Εγκαίνια Έκθεσης: Σάββατο 22 Μαίου 2026, 20:00
Διάρκεια Έκθεσης: 22 Μαίου – 26 Ιουνίου 2026
Ώρες Λειτουργίας: Πέμπτη – Κυριακή 17:00-21:00
Είσοδος ελεύθερη
PHOTOMETRIA PHOTOGRAPHY CENTER
21ης Φεβρουαρίου 184, Ιωάννινα 45221
Τ +30 26513 06361

Erkan ÇİÇEK
Silent Cities, Speaking Shadows

Το να κατανοήσει κανείς μια πόλη δεν σημαίνει απλώς να σταθεί στις πλατείες της και να παρατηρήσει· αντίθετα, σημαίνει να αφουγκραστεί τους ψιθύρους που ανταλλάσσονται ανάμεσα στις πέτρες, τις σκιές και τον χρόνο.
Οι χώροι δεν είναι αδρανείς μάζες αποτελούμενες αποκλειστικά από τούβλα, σίδερο και σκυρόδεμα. Είναι ζωντανοί οργανισμοί, προικισμένοι με τη δική τους γλώσσα, που φέρουν τα συσσωρευμένα ίχνη βιωμένων εμπειριών, σιωπηλών αποχαιρετισμών, φευγαλέων πλήθων και αιώνων μνήμης.
Από τους μνημειακούς πύργους που διαπερνούν τον ορίζοντα του Παρισιού έως τους γοτθικούς τρούλους του Άμστερνταμ που μοιάζουν να ψιθυρίζουν στα κανάλια του, κάθε δομή αποτελεί μια πρόταση μέσα στη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας.
Σε αυτή την έκθεση, ο Erkan Çiçek μάς προσκαλεί να μην προσεγγίσουμε τις πόλεις μέσα από τις γνώριμες τουριστικές καρτ ποστάλ, αλλά να στραφούμε στις βαθύτερες «συνομιλίες» που είναι εγγεγραμμένες σε αυτούς τους χώρους. Χρησιμοποιώντας την κάμερα όχι απλώς ως μέσο καταγραφής, αλλά ως όργανο ακρόασης, ο καλλιτέχνης καθιστά ορατές τις σιωπηλές κραυγές και τους ψιθύρους των πέτρινων δομών στην καρδιά της Ευρώπης.
Οι μονοχρωματικοί και δραματικοί τόνοι των φωτογραφιών απαλλάσσουν αυτούς τους χώρους από τη χρωματική υπερβολή και τον θόρυβο της καθημερινής ζωής, επιτρέποντας στις δομές να αρθρώσουν τη δική τους καθαρμένη γλώσσα.
Ο χώρος αποκτά υπόσταση μέσα από το φως και μιλά μέσα από τη σκιά. Είτε στις μνημειακές γραμμές του Λούβρου είτε στην παιγνιώδη παρουσία του Manneken Pis των Βρυξελλών, η στιγμή της έκθεσης δεν ακινητοποιεί τον χρόνο· αντίθετα, αποκαλύπτει τον συνεχιζόμενο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν του χώρου.
Ενώ το φως καθιστά τον χώρο ορατό, η σκιά τού προσδίδει βάθος και αίνιγμα. Κάθε κάδρο αυτής της έκθεσης συνιστά μια ποιητική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο φως και τη σκιά, καθώς αυτά εγγράφουν νόημα στον χώρο.
Η έκθεση αυτή αποτελεί την εκ νέου άρθρωση αυτών των «πέτρινων γλωσσών», που έχουν συλλεχθεί από διαφορετικές περιοχές της Ευρώπης, στα αρχαία εδάφη της Αθήνας, η οποία θεωρείται από καιρό το λίκνο της φιλοσοφίας και της δημοκρατίας.

Gonca TÜRK
Growth 
Η έκθεση αυτή διερευνά την ανάπτυξη και τη διεύρυνση της γνώσης και της επιστήμης. Στα έργα αυτά, το δέντρο παρουσιάζεται ως σύμβολο της γνώσης που αναδύεται και αναπτύσσεται μέσα από γραπτές μορφές. Τα κείμενα δεν προορίζονται αποκλειστικά για ανάγνωση· αντίθετα, λειτουργούν ως οπτικά στοιχεία που συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση αυτής της ανάπτυξης.
Στο σύνολο αυτό των έργων, ο συνδυασμός της μορφής του δέντρου με τα κειμενικά στοιχεία αντανακλά τη σχέση ανάμεσα στη φύση και τη γνώση. Το δέντρο λειτουργεί ως ζωντανή δομή, ενώ τα κείμενα μοιάζουν με στρώματα πληροφορίας που συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου. Η διαδικασία αυτή αντικατοπτρίζει τη διαμόρφωση της μνήμης και την κατασκευή του νοήματος μέσα στον ανθρώπινο νου.
Η χρήση της εκτύπωσης με πλάκα Gelli, δηλαδή της μονοτυπίας, αποτελεί μια συνειδητή απάντηση στην ψηφιακή εποχή και στην άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης. Ενώ οι ψηφιακές εικόνες μπορούν να αναπαραχθούν επ’ άπειρον, κάθε έργο αυτής της συλλογής είναι απολύτως μοναδικό και ανεπανάληπτο, διαμορφωμένο μέσα από τη σωματική επαφή, την πίεση και τις απρόβλεπτες αλληλεπιδράσεις των υλικών.
Τα έργα αυτά συνομιλούν επίσης με τη σύγχρονη ταυτότητα, η οποία τοποθετείται ανάμεσα στον φυσικό κόσμο και το ψηφιακό πεδίο. Ο συνδυασμός οργανικών μορφών, κειμενικών στοιχείων και πολυεπίπεδων υφών αντανακλά αυτή τη διττή συνθήκη.
Τελικά, η Ανάπτυξη υπογραμμίζει την αξία της μοναδικότητας, της σωματικής εμπειρίας και της διαρκούς μεταμόρφωσης σε έναν κόσμο που καθορίζεται ολοένα και περισσότερο από την επανάληψη και την αναπαραγωγή.

Kübra ŞAHİN ÇEKEN
Anora: A Place In Between    

Η λέξη «Anora», που στο ιδίωμα του Ερζουρούμ σημαίνει «ακριβώς εδώ», υποδηλώνει μια μορφή χωρικότητας που δείχνει χωρίς να καθορίζει. Αντί να δηλώνει μια ακριβή συντεταγμένη, επικαλείται τον προσανατολισμό, τη μετάβαση και μια κατάσταση ύπαρξης στο κατώφλι. Η έκθεση επανεξετάζει αυτή την αμφίσημη έννοια του χώρου μέσα από την εικόνα της σκάλας.
Πέρα από το ότι αποτελεί απλώς ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο, η σκάλα αντιπροσωπεύει, οντολογικά, μια συνθήκη «ενδιάμεσου». Δεν ανήκει ούτε σε μια αρχή ούτε σε ένα τέλος· η λειτουργία της είναι να εγκαθιδρύει μια συνέχεια ανάμεσα σε δύο σημεία. Για τον λόγο αυτό, η σκάλα δεν είναι ένας στατικός χώρος, αλλά φορέας χρονικής και βιωματικής ροής.
Οι 16 ασπρόμαυρες φωτογραφίες της έκθεσης εντείνουν αυτή την εμπειρία της μετάβασης μέσα από μια ιδιαίτερη οπτική γλώσσα. Απογυμνωμένες από το χρώμα, οι επιφάνειες οξύνουν την ένταση ανάμεσα στο φως και τη σκιά, ενώ διαταράσσουν —αντί να σταθεροποιούν— την αίσθηση του προσανατολισμού. Η ιεραρχία ανάμεσα στο πάνω και το κάτω γίνεται αμφίσημη· ο θεατής δεν έρχεται αντιμέτωπος με μια χωρική επίλυση, αλλά με μια αντιληπτική απροσδιοριστία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το «Anora» δεν είναι προορισμός, αλλά μια συνθήκη — ένα διάστημα που δεν μπορεί να καθοριστεί ή να οριστεί πλήρως, αλλά μπορεί να βιωθεί. Η έκθεση προσκαλεί τον θεατή μέσα σε αυτό το διάστημα, σε μια διαδικασία παραγωγής νοήματος που αντιστέκεται στη βεβαιότητα και διαρκώς αναβάλλεται.
Τελικά, το «Anora: A Place In Between» προσεγγίζει τον χώρο όχι ως στόχο, αλλά ως διαδικασία. Αντί να καθοδηγεί τον θεατή, τον κρατά σε αναστολή — ακριβώς στην κατάσταση του «ακριβώς εδώ».
Αν θέλεις, μπορώ να το κάνω και σε πιο επιμελημένο/μουσειακό ύφος για κατάλογο έκθεσης ή δελτίο τύπου.