Justine Tjallinks (Ολλανδία, 1984)

Το ασυνήθιστο είναι συχνά αγνοημένο ή απορριπτέο από το κοινό. Η δουλειά της Justine Tjallinks δίνει έκφραση στην εκδοχή της διαφορετικότητας ως κάτι που θα πρέπει να είναι αποδεκτό και να ενθαρρύνεται. Στόχος της είναι να αιχμαλωτίσει τη μοναδικότητα των ατόμων και την ποικιλομορφία της ανθρώπινης ομορφιάς.

Καθώς έχει εμπνευστεί από διάφορους μείζονες ζωγράφους, από τη Χρυσή Εποχή έως τους ζωγράφους του Μαγικού Ρεαλισμού του 20ού αιώνα, τα έργα της περιλαμβάνουν σιωπηλά χρώματα, λεπτομερείς επιφάνειες και ισορροπημένες συνθέσεις. Η μόδα συχνά χρησιμοποιείται ως επιπρόσθετες έννοιες έκφρασης. Αυτές οι έννοιες συνδιαλέγονται με την κανονιστική ιδέα της ομορφιάς, με σκοπό να ενθαρρύνουν τον θεατή να προσεγγίσει τη μοναδικότητα του εικονιζόμενου ατόμου περισσότερο απ’ ότι ίσως κάνει στην πραγματική ζωή.

Παρόλο που η  δουλειά της Tjallinks  αναπαριστά διαφορετικά μοντέλα είναι συνάμα αυτοπροσωπογραφίες. Αντανακλούν τον τρόπο με τον οποίο η ίδια διαχειρίζεται τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή της. Η πιο απτή πλευρά της καλλιτέχνιδας υποβόσκει στο χαρακτηριστικό βλέμμα, το οποίο συχνά αποπνέει μια αίσθηση μελαγχολίας. Αυτή η συναισθηματική κατάσταση εξαρχής  ενδιέφερε την  Tjallinks. Στην ιστορία της τέχνης, το βλέμμα υπήρξε ανέκαθεν ως ένα εκ των πιο σημαντικών εννοιών για την ανάπτυξη της σχέσης ανάμεσα στο καλλιτεχνικό δηιούργημα και στον θεατή και συνεπώς ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στον θεατή. Όπως ακριβώς σε κάποιους παλιούς μείζονες πίνακες, τα άτομα συχνά  απεικονίζονται και από την Tjallinks να κοιτάζουν τον θεατή, ανεξάρτητα από το σημείο που στέκεται. Παρόλο που η δουλειά της μοιράζεται αυτή την ιδιότητα με μείζονα έργα του παρελθόντος, ο σκοπός της είναι να παραμένει πάντα μέσα στο σύγχρονο “zeitgeist” ( επίκαιρο πνεύμα) και να δημιουργεί τη δική της γλώσσα.

Μετά το σχέδιο, την έρευνα και τη φωτογράφιση, η Justine περνάει αμέτρητες ώρες στην επιμέλεια μιας εικόνας. Με τον ίδιο τρόπο που ένας ζωγράφος συνεχίζει να προσθέτει και να αλλάζει πινελιές ζωγραφικής, η Justine συνεχίζει να προσθέτει και να αλλάζει ψηφιακές πινελιές μέχρι να πετύχει την ισορροπία και να ζωντανέψει ένα έργο. Μόνο τότε ένα έργο έχει τελειώσει και παίρνει πνοή.

Ιστοσελίδα: justinetjallinks.com

Instagram: justinetjallinks

Ο Terje Abusdal (1978) είναι φωτογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης από την Νορβηγία. Δουλεύει σε έργα που έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς την σχέση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη μυθοπλασία. Το 2017, η ιστορία του – Slash and Burn – για το δάσος Finns κέρδισε το βραβείο Leica Oskar Barnack και το βραβείο Fotogalleriet’s Nordic Dummy. Το έργο του Slash & Burn δημοσιεύτηκε με την συμμετοχή του εκδοτικού οίκου Kehler Verlag το 2018. Επιπλέον έχει δημοσιεύσει τα βιβλία Radius 500 Metres (2015) και Hope Blinds Reason (2019) στο περιοδικό Journal. Πρόσφατα η δουλειά του παρουσιάστηκε στο Noplace και Henie Onstad στο Όσλο.

Ιστοσελίδα: terjeabusdal.com

Instagram: terjeabusdal

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με τη φωτογραφία το 2007. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Πλάτωνα Ριβέλλη και από το 2014 σπουδάζει φωτογραφία και οπτικοακουστικές τέχνες στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Ομαδικές Εκθέσεις:

Φεβρουάριος 2018: ‘’Selfimages’’ συμμετοχή με την σειρά ‘’Family Frames’’ (Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης)

Μάιος 2014: ‘’Οι θάλασσες’’, Γκαλερί Box (Αθήνα)

Μάιος 2013: 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης (Ζάκυνθος)

Ιούλιος 2012: ‘’Ελληνικές Φωτογραφικές Φόρμες’’ (1η Διεθνής Μπιενάλε Σαντορίνης)

Ατομικές Εκθέσεις:

Ιούνιος 2021: Με τη σειρά Pregnant Pauses στο διεθνές Φεστιβάλ Photoszene (Γερμανία,Κολωνία).

Ιανουάριος 2021: Με τη σειρά Family Frames στην γκαλερί Space Place Gallery (Ρωσία,Νίζνι Ταγκίλ).

Ιστοσελίδα: vassiliskonstantinou.com

Instagram: vasileios_konstantinou

Ο Μιχαήλ Παππάς είναι Έλληνας Φωτορεπόρτερ που ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα. Σπούδασε φωτογραφία στη “Leica Academy” στην Αθήνα.

Η δουλειά του έχει δημοσιευθεί διεθνώς, συμπεριλαμβανομένου του National Geographic και έχει συνεργαστεί με επωνυμίες όπως η Canon, οργανισμούς όπως η UNESCO και πολλές άλλες.

Αναφορές

– Φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί παγκοσμίως, περιλαμβάνοντας το National Geographic, το VICE, κ.α.

– Έχει συνεργαστεί με την Canon, την Blue Star Ferries, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, την UNESCO.

– Ψηφιακό αρχείο κρατείται και φυλάσσεται στο Μουσείο Μπενάκη (Αθήνα, Ελλάδα). 

Εκθέσεις

– ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη, 6 Νοεμβρίου  2018 – 13 Ιανουαρίου 2019, “ΗΘΟΣ”

– ΓΑΛΛΙΑ, Γκρας, Μουσείο Φραγκονάρ, 25 Μαϊου – 22 Σεπτεμβρίου 2019, “ΗΘΟΣ”

Διδασκαλία

– 2015 – 2021, Αθήνα

Ιστοσελίδα: michaelpappas.com

Instagram: michael_pappas

Ο Παναγιώτης Παπαδημητρόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου απέκτησε το πρώτο του πτυχίο ως Πολιτικός Μηχανικός το 1982. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι όπου έζησε μέχρι το 2006. Εκεί σπούδασε Πλαστικές τέχνες και Φωτογραφία στην École d’arts décoratifs και στο Université Paris 8, στο οποίο ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή. Παράλληλα, εργάστηκε σαν ανεξάρτητος φωτογράφος για διαφημιστικά γραφεία, Studio φωτογραφίας και για το δημοσιογραφικό πρακτορείο Wostok. Διετέλεσε, επίσης, ανταποκριτής φωτογράφος στη Γαλλία για τα περιοδικά Ένα, Flash και συνεργάστηκε με τα περιοδικά Ιδέες και Λύσεις και Deco Figaro.

Από το 2006 διδάσκει φωτογραφία ως ΕΕΔΙΠ, Λέκτορας, Επίκουρος και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 2010, κυκλοφόρησε στη Γαλλία το βιβλίο του Le sujet photographique, εκδ. L’Harmattan, το 2013 το λεύκωμα Παρισινό Ημερολόγιο, εκδ. Θερμαϊκός, το 2014 το βιβλίο Le sujet photographique et sa remise en question (Alfred Stieglitz, Robert Frank, William Klein, Raymond Depardon), εκδ. Presses Académiques Francophones, το 2016 το λεύκωμα Μεταφωτογραφίες, εκδ. University Studio Press, το 2017 το δοκίμιο Το Θέμα και η Φωτογραφία, εκδ. University Studio Press και το 2020 το δοκίμιο Raymond Depardon et la philosophie, εκδ. L’Harmattan.