοχώρια με σκοπό την αλληλεπίδραση με τη γυναικεία κοινότητα, η οποία παραμένει στον τόπο για να αναλάβει τις υποχρεώσεις των νοικοκυριών. Αντιθέτως, οι ζωές των ανδρών ακολουθούν διαφορετικές τροχιές λόγω της αναγκαστικής τους μετανάστευσης στα αστικά κέντρα της βόρειας Ευρώπης προς
αναζήτηση εργασίας.

Καθώς η παραδοσιακή δομή και οι σχέσεις της κοινότητας των Πομάκων προσαρμόζονται σε αυτές τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, παρατηρείται μια δυναμική αναζήτηση και από τα δύο φύλα σε ζητήματα που αφορούν τις διακρίσεις στον κόσμο της εργασίας και της εκπαίδευσης. Το έργο Spirits Unseen, εστιάζει στους έμφυλους ρόλους, σε μια κοινωνία όπου τα ζευγάρια παντρεύονται σε νεαρή ηλικία και ταυτόχρονα αναζητούν τη δική τους φωνή και ταυτότητα, ανάμεσα στις σκιές της ιστορίας και τους κώδικες της παράδοσης.

Τα έργα της Παπαδοπούλου μοιάζουν να ισορροπούν στο αθέατο όριο ανάμεσα στη φωτεινή και σκοτεινή πλευρά, οι οποίες συνυπάρχουν σε έναν τόπο μυστηριακό. Ζώα, δένδρα, νερά, σύμβολα, άνθρωποι και χώμα, αποτελούν οργανικά υλικά για τη σύνθεση μιας συλλογικής τελετουργικής διαδικασίας. Τα στοιχεία της φύσης και οι ανθρώπινες μορφές άλλοτε συνδιαλέγονται σε ένα νέο φως και άλλοτε αναδύονται σιωπηλά, σαν υπόγεια νερά, όχι ως κάτι απόκοσμο, αλλά για να φανερώσουν μυστικά και ευαισθησίες. Όλα φωτίζονται φευγαλέα ως μέρη ενός σκηνικού, υψώνουν ανάστημα σε μια στιγμή συνειδητοποίησης και χάνονται ξανά.

Η φωτογράφος δημιουργεί μια αφηγηματική συνθήκη που περνά από το προσωπικό βίωμα στο παραμύθι, από το στέρεο έδαφος της παράδοσης στη ροή των νερών και των καιρών, από τον ρόλο και τη θέση των γυναικών -αόρατων πριν- στον εσωτερικό ρυθμό και τη δύναμη που διέπει τις
αισθήσεις και τα συναισθήματά τους.

Αναπόσπαστο δομικό υλικό της έκθεσης αποτελεί μια συλλογή αρχειακών τεκμηρίων, που αναδύονται απροσδόκητα σε μια αδιάκοπη πορεία ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Αν και μοιάζουν εικόνες μακρινές, η αύρα τους βρίσκει τρόπο να επιβιώνει, ψηλαφώντας το αποτύπωμα ενός κόσμου που είναι ακόμη παρών. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καταθέτει ένα έργο που επαναδιαπραγματεύεται τις κυρίαρχες αφηγήσεις που προβάλλονται στις μειονοτικές κοινότητες, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τις κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές προεκτάσεις, διερευνώντας τον απόηχό της μυθικής φύσης της πολυδιάστατης πομακικής ταυτότητας.

Μουσείο Αργυροτεχνίας

Διάρκεια: 27.9 – 3.11

[27.9 – 15.10] Καθημερινά εκτός Τρίτης: 10:00 – 18:00

[16.10 – 3.11] Καθημερινά εκτός Τρίτης: 10:00 – 17:00

σε συνδιοργάνωση με το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

“Σώζοντας τις Φωτογραφίες / Ανακτώντας τις Μνήμες”

επιμέλεια έκθεσης: Pedro Vicente-Mullor, Pilar Soriano Sancho, Esther Nebot Díaz, Παναγιώτης Παππάς

βοηθός επιμέλειας: Darío Rodriguez Ochoa

Η έκθεση αυτή παρουσιάζει τη σημαντική συλλογική προσπάθεια πίσω από το Salvem les Fotos UPV / Recuperar las Memorias, ένα εγχείρημα που ξεκίνησε μετά τις καταστροφικές πλημμύρες DANA που έπληξαν τη Βαλένθια στις 29 Οκτωβρίου 2024. Αντιμέτωποι με χιλιάδες οικογενειακές φωτογραφίες που είχαν καταστραφεί από το νερό και τη λάσπη, μια ομάδα εθελοντών — ανάμεσά τους φοιτητές, ερευνητές, συντηρητές και τεχνικοί — ενώθηκε υπό την καθοδήγηση των ερευνητών Pedro Vicente-Mullor, Pilar Soriano Sancho και Esther Nebot Díaz. Το εγχείρημα οργανώθηκε στο Πολυτεχνείο της Βαλένθια (Universitat Politècnica de València) και επικεντρώθηκε στη συγκέντρωση, τον καθαρισμό και την αποκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων κατεστραμμένων οικογενειακών φωτογραφιών, με σκοπό να σωθεί ό,τι φαινόταν οριστικά χαμένο.

Η έκθεση δεν στέκεται μόνο στη συναισθηματική και συμβολική αξία αυτών των εικόνων, αλλά αναδεικνύει και την τεχνική, σχολαστική και συχνά αθέατη εργασία που απαιτήθηκε για την αποκατάστασή τους. Οι επισκέπτες θα ανακαλύψουν το πλαίσιο και τη διαδικασία του έργου. Δίπλα σε τεκμηρίωση για τις μεθόδους και τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν, η έκθεση παρουσιάζει κατεστραμμένες φωτογραφίες στην αρχική τους κατάσταση δίπλα στα αποκατεστημένα τους αντίγραφα. Αυτές οι εικόνες φανερώνουν όχι μόνο την ευθραυστότητα της μνήμης, αλλά και την απροσδόκητη ανθεκτικότητά της.

Το Σώζοντας τις Φωτογραφίες / Ανακτώντας τις Μνήμες αποτελεί απόδειξη της δύναμης της κοινότητας, του ρόλου της φροντίδας στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του βαθύ δεσμού ανάμεσα στη μνήμη, την εικόνα και την ταυτότητα.

Αίθουσα Πολλαπλών Εκδηλώσεων «Δημήτριος Κωνστάντιος» (Ιτς Καλέ)

Διάρκεια: 27.9 – 12.10

Δευ. – Παρ. 18:00 – 21:00

Σαβ. – Κυρ.: 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00

“Tide”, Telemach Wiesinger

επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς 

Ο Telemach Wiesinger έχει το χάρισμα να εξερευνά δημιουργικά το ίδιο θέμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη νέα του σειρά, μαγεύεται από τη θάλασσα. Αφήνει στην άκρη κάθε τοπογραφική ή βιογραφική αφήγηση και επικεντρώνεται αυστηρά στην αλληλεπίδραση φωτός, θάλασσας και ουρανού — δεμένη σφιχτά από τον ορίζοντα, τη μοιραία γραμμή τόσο για την κοσμοαντίληψη όσο και για τη ναυσιπλοΐα. Αυτό το μακρινό σύνορο, όπου οι θάλασσες του νερού και του αέρα συναντιούνται — έστω μόνο στη δική μας οπτική αποτελεί έναν από τους πιο στοιχειώδεις τρόπους προσανατολισμού και καταλαμβάνει τη μνήμη και τη φαντασία της ανθρωπότητας σε όλες τις εποχές. Ο ορίζοντας είναι στοιχείο τάξης, είναι σύνορο, είναι μια μεγάλη πρόσκληση για ταξίδια τόσο του νου όσο και της θάλασσας. Είναι η γραμμή όπου ανατέλλουν και δύουν τα άστρα, εκεί όπου μπορούμε να εξασκηθούμε στην παρατήρηση και τη διάκριση, όπου οι ναυτικοί και οι αστρονόμοι μαθαίνουν να διαβάζουν τα σημάδια και να αποφασίζουν για τη σημασία και τις συνέπειες των γεγονότων. Ο ορίζοντας είναι ένα θέμα με πολύ πάθος — και όμως ο Telemach Wiesinger το συνθέτει ψυχρά, λακωνικά και με ακρίβεια. Συνήθως επιλέγει μια υψηλή θέση για την κάμερα, τοποθετεί τον ορίζοντα στο μέσο της εικόνας και περιορίζει αυστηρά το κάδρο μέσα σε ένα τετράγωνο. Μάθαμε τη σημασία αυτής της μορφής μέσα από τους ζωγράφους Malevich ή Albers. Μέσα σε αυτή την τάξη, βρίσκουμε τώρα αυτό που ο φωτογράφος εύστοχα αποκάλεσε «seescapes» — προσκλήσεις στο βλέμμα, με θέμα τη θάλασσα αλλά και την ίδια την πράξη του βλέπειν.

Τώρα αυτά τα θαλασσινά τοπία φέρουν τον τίτλο TIDE. Εδώ πρόκειται για το ασπρόμαυρο και γκρι υπόβαθρο της καθαρής, συγκεντρωμένης και δροσερής ματιάς. Καμία θαλασσογραφία με πλήθος πλοίων και τη δραματική πάλη ανθρώπου και θάλασσας· καμία παραθαλάσσια ζωγραφιά με ψάρεμα ή σκηνές λουομένων· κανένα αίσθημα Melville ή Joseph Conrad· καμία παρεξήγηση της τελευταίας στιγμής σε μακρινές λιμνοθάλασσες· ούτε μια ακτή ή παραλία αναγνωρίσιμη από τον θεατή — μόνο μια φορά ένα τάνκερ που φαίνεται σαν μαύρο σημάδι στον ορίζοντα, και άλλοτε, γύρω στο μεσημέρι, ένας φάρος. Αυτές είναι εικόνες πραγματικού χρόνου — ο Telemach Wiesinger δεν είναι κάποιος ψηφιακός «μάγος των pixels» που κατασκευάζει εφέ στον υπολογιστή. Καταγράφει με πάθος αναλογικές εικόνες, χρησιμοποιεί φίλτρα και ασκεί όλες τις τέχνες του σκοτεινού θαλάμου. Η κλασική διαδικασία μετατρέπει κάθε φωτογραφία σε μια στιγμή αλήθειας. Εκεί πάνω στον ουρανό, εκεί κάτω στη θάλασσα. Τι βλέπουμε; Τι γνωρίζουμε; (Wolfgang Heidenreich)

Στοές Κάστρου (πύλη Αγ. Γεωργίου)

Διάρκεια: 27.9 – 12.10

Δευ. – Παρ.: 18:00 – 21:00

Σαβ. – Κυρ.: 10:00 – 13:00 & 18:00 – 21:00

με την υποστήριξη:

“Fungi”, Elizabeth Rovit

επιμέλεια έκθεσης: Ευαγγελία Φλεριανού

Στην καρδιά της αστικής ζούγκλας, ανάμεσα στο μπετόν και το χάος, βρίσκεται ένας κρυμμένος κόσμος που σφύζει από ζωή και αποσύνθεση – καλώς ήρθατε στο Fungi. Αυτό το καθημερινό φωτογραφικό ημερολόγιο ξεκινά ένα ταξίδι σε άγνωστους και οικείους χώρους, αποτυπώνοντας στιγμές ωμότητας, ευαλωτότητας και απομόνωσης μέσα στη φασαρία.  

Αυτή η σειρά εξερευνά τη λεπτή ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και αποσύνθεσης και γεννήθηκε από τα βάθη της προσωπικής ενδοσκόπησης και την επιθυμία να αντιμετωπίσει την ωμή, αφιλτράριστη πραγματικότητα της καθημερινής ζωής.  

Από κοντινά πλάνα που αψηφούν τη συμβατική ωραιοποίηση και αποκαλύπτουν την ευθραυστότητα της ζωής, μέχρι διαστρεβλωμένες προοπτικές που αμφισβητούν την αντίληψη της πραγματικότητας, κάθε εικόνα είναι μια αντανάκλαση της παροδικής φύσης της ύπαρξης και του αιώνιου χορού μεταξύ ζωής και θανάτου. Το περιβάλλον γίνεται μια λευκή σελίδα πάνω στην οποία αποτυπώνεται η πολυπλοκότητα των οικείων συναισθημάτων. Οι σκιές χορεύουν στο τσιμεντένιο τοπίο, ψιθυρίζοντας μυστικά της νύχτας, ενώ η μοναξιά μετατρέπει τις μορφές σε πλοηγούς των δρόμων, βυθισμένες στις δικές τους σκέψεις και αναμνήσεις.  

Ωστόσο, μέσα στη φθορά και τη μοναξιά, αναδύεται μια ήρεμη ομορφιά – μια υπενθύμιση της ανθεκτικότητας της ύπαρξης και της δυνατότητας ανάπτυξης ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπως κάνουν και οι «Μύκητες». 

Gallery 3Portes

Διάρκεια: 27.9 – 12.10

Δευ. – Παρ.: 10:00 – 14:00

Τρ., Πεμ., Παρ.: 18:00 – 20:00

Σαβ.: 13:00 – 15:00

με την υποστήριξη της Gallery 3Portes

Parallel Voices

Επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

Ομαδική έκθεση των 9 επιλεγμένων φωτογραφικών σειρών του διαγωνισμού Parallel Voices 2025

Αύλειος χώρος Αρχοντικού Πυρσινέλλα – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

με την υποστήριξη του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

“The Roma Princesses“, Manuel Federl

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πριγκίπισσα στο γκέτο των Ρομά. Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις της κοινωνίας την παγίδευσαν στη φτωχογειτονιά. Παρ’ όλα αυτά, ένας γενναίος πρίγκιπας προσπάθησε να την απελευθερώσει από τα νύχια της φτώχειας και να βάλει τον κόσμο στα πόδια της». Ένα όνειρο που πιθανότατα έχουν πολλά κορίτσια στους οικισμούς Ρομά. 

Το κορίτσι από αυτό το παραμύθι ζει στο Trebišov, ένα από τα μεγαλύτερα γκέτο Ρομά στη Σλοβακία. Περίπου 7.000 άνθρωποι ζουν εδώ κάτω από επισφαλείς συνθήκες σε καλντερίμια ή σε ετοιμόρροπες πολυκατοικίες. Τα περισσότερα διαμερίσματα δεν έχουν αποχετευτικό σύστημα, ούτε ντους, ούτε τουαλέτες, ούτε κουζίνα. Υπάρχει ένα μόνο πηγάδι για όλους τους κατοίκους.  Το Trebišov, στην ανατολική Σλοβακία, είναι ένας από τους περίπου 800 οικισμούς που υπάρχουν, σύμφωνα με τον Άτλαντα των κοινοτήτων των Ρομά του 2019. 

Περίπου 450.000 Ρομά ζουν στη Σλοβακία. Ήδη τα παιδιά έχουν ένα δύσκολο ξεκίνημα.  Σύμφωνα με μελέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2022, τα 2/3 των παιδιών Ρομά πηγαίνουν σε σχολεία όπου διδάσκονται μόνο Ρομά. Το κορίτσι από το παραμύθι φοιτά επίσης σε ένα σχολείο που φοιτούν μόνο Ρομά στον οικισμό. Τα παιδιά μιλούν συχνά στο σπίτι με τους γονείς τους τη γλώσσα των Ρομά. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν νηπιαγωγεία γι’ αυτά, η σλοβακική τους γλώσσα είναι συχνά φτωχή όταν ξεκινούν το σχολείο. Γράφονται σε ειδικά σχολεία στα οποία φοιτούν μόνο Ρομά. Η σχολική ύλη σε εννέα χρόνια αντιστοιχεί στο περιεχόμενο που μαθαίνουν τα σλοβακικά παιδιά σε τέσσερα χρόνια. Εξαιτίας αυτού, η φοίτηση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι σχεδόν αδύνατη. 

Οι διακρίσεις και η κακή πρόσβαση στην εκπαίδευση εμποδίζουν τους νέους Ρομά να σπάσουν τον φαύλο κύκλο της φτώχειας. Δεν έχουν καμία τακτική ρουτίνα και καμία ελπίδα για βελτίωση.  Αυτές οι προοπτικές κάνουν τη ζωή δύσκολα υποφερτή. Η απελπισία έχει οδηγήσει πολλούς νέους στην εξάρτηση από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά. Καμία πληθυσμιακή ομάδα στην Ευρώπη δεν πρέπει να ζει σε πιο απάνθρωπες συνθήκες. Κατά μέσο όρο, πεθαίνουν δέκα χρόνια νωρίτερα από τους υπόλοιπους Σλοβάκους.

“In Uniform“, Jan Kraus

Η σειρά «In Uniform» εξετάζει τη σχέση μεταξύ των πολιτών και του κράτους, απεικονίζοντας ανθρώπους που εργάζονται στην εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. Οι στολές αλλάζουν ταυτότητες, οριοθετούν και αναθέτουν. Η στολή συμβολίζει το διαχωρισμό μεταξύ ανθρώπων και αξιωμάτων – πολιτών και κράτους. Ταυτόχρονα, εμποδίζει τη θέα της προσωπικότητας του χρήστη. Το έργο «In Uniform» επιχειρεί να αποκαλύψει τον ιδιωτικό άνθρωπο, το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τη στολή. Οι εικόνες ανοίγουν έναν διάλογο που εξετάζει τα στερεότυπα της κρατικής εξουσίας, αλλά και θέτει ερωτήματα σχετικά με την ευθύνη. Οι δημοκρατίες είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο και η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς της.  

Οι άνθρωποι που απεικονίζονται είναι γονείς, εραστές, μουσικοί, χριστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι, νέοι και ηλικιωμένοι, ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, κάποιοι πάσχουν από διαταραχή μετατραυματικού στρες λόγω της θητείας τους και όλοι είναι πολίτες.  

Το έργο του Jan Kraus διαμορφώνεται από τη Νέα Αντικειμενικότητα. Προσπαθεί να δείξει μια σύγχρονη εικόνα της Γερμανίας στην προκειμένη περίπτωση εξετάζοντας πολίτες που εργάζονται για κρατικούς θεσμούς διαπραγματευόμενοι έτσι και σχολιάζοντας επίσης την άνοδο των δεξιών κομμάτων στη Γερμανία. Οι εικόνες πρέπει να παρουσιάζονται ως πλέγμα υπογραμμίζοντας τον χαρακτήρα μιας κοινωνικής μελέτης.

“Urban Tattoo – “This is beautiful“, Jung Ui Lee

Οι επιφάνειες των κτιρίων αλλάζουν συνεχώς. Μετά την πανδημία, πολλοί ενοικιαστές που αδυνατούσαν να πληρώσουν το ενοίκιο αναγκάστηκαν να φύγουν και νέες πινακίδες εμφανίστηκαν για την επόμενη ελπιδοφόρα επιχείρηση. Αν και το COVID-19 δεν ήταν η μοναδική αιτία, επιδείνωσε την κατάσταση. Αν επισκεφθώ ξανά μια φωτογραφημένη τοποθεσία, θα παρατηρήσω αμέσως τις αλλαγές – κάποιες πινακίδες εξαφανίστηκαν, άλλες καινούργιες. Κάθε πινακίδα αντικατοπτρίζει τις ελπίδες κάποιου για επιτυχία, κάνοντας τα κτίρια να φαίνονται ζωντανά και διαρκώς μεταβαλλόμενα.

Στη Νότια Κορέα, αυτές οι έντονα χρωματιστές, χαοτικές πινακίδες θεωρούνται συχνά σύμβολα μιας ταραχώδους οικονομικής ιστορίας. Η κυβέρνηση έχει ορκιστεί να τις καταργήσει σταδιακά, και όταν εστιάζουν σε ένα θέμα, η αλλαγή συμβαίνει γρήγορα. Έτσι, αισθάνομαι την ανάγκη να τις καταγράψω πριν εξαφανιστούν. 

Επιφανειακά, οι πινακίδες μπορεί να φαίνονται κιτς, αλλά αντιπροσωπεύουν σκληρό ανταγωνισμό. Αντανακλούν τη ζωή της Κορέας – ζωντανή, πολυάσχολη και εντυπωσιακή. Ωστόσο, με τόσα πολλά έντονα χρώματα, τίποτα δεν ξεχωρίζει πραγματικά και ο ανταγωνισμός γίνεται ακόμα πιο σκληρός. 

Παρόλα αυτά, υπάρχει κάτι αξιοθαύμαστο στην αποφασιστικότητα των ιδιοκτητών τους. Αυτές οι πινακίδες, με τις τολμηρές γραμματοσειρές και τις έντονες αποχρώσεις τους, έχουν ως στόχο να τραβήξουν την προσοχή και να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Το ακούσιο αποτέλεσμα είναι κτίρια που είναι ζωντανά και δυναμικά, μακριά από την τραγική αφήγηση που συχνά συνδέεται με το παρελθόν της Κορέας. Μέσα από αυτό το έργο, κατάφερα να δω την ομορφιά στην ενέργειά τους. Οι πινακίδες ενσαρκώνουν τη σκληρή δουλειά και τις φιλοδοξίες των Κορεατών που προσπαθούν για μια καλύτερη ζωή. Ενώ κάποτε συμφωνούσα με τις προσπάθειες για την απομάκρυνσή τους, τώρα υποστηρίζω ότι αξίζουν εκτίμησης. Αυτές οι διαρκώς μεταβαλλόμενες επιφάνειες αντανακλούν το αδάμαστο πνεύμα της Νότιας Κορέας.

“High in Feast“, Oleksandr Rupeta

Πίσω από τις αναφορές της πρώτης γραμμής βρίσκεται μια χώρα με την καθημερινή της ζωή και μια συνεχής προσπάθεια να κατανοηθεί πώς η κοινωνία βρέθηκε στον πόλεμο – και τι μπορεί να γίνει γι’ αυτό. Το έργο αυτό, που καλύπτει μια δεκαετία συγκρούσεων, έχει ως στόχο να ξεκινήσει μια συζήτηση για την Ουκρανία που θα εκτείνεται πέρα από τον πόλεμο. 

Άρχισα να φωτογραφίζω την Ουκρανία το 2014, συμπίπτοντας με την Επανάσταση της Αξιοπρέπειας και την έναρξη του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της προσάρτησης της χερσονήσου της Κριμαίας από τη Ρωσία και της υποστήριξής της στην απόσχιση των ανατολικών περιοχών. Αυτή η δεκαετής περίοδος παρουσίασε πολλές προκλήσεις, τόσο προσωπικά όσο και για την ουκρανική κοινωνία στο σύνολό της. Η αποτύπωση μιας τόσο εκτεταμένης περιόδου συγκρούσεων σε μια ενιαία, ενοποιημένη δήλωση είναι μια φιλόδοξη ιδέα. Ωστόσο, πιστεύω ότι η ανάδειξη του ευρέος φάσματος της ζωής στη χώρα συμβάλλει στη συζήτηση για την Ουκρανία – όχι μόνο ως χώρα σε πόλεμο.  

Χρειαζόμαστε λόγους για να αναλογιστούμε το μέλλον της Ουκρανίας και τις αλλαγές στις οποίες πρέπει να ελπίζει η ουκρανική κοινωνία.

“Kim City“, Alain Schroeder

Πιονγκγιάνγκ, Βόρεια Κορέα. 

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (ΛΔΚ) παραμένει μία από τις πιο απομονωμένες και μυστικοπαθή έθνη στον κόσμο. Από την ίδρυσή της το 1948, η χώρα κυβερνάται από τρεις γενιές της δυναστείας των Κιμ, οι οποίες προέρχονται από τον ιδρυτή της χώρας Κιμ Ιλ-Σουνγκ, ακολουθούμενη από τον γιο του, Κιμ Γιονγκ-Ιλ, και σήμερα υπό τον έλεγχο του εγγονού του, Ανώτατου Ηγέτη, Κιμ Γιονγκ-Ουν.  Πρόκειται για μια αυτοδύναμη σοσιαλιστική κοινωνία που βασίζεται σε μια ακραία ερμηνεία της λατρείας της προσωπικότητας και της αφοσίωσης στους νυν και πρώην ηγέτες, η οποία τροφοδοτείται από μια μεγάλη δόση προπαγάνδας. 

Οι εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της 70ής επετείου από τη δημιουργία της Βόρειας Κορέας στις 9 Σεπτεμβρίου 1948 περιλαμβάνουν την τελετή έναρξης των Μαζικών Αγώνων στο Στάδιο της Πρωτομαγιάς στην Πιονγκγιάνγκ. Ο ανώτατος ηγέτης, Κιμ Γιουνγκ Ουν, είναι παρών. Ενώ η χώρα είναι γενικά εκτός ορίων για τα ξένα μέσα ενημέρωσης, αυτή η εκδήλωση είναι προσβάσιμη τόσο στον Τύπο όσο και στους τουρίστες. Ουσιαστικά ολόκληρη η κοινωνία έχει κληθεί να υπηρετήσει και έχει επικεντρωθεί στον μοναδικό στόχο να δείξει στον κόσμο το διαμέτρημα, την αξία και το ταλέντο της Βόρειας Κορέας που επιδεικνύεται τόσο στον πολιτιστικό όσο και στον στρατιωτικό τομέα. Σε αυτό το ευνοϊκό, αλλά εξαιρετικά ελεγχόμενο, πλαίσιο διαδραματίζεται αυτή η ιστορία. Στους επισκέπτες παρουσιάζεται μόνο μια περιορισμένη περιοχή της Πιονγκγιάνγκ- μια από τις σύγχρονες πολυκατοικίες σε πρόσφατα κατασκευασμένες συνοικίες της πόλης. Οι επισκέψεις στα εθνικά μνημεία της πόλης αποτελούν υποχρεωτικό μέρος του προκαθορισμένου, άκαμπτου δρομολογίου. Η συνοδεία και η επιτήρηση από δύο επίσημους κυβερνητικούς ξεναγούς ανά πάσα στιγμή αποτελεί συνήθη πρακτική για τους ξένους επισκέπτες.  Σας λένε τι να κάνετε, τι να κοιτάξετε ή όχι και τι να φωτογραφίσετε. Απαγορεύονται οι λήψεις ανθρώπων που εργάζονται, μεταφέρουν αγαθά ή δεν είναι καλοντυμένοι ωθώντας κάποιον να δείξει μόνο μια εξιδανικευμένη εικόνα της πόλης. Το περιβάλλον είναι απόλυτα ελεγχόμενο και δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να ακολουθήσετε τους κανόνες. 

Έτσι, όταν κοιτάζετε τις εικόνες, για να παραφράσω τον Βέλγο υπερρεαλιστή ζωγράφο Μαγκρίτ: Αυτό δεν είναι η Βόρεια Κορέα.

“Kolsky“, Tanya Sharapova

Η χερσόνησος Κόλα, ή Κόλσκι, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, είναι μια περιοχή στο βόρειο τμήμα της Ρωσίας, που συνορεύει με τη Φινλανδία και τη Νορβηγία. Για τη Ρωσία, η Κόλσκι δεν είναι μόνο στρατηγικής σημασίας σε στρατιωτικό επίπεδο, αλλά χρησιμεύει επίσης αφετηρία για τις επιδιώξεις της  χώρας στην Αρκτική, όπου το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και η εξόρυξη ορυκτών παίζουν κρίσιμο ρόλο στην εθνική οικονομία. 

Επισκέφθηκα για πρώτη φορά την Κόλσκι το 2019 με σκοπό να δημιουργήσω μια καταγραφή τύπου ημερολογίου αυτής της απομακρυσμένης περιοχής. 

Όταν ξεκίνησα το έργο, τίποτα δε μου φάνηκε ασυνήθιστο στον καθημερινό ρυθμό της ζωής στην Κόλσκι. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2022, με την ευρείας κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία, όλα άλλαξαν. Αποκαλύφθηκε ο βαθμός στον οποίο ο ολοκληρωτισμός είχε εισχωρήσει στην καθημερινή ζωή. 

Το έργο αυτό έγινε ένα μέσο για την τεκμηρίωση μιας αλλαγής στη ρωσική κοινωνία, εστιάζοντας στη μεταμόρφωση της περιοχής αυτής.

“Ashes of the Arabian’s Pearl“, Valentin Valette

Στις 10 Ιανουαρίου 2020, το Σουλτανάτο του Ομάν θρήνησε τον θάνατο του Qābūs Bin Sa’īd, ενός σεβαστού μονάρχη του οποίου η πεντηκονταετής βασιλεία αποτέλεσε απόλυτο ρεκόρ μακροβιότητας στον αραβικό κόσμο.  Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ο σουλτάνος Qābūs δημιούργησε μια κληρονομιά ως ιδρυτής του σύγχρονου Ομάν, αφοσιωμένος στην ταχεία ανάπτυξη της χώρας μέσω του πετρελαϊκού πλούτου και εμπνευσμένος από τον μύθο της «Nahda» ή «αναγέννησης». « Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ενώ η μετανάστευση ασιατών εργατών συνέχισε να αυξάνεται, οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου εξαντλούνταν. Λίγο πριν από τον θάνατό του, η κατάσταση αυτή οδήγησε τον Qābūs να σχεδιάσει μια νέα αναπτυξιακή πολιτική γνωστή ως «Όραμα Ομάν 2040». Τώρα, είναι ευθύνη του εξαδέλφου του, του σημερινού σουλτάνου Haitham Bin Tariq, να συνεχίσει το έργο που ξεκίνησε.  

Μεταξύ του τέλους μιας επιτυχημένης βασιλείας για τον σουλτάνο Qābūs και της έναρξης της βασιλείας του Haitham, το βιβλίο «Ashes of the Arabian’s Pearl» επιδιώκει να διερευνήσει αυτή την περίοδο της μοναρχικής μετάβασης, η οποία χαρακτηρίζεται από την επείγουσα ανάγκη για οικονομική διαφοροποίηση ενόψει της μείωσης των πόρων πετρελαίου και φυσικού αερίου. 

Αυτή η φωτογραφική έρευνα επικαλείται το παρελθόν – την ένδοξη εποχή του Qābūs – χρησιμοποιώντας μια έννοια της αστικής γεωγραφίας, το «τομάσον», ως εργαλείο για να ορίσει μια μοναδική κατηγορία αντικειμένων, χώρων, κτιρίων που μας ιντριγκάρουν επειδή φαίνονται εκτός τόπου και είναι γνωστό ότι αποτελούν απομεινάρια του ξεχασμένου παρελθόντος. Αλλά ποιο παρελθόν;  

Γιατί βρίσκονται εκεί; Για ποιο λόγο χρησιμοποιήθηκαν; Πόσο καιρό θα παραμείνουν; Αυτά τα σημάδια μνήμης αντανακλούν τη σύνδεση μεταξύ του χώρου – εκείνου της εδαφικής ανάπτυξης – και του χρόνου – εκείνου της ένδοξης βασιλείας του Qābūs – σε νοσταλγικές και μνημονικές διαδικασίες. 

Το «Ashes of the Arabian’s Pearl» εμβαθύνει επίσης στις ζωές χιλιάδων ανδρών, του εργατικού δυναμικού και των οικοδόμων της χώρας, κυρίως από την Ινδία, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Το έργο αυτό είχε ως στόχο να καταδείξει τον σημαντικό ρόλο τους στην τρέχουσα αναπτυξιακή πολιτική, ενώ παράλληλα δείχνει τον επικρατούντα τρόπο ζωής των επιχειρηματιών του Ομάν και των οικογενειών τους, ώστε να δημιουργηθεί ένας διάλογος μεταξύ δύο κατηγοριών πληθυσμών – αυτών που απασχολούν και αυτών που απασχολούνται. Μια σειρά από πορτρέτα σε δίπτυχα – αλλά όχι μόνο, υπογραμμίζουν τις συνδέσεις και τις ιεραρχίες που ενσωματώνονται σε αυτό το φαινόμενο της παγκοσμιοποιημένης εργασιακής μετανάστευσης.

“Επεισόδια”, Αντιγόνη Κουράκου

Η πρακτική μου είναι μία δημιουργική διαδικασία ανοιχτή σε ερεθίσματα που αναδύονται κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης. Έναυσμα μπορεί να αποτελέσει ένα συγκεκριμένο βλέμμα, μία πόζα που εκφράζει τα συναισθήματά μου ή μία λεπτομέρεια που με εντυπωσιάζει ως όμορφη και συγκινητική. Όλα αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μία αισθητική αντανάκλαση της εσωτερικής μου ύπαρξης —έναν δικό μου κόσμο —  όπου σκέψεις, αγωνίες και επιθυμίες βρίσκουν μία θέση και μπορούν να εκφραστούν συμβολικά.

Μέσα σε ένα καθορισμένο πλαίσιο, τα μοντέλα, κυρίως γυναίκες —συχνά ηθοποιοί, χορεύτριες και ερμηνεύτριες— καλούνται να γίνουν μέρος αυτού του κόσμου, να παίξουν έναν ρόλο και να μεταμορφωθούν. H προσέγγιση αυτή βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό, δίνοντας έμφαση στα αυθόρμητα αποτελέσματα μέσω της συνεργασίας και της αλληλεπίδρασης χωρίς να περιορίζεται από άκαμπτες κατευθυντήριες οδηγίες.

Επικεντρώνομαι όχι μόνο στην απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής, στις κινήσεις του σώματος και τις γλυπτικές στάσεις των μοντέλων αλλά και στα φυσικά στοιχεία και το περιβάλλον. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση τοπίων και νεκρής φύσης στο έργο μου, που απεικονίζονται με λιγότερο περιγραφικό τρόπο. Ο κύριος στόχος μου είναι να δημιουργήσω μία συγκεκριμένη διάθεση ή ατμόσφαιρα αντί να παρέχω μία ακριβή και λεπτομερή αναπαράσταση του θέματος.

Πρόθεσή μου είναι να μεταφέρω μία αίσθηση του παρόντος πέρα από μία κυριολεκτική ερμηνεία , να συλλάβω μία πιο βαθιά και υποκειμενική πραγματικότητα ενσωματωμένη σε ένα ευφάνταστο και συμβολικό πλαίσιο. Δεν δουλεύω συνήθως σε συγκεκριμένες θεματικές ή ενότητες. Οι φωτογραφίες μου θα πρέπει να θεωρηθούν περισσότερο ως «θραύσματα», κομμάτια ενός συνόλου που δεν αποκαλύπτεται στην απόλυτη μορφή του.

“A Modern Grand Tour “, Βασίλειος Παπαγεωργίου

Κατά τον 18ο-19ο αιώνα, πολλοί εύποροι νεαροί Ευρωπαίοι αριστοκρατικής καταγωγής ξεκινούσαν ένα ταξίδι  εξερεύνησης και πνευματικής ολοκλήρωσης ανά την Ευρώπη. Το περίφημο «Grand Tour» (η Μεγάλη  Περιήγηση), αποτέλεσε μια αναζήτηση του κλασικού και αρκαδικού ιδεώδους και των αρχαίων ερειπίων ως  σύμβολα που συνέθεταν την ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα και θεμελίωσαν τον δυτικό πολιτισμό. Μια  σύνθεση που εξιδανίκευσε τη χώρα της Αρκαδίας ως το όραμα ενός παραδείσιου και φανταστικού χαμένου  τόπου όπου οι άνθρωποι ζούσαν ευτυχισμένοι και ελεύθεροι στη φύση.  

Η σύνθεση αυτή όμως παρήγαγε μια ταυτότητα η οποία, στο πέρας του χρόνου και της ιστορίας, μέσα από  μηχανισμούς λήθης αλλά και επιλεκτικής μνήμης, αναδύεται πλέον ως μια κατασκευασμένη ουτοπία. Έτσι,  τρεις αιώνες αργότερα εξακολουθεί να τίθεται εκ νέου το ερώτημα της αρκαδικής ταυτότητας και  δημιουργείται ένα «κενό μεσοδιάστημα» προς διερεύνηση ανάμεσα στα οράματα των περιηγητών του 18ου  αιώνα και στα σύγχρονα ευρήματα ενός μοντέρνου περιηγητή. 

Η φωτογραφική αυτή εργασία επιχειρεί να φωτίσει αυτό το κενό διάστημα, την απόσταση ανάμεσα στον  μυθικό και τον πραγματικό χώρο της Αρκαδίας. Την αντίθεση ανάμεσα στον ρομαντισμό του οράματος της  αγνής ποιμενικής ζωής από τη μία και στα απομεινάρια του κατακερματισμένου σύγχρονου επαρχιακού  τοπίου της Αρκαδίας από την άλλη﮲ των σύγχρονων «ερειπίων» πάνω στα αρχαία ερείπια.  

Η φωτογραφική αναζήτηση, ως ένα «Modern Grand Tour» προσεγγίζει μια κοινωνία η οποία αιωνίως πασχίζει  να αυτοπροσδιοριστεί μέσα στην δεδομένη ταυτότητά της όπως αυτή σχηματίστηκε από τα μάτια τρίτων,  από τις αφηγούμενες προσδοκίες περιηγητών που βρήκαν αυτό που οι ίδιοι ήθελαν να βρουν. Μιας  ταυτότητας που κλυδωνίζεται κάθε φορά που προκύπτει μια αναζήτηση, όχι του υψηλού και υπερβατικού,  αλλά του αληθινού, του υπαρκτού. Το φωτογραφικό βλέμμα μοιάζει χαμένο ψάχνοντας μια ιδεατή εικόνα  του αρκαδικού μύθου που ποτέ δεν βρίσκει αλλά ταυτόχρονα είναι πάντα εκεί. 

Οι φωτογραφίες ελήφθησαν στις περιοχές που καταλάμβανε η αρχαία Αρκαδία.

Photometria Φωτοbooks

Έκθεση φωτογραφικών βιβλίων

“Amorus Glances” – Αλεξάνδρα Μασμανίδη

“Disthanees (Dead Twice)” – Χρήστος Δημητρίου

“Domestic” – Katrina Stamatopoulos

“Elephant” – Δημήτρης Μυτάς

“Far away from home” – Hristina Tasheva

“Human Activity” – Jana Gertz

“I Saw a Tree Bearing Stones” – Emilia Martin

“Imperfections” – Regina Maria Anzenberger

“Non Cycladia” – Οδυσσέας Τσομπανόγλου

“Not all bald men with beards are Javier Talavera” – Javier Talavera

“Nowhere Tree” – Two Spiky Gorillaz

“Ondes” – Bénédicte Blondeau

“Paternity Ratio” – Giulio Favotto

“Roots & Waltz” – Regina Maria Anzenberger

“So Much Love” – Αλέξανδρος Ζαφειρίδης

“Summer Cancelled” – Adrienn Józan

“Synapse” – Ευγενία Πατσούρη

“Terra incognita” – Σπύρος Ζερβουδάκης

“The Inevitable Anguish of Desire” – Maria Denise Dessimoz

“The Lines We Draw” – Lavinia Perlamenti & Manfredi Pantanella

“Unveiling Between” – Κωνσταντίνα Τσιρογιάννη

“Who loves it” – Karol Jarek 

 “Win or Lose” – Yizhen Zhang

Photometria Photography Center (PPC)

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

Πολωνική Φωτογραφική Έκδοση της Χρονιάς 2025

Έκθεση φωτογραφικών βιβλίων

Photometria Photography Center (PPC)

Διάρκεια: 27.9 – 30.11

Πεμ. – Κυρ.: 17:00 – 21:00

σε συνδιοργάνωση με το Fotofestiwal, το Służewski Dom Kultury και το Bookoff

και σε συνεργασία με το Miejsce Fotografii και το

© Gabriele Barbagallo – What humans are made of

Youth Collective 2025

επιμέλεια έκθεσης: Παναγιώτης Παππάς

© Βίκυ Καραβία, METApolis, Αθήνα

“Entefxis Photography Network (EPN)”

Ομαδική έκθεση φωτογραφίας 21 φωτογραφικών ομάδων του δικτύου “ΕΝΤΕΥΞΙΣ”

Bleach Kollective –  Αθήνα 

METApolis – Αθήνα

ΦωτοΕρευνητές – Αθήνα

Φωτοπρολετάριοι – Αθήνα

SHASHIN LOVERS – Αθήνα

Κέντρο Δημιουργικής Φωτογραφίας Θράκης – Αλεξανδρούπολη

ΦΟΑ Φωτογραφική Ομάδα art.A’s – Άρτα

Φωτογραφική Ομάδα Βέροιας – “Αντίθεσις” – Βέροια

Ομάδα Φωτογραφίας Συλλόγου Εδεσσαίων Καλλιτεχνών «Απελλής» – Έδεσσα

Λέσχη Δημιουργικής Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης – Θεσσαλονίκη

ΦΩ.Σ.Π.Ι. – Ιωάννινα

ΦΩΤΟΡΑΣΗ – Ιωάννινα

Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας – Καβάλα

Φωτογραφική Λέσχη Κορίνθου – Κόρινθος

Φωτογραφική Λέσχη Λάρισας – Λάρισα

Ομάδα Φωτογραφίας της Βιβλιοθήκης Λιβαδειάς – Λιβαδειά

Φωτογραφική Ομάδα Πάρου – Πάρος

Φωτογραφική Λέσχη Πάτρας «Ηδύφως» – Πάτρα

Α.Σ.Τ.Ο. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ – Πάτρα

Φωτογραφική Ομάδα Πτολεμαΐδας «F22» – Πτολεμαΐδα

 ΚΑ.ΔΡΩ – Φιλιππιάδα

Πλατεία Γλυκίδων

Διάρκεια: 27.9 – 30.11